..: Forum DDR :.. nowy, chrupiący... suchar.net
.: Główna :: Szukaj :: Użyszkodnicy :: Rejestracja :: Profil :: Zaloguj :.
..:: FORUM 
 Łódź nasza płynie ociężale Zobacz następny temat
Zobacz poprzedni temat
Napisz nowy temat : Odpowiedź do tematu :
Autor Wiadomość
szenko2325
.


Dołączył: 09 Sty 2004
Posty: 22692
Skąd: Sentinel

Zobacz profil autora
PostWysłany: Pon Cze 18, 2007 13:17 : Odpowiedz z cytatem : Do góry : : :

Łódź nasza płynie ociężale,
Słońce przyświeca cudnie;
Trudno sterować w tym upale,
Wiosłować jeszcze trudniej;
Niosą nas więc łagodne fale
W złociste popołudnie.

Niestety. Właśnie w owym czasie,
Gdy człowiek by się zdrzemnął,
Dziewczynki chcą, bym mówił baśnie
I ciszę mącił senną.
Lecz trudno. Na cóż opór zda się?
I tak wygrają ze mną.

Ta pierwsza strasznie jest surowa
I każe zacząć zaraz.
Ta druga ważna chce osoba,
Bym coś o czarach znalazł.
Trzecia przerywa mi wpół słowa,
Chce wiedzieć wszystko naraz.

I nagle cisza. W wyobraźni
Świat słów mych staje żywy;
Dziewczęta są w krainie baśni,
Już ich nie dziwią dziwy
I może świat baśniowy jaśniej
Im świeci niż prawdziwy.

A gdy opowieść ma ospale
Gdzieś się zatrzyma czasem,
Mówię zmęczony: - Dobrze, ale
Reszta następnym razem.

Tak powstała ta opowieść
Przedziwna i nęcąca;
Słowo rodziło się po słowie,
Aż baśń dobiegła końca.
Płyniemy raźno ku domowi
Już po zachodzie słońca.

Alicjo! Weź tę bajkę w dłonie,
A potem złóż ją lekko
W twoich dziecięcych snów ustronie
I otocz ją opieką -
Tak pielgrzym zwiędłe kwiaty chroni
Zerwane gdzieś daleko.
ROZDZIAŁ I
PRZEZ KRÓLICZĄ NORĘ
Alicja miała już dość siedzenia na ławce obok siostry i próżnowania. Raz czy dwa razy zerknęła do książki, którą czytała siostra. Niestety, w książce nie było obrazków ani rozmów. „A cóż jest warta książka - pomyślała Alicja - w której nie ma rozmów ani obrazków?”
Alicja rozmyślała właśnie - a raczej starała się rozmyślać, ponieważ upał czynił ją bardzo senną i niemrawą - czy warto męczyć się przy zrywaniu stokrotek po to, aby uwić z nich wianek. Nagle tuż obok niej przebiegł Biały Królik o różowych ślepkach.
Właściwie nie było w tym nic nadzwyczajnego. Alicja nie dziwiła się nawet zbytnio słysząc, jak Królik szeptał do siebie: „O rety, o rety, na pewno się spóźnię”. Dopiero kiedy Królik wyjął z kieszonki od kamizelki zegarek, spojrzał nań i puścił się pędem w dalszą drogę, Alicja zerwała się na równe nogi. Przyszło jej bowiem na myśl, że nigdy przedtem nie widziała królika w kamizelce ani królika z zegarkiem. Płonąc z ciekawości pobiegła na przełaj przez pole za Białym Królikiem i zdążyła jeszcze spostrzec, że znikł w sporej norze pod żywopłotem. Wczołgała się więc za nim do króliczej nory nie myśląc o tym, jak się później stamtąd wydostanie.
Nora była początkowo prosta niby tunel, po czym skręcała w dół tak nagle, że Alicja nie mogła już się zatrzymać i runęła w otwór przypominający wylot głębokiej studni.
Studnia była widać tak głęboka, czy może Alicja spadała tak wolno, że miała dość czasu, aby rozejrzeć się dokoła i zastanowić nad tym, co się dalej stanie. Przede wszystkim starała się dojrzeć dno studni, ale jak to zrobić w ciemnościach? Zauważyła jedynie, że ściany nory zapełnione były szafami i półkami na książki. Tu i ówdzie wisiały mapy i obrazki. Mijając jedna z półek Alicja zdążyła zdjąć z niej słój z naklejką Marmolada pomarańczowa. Niestety był on pusty. Alicja nie upuściła słoja, obawiając się, że może zabić nim kogoś na dole. Postawiła go po drodze na jednej z niższych półek.
„No, no - pomyślała - po tej przygodzie żaden upadek ze schodów nie zrobi już na mnie wrażenia. W domu zdziwią się, że jestem taka dzielna. Nawet gdybym spadła z samego wierzchołka kamienicy, nie pisnęłabym ani słówka”. Co do tego miała niewątpliwie rację).
W dół, w dół, wciąż w dół. Czy już nigdy nie skończy się to spadanie?
- Ciekawa jestem, ile mil dotychczas przebyłam - rzekła nagle Alicja. - Muszę być już gdzieś w pobliżu środka ziemi. Zaraz... zaraz... To będzie, zdaje się, około tysiąca mil. (Alicja uczyła się wielu podobnych rzeczy w szkole. Nie była to co prawda chwila na popisywanie się wiedzą, no i imponować nie było komu. Uznała jednak, że mała „powtórka” bywa czasami pożyteczna).
„Tak, wydaje mi się, że to będzie właśnie tysiąc mil. Ciekawe, pod jaką szerokością i długością geograficzną obecnie się znajduję”. (Alicja nie imała najmniejszego pojęcia, co oznacza „długość” lub „szerokość geograficzna”, ale słowa te wydały jej się dźwięczne i pełne mądrości).
Tymczasem rozmyślała dalej:
„Chciałabym wiedzieć, czy przelecę całą ziemię na wylot. Jakie to będzie śmieszne, kiedy znajdę się naraz wśród ludzi chodzących do góry nogami. Zapytam ich o nazwę kraju, do którego przybyłam. „Przepraszam panią bardzo, czy to Nowa Zelandia, czy Australia?” (Tu Alicja usiłowała dygnąć, ale spróbujcie to zrobić w takich warunkach. Czy sądzicie, że Wam się to uda?)
„I co oni sobie o mnie pomyślą? Chyba że jestem głupia. Nie, już lepiej nie pytać. Może zobaczę gdzieś jaki napis”.
W dół, w dół, wciąż w dół. Nie było nic do roboty, więc Alicja zabawiała się nadal rozmową z samą sobą:
„Jacek będzie tęsknił za mną dziś wieczorem”. (Jacek był to kot). „Mam nadzieję, że w domu nie zapomną dać mu mleka na podwieczorek. Kochany, najdroższy Jacku! Gdybym cię teraz miała przy sobie! Obawiam się, co prawda, że w powietrzu nie ma myszy, ale mógłbyś chwytać nietoperze, a gacki bardzo przypominają myszy. Ale czy Jacek zjadłby gacka?”
Tu Alicji zachciało się nagle spać i zaczęła powtarzać na wpół sennie: „Czy Jacek zjadłby gacka? Czy Jacek zjadłby gacka?”, a czasami: „Czy gacek zjadłby Jacka?” Tak czy inaczej, nie umiała odpowiedzieć na te pytania, było jej więc właściwie wszystko jedno. Wreszcie poczuła, ze zasypia. Śniło jej się, że jest na spacerze z Jackiem i że mówi do niego bardzo groźnie: „Powiedz mi teraz całą prawdę, Jacku, czyś ty kiedy zjadł nietoperza?” I nagle - tym razem już na jawie - Alicja usiadła miękko na stosie chrustu i suchych liści. Spadanie skończyło się.
Alicja nie potłukła się ani trochę i po chwili była już na nogach. Spojrzała w górę, lecz panowały tam straszne ciemności. Przed nią ciągnął się znowu długi korytarz. W dali spostrzegła pędzącego Białego Królika. Nie było ani chwili do stracenia.
Puściła się więc w pogoń za Królikiem i przed jednym z zakrętów korytarza usłyszała jego zdyszany głosik:
- O, na moje uszy i bokobrody, robi się strasznie późno!
Była już zupełnie blisko, ale za zakrętem Biały Królik znikł w sposób niewytłumaczony. Alicja znalazła się w podłużnej, niskiej sali z długim rzędem lamp zwisających z sufitu.
Rozejrzała się dokoła i spostrzegła mnóstwo drzwi. Usiłowała otworzyć każde z nich po kolei, ale wszystkie były zaryglowane. Zasmucona, odeszła więc ku środkowi sali, straciła bowiem nadzieję, że się kiedykolwiek stąd wydostanie.
Nagle znalazła się przed stolikiem na trzech nogach, zrobionym z grubego szkła. Na stoliku leżał maleńki, złoty kluczyk. Alicja ucieszyła się myśląc, iż otwiera on jakieś drzwi. Niestety. Czy zamki były zbyt wielkie, czy kluczyk zbyt mały, dość ze nie pasował on nigdzie. Obchodząc salę po raz drugi, Alicja zauważyła jednak coś, czego nie dostrzegła przedtem: zasłonę, za którą znajdowały się drzwi niespełna półmetrowej wysokości. Przymierzyła złoty kluczyk i przekonała się z radością, ze pasuje.
Drzwiczki prowadziły do korytarzyka niewiele większego od szczurzej nory. Alicja uklękła i przez korytarzyk ujrzała najpiękniejszy chyba na świecie ogród. Jakże pragnęła przechadzać się tam wśród ślicznych kwietników i orzeźwiających wodotrysków! ale jak tu o tym marzyć, skoro nie potrafiłaby wsunąć przez norkę nawet głowy. „A zresztą, gdyby nawet moja głowa dostała się do ogrodu, nie na wiele by się zdała bez ramion i reszty. Och, gdybym mogła złożyć się tak jak teleskop. Może bym nawet i umiała, ale jak się do tego zabrać?” (Alicja bowiem doznała ostatnio tylu niezwykłych wrażeń, że nic nie wydawało się jej niemożliwe).
Dłużej stać pod drzwiczkami nie miało sensu. Wróciła więc do stolika z niejasnym przeczuciem, że znajdzie na nim nowy kluczyk albo chociaż przepis na składanie ludzi na wzór teleskopów. Tym razem na stoliku stała buteleczka(„Na pewno nie było jej tu przedtem” - pomyślała Alicja) z przytwierdzoną do szyjki za pomocą nitki karteczką. Alicja przeczytała na niej pięknie wykaligrafowane słowa: Wypij mnie.
Łatwo powiedzieć „Wypij mnie”, ale nasza mała, mądra Alicja bynajmniej się do tego nie kwapiła. „Zobaczę najpierw - pomyślała - czy nie ma tam napisu: Uwaga - Trucizna. Czytała bowiem wiele uroczych opowiastek o dzieciach, które spaliły się, zostały pożarte przez dzikie bestie lub doznały innych przykrości tylko dlatego, że nie stosowały się do prostych nauk: na przykład, że rozpalonym do białości pogrzebaczem można się oparzyć, gdy trzyma się go zbyt długo w ręku, albo że - gdy zaciąć się bardzo głęboko scyzorykiem, to palec krwawi. Alicja przypomniała sobie doskonale, że picie z butelki opatrzonej napisem: „Uwaga - Trucizna rzadko komu wychodzi na zdrowie.
Ta buteleczka jednak nie miała napisu: Trucizna. Alicja zdecydowała się więc skosztować płynu. Był on bardzo smaczny miał jednocześnie smak ciasta z wiśniami, kremu, ananasa, pieczonego indyka, cukierka i bułeczki z masłem), tak że po chwili buteleczka została opróżniona.
* * *
- Cóż za dziwne uczucie - rzekła Alicja - składam się zupełnie jak teleskop.
Tak było naprawdę. Alicja miała teraz tylko ćwierć metra wzrostu i radowała się na myśl o tym, że wejdzie przez drzwiczki do najwspanialszego z ogrodów. Najpierw jednak odczekała parę minut, aby zobaczyć, czy się już nie będzie dalej zmniejszała. Szczerze mówiąc, obawiała się trochę tego. „Mogłoby się to skończyć w taki sposób, że stopniałabym zupełnie niczym świeczka. Ciekawe, jakbym wtedy wyglądała”. Tu Alicja usiłowała wyobrazić sobie, jak wygląda płomień zdmuchniętej świecy, ale nie umiała przypomnieć sobie takiego zjawiska.
Po chwili, gdy uznała, że jej wzrost już się nie zmienia, postanowiła pójść natychmiast do ogrodu. Niestety. Kiedy biedna Alicja znalazła się przy drzwiach, uprzytomniła sobie, że zapomniała na stole kluczyka. Wróciła więc, ale okazało się, że jest zbyt mała, by dosięgnąć klucza. Widziała go wyraźnie poprzez szkło, chciała nawet wspiąć się po nogach stolika, ale były zbyt śliskie. Kiedy przekonała się, biedactwo, o bezskuteczności swoich prób, usiadła na podłodze i zaczęła rzewnie płakać.
„Dość tego - powiedziała sobie po chwili surowym tonem - płacz nic ci nie pomoże. Rozkazuję ci przestać natychmiast!” (Alicja udzielała sobie często takich dobrych rad - choć rzadko się do nich stosowała - i czasami karciła się tak ostro, że kończyło się to płaczem. Raz nawet usiłowała przeciągnąć się za uszy, aby ukarać się za oszukiwanie w czasie partii krokieta, którą rozgrywała przeciwko sobie - Alicja bardzo lubiła udawać dwie osoby naraz. „Ale po cóż - pomyślała - udawać dwie osoby naraz, kiedy ledwie wystarczy mnie na jedną, godną szacunku osobę”).
Nagle zauważyła pod stolikiem małe, szklane pudełeczko. Otworzyła je i znalazła w środku ciasteczko z napisem: Zjedz mnie, pięknie ułożonym z rodzynków.
- Dobrze, zjem to ciastko - rzekła Alicja. - Jeśli przez to urosnę, to dosięgnę kluczyka, jeśli zaś jeszcze bardziej zmaleję, to będę mogła przedostać się przez szparę w drzwiach. Tak czy owak, dostanę się do ogrodu, a reszta mało mnie obchodzi.
Odgryzła kawałek ciastka i czekała z niepokojem, trzymając rękę na czubku głowy, aby zbadać w ten sposób, czy rośnie czy też maleje. Przekonała się jednak ze zdziwieniem, że jest nadal tego samego wzrostu. Co prawda zdarza się to zwykle ludziom judzących ciastka, ale Alicja przyzwyczaiła się tak bardzo do czarów i niezwykłości, że uważała rzeczy normalne i zwykłe - po prostu za głupie i nudne.
Jeszcze parę kęsów - i po ciastku.
ROZDZIAŁ II
SADZAWKA Z ŁEZ
- Ach jak zdumiewająco! Coraz zdumiewającej! - krzyknęła Alicja. Była tak zdumiona, że aż zapomniała o poprawnym wyrażaniu się. - Rozciągam się teraz jak największy teleskop na świecie. Do widzenia, nogi! - Spoglądając w dół, Alicja zauważyła, że jej nogi wydłużały się coraz bardziej i ginęły w oddali. - O moje biedne nóżki, któż wam teraz będzie wkładał skarpetki i buciki? Bo ja z pewnością nie dam sobie z tym rady, będą c od was tak daleko. Musicie sobie teraz radzić same.
„Powinnam jednak być dla nich uprzejma - pomyślała Alicja - bo mogą nie pójść tam, gdzie ja będę chciała. Zaraz, zaraz... Wiem. Będę im dawała po nowej parze bucików na każde Boże Narodzenie”.
Tu Alicja zaczęła zastanawiać się, w jaki sposób doręczy im prezenty. „Chyba przez posłańca - pomyślała. - Ale jakie to będzie śmieszne posyłać podarunki swoim własnym nogom. A jak zabawnie będzie wyglądał adres:

Wielmożna Pani Prawa Noga Alicji, Dywanik przed Kominkiem, tuż obok paleniska, z serdecznym pozdrowieniem od Alicji.

O Boże, cóż ja za głupstwa wygaduję!”
To mówiąc Alicja uderzyła głową o sufit sali. Miała teraz blisko trzy metry wzrostu, wzięła więc ze stolika złoty kluczyk i pośpieszyła ku drzwiom.
Biedactwo. Mogła zaledwie jednym okiem zerkać do ogrodu, i to wtedy, kiedy leżała na boku. Przedostanie się było bardziej niż kiedykolwiek beznadziejne. Usiadła więc i zaczęła na nowo płakać.
- Wstydź się - rzekła po chwili - taka duża dziewucha jak ty (to nie ulegało w tej chwili wątpliwości), taka duża dziewucha, żeby płakała jak niemowlę. W tej chwili przestań, rozkazuję ci. - Ale i to nic nie pomogło; Alicja płakała dalej i wylewała takie potoki łez, aż utworzyła się dokoła niej wielka, zajmująca pół pokoju i głęboka na kilkanaście centymetrów kałuża.
Po chwili usłyszała czyjeś kroki, otarła więc łzy, aby przyjrzeć się przybyszowi. Był to powracający Biały Królik bogato przyodziany, z parą białych, skórkowych rękawiczek w jednej ręce i wielkim wachlarzem - w drugiej. Spieszył się bardzo i pod drodze mamrotał po nosem:
- O Księżno, Księżno! Czy aby nie będziesz wściekła, że dałem ci tak długo czekać?
Alicja była tak zrozpaczona, że zwróciłaby się o pomoc do każdego. Kiedy więc Królik zbliżył się do niej, odezwała się cichym i nieśmiałym głosikiem:
- Przepraszam pana. Przepraszam pana uprzejmie...
Królik stanął jak wryty, po czym upuściwszy wachlarz i rękawiczki wziął nogi za pas i po chwili znikł w ciemnościach.
Alicja podniosła wachlarz i rękawiczki, a ponieważ było bardzo gorąco, zaczęła wachlować się mówiąc:
- Mój Boże, jakie wszystko jest dzisiaj dziwne. A wczoraj jeszcze żyło się zupełnie normalnie. Czy aby nocą nie zmieniono mnie w kogoś innego? Bo, prawdę mówiąc, czuję się jakoś inaczej. Ale jeśli nie jestem sobą, to w takim razie kim jestem? W tym tkwi największa zagadka. - Tu Alicja zaczęła przypominać sobie swoje rówieśniczki i zastanawiać się, która z nich mogłaby wchodzić w rachubę.
- Na pewno nie jestem Adą - powiedziała w końcu - ponieważ ona ma długie loki, a moje włosy wcale się nie kręcą. Nie mogę być także Małgosią, bo znam się na wielu rzeczach, a ona właściwie o niczym nie ma pojęcia. Poza tym ona jest sobą, a ja jestem sobą i - och, jakież to wszystko zawiłe! Muszę sprawdzić, czy pamiętam coś jeszcze z rzeczy, które dawniej widziałam. Zaraz, zaraz... cztery razy pięć jest dwanaście, cztery razy sześć jest trzynaście, a cztery razy siedem - o Boże! W ten sposób nigdy chyba nie dojdę do dwudziestu. ale tabliczka mnożenia nie jest taka ważna. Spróbuję lepiej geografii: Londyn jest stolicą Paryża, Paryż jest stolicą Rzymu, a Rzym - nie, cóż jak wygaduję? To wszystko na pewno się nie zgadza. Musiałam naprawdę zmienić się w Małgosię. Spróbuję jeszcze powiedzieć: „Pan kotek był chory”... - Alicja splotła dłonie, tak jak przy odpowiedział w szkole, i zaczęła deklamować wierszyk. Ale głos jej brzmiał dziwnie i obco, a słowa były takie niezwykłe.

Pan Lew by raz chory i leżał w łóżeczku,
Więc przyszedł pan doktor:
- Jak się masz, koteczku?
- Niedobrze, lecz teraz na obiad jest pora -
Rzekł Lew rozżalony i pożarł doktora.

- To na pewno nie są prawdziwe słowa - powiedziała Alicja i oczy jej zaszły łzami - a więc musiałam zmienić się w Małgosię. Będę teraz mieszkać w jej brzydkim domu i mieć zawsze tyle lekcji do odrabiania. Nie, nigdy się na to nie zgodzę. Jeżeli mam być Małgosią, to wolę pozostać tu na dole. Mogą sobie zaglądać na dół i wołać: „Wracaj do nas, kochanie”. A ja spojrzę tylko w górę i odpowiem: „Kim ja właściwie jestem? Powiedzcie mi to naprzód: jeżeli będę chciała być tą osobą, to wrócę, a jeżeli nie, to zostanę na dole, dopóki nie zmienię w kogoś milszego”.
- Mój Boże! - krzyknęła nagle Alicja i znowu rozpłakała się. - Jakże gorąco chciałabym, żeby to do mnie ktoś zajrzał. To samotność tak mi już dokuczyła.
Tu Alicja spojrzała na swoje ręce i zdziwiła się widząc, że bezwiednie włożyła na rękę jedną z białych rękawiczek Królika. „Jak to się mogło stać - pomyślała. - Widocznie musiałam znowu zmaleć”.
Aby zmierzyć swą wysokość, Alicja podeszła do stolika i stwierdziła, że ma około pół metra wzrostu i nadal się zmniejsza. Przyszło jej nagle na myśl, że dzieje się to za sprawą wachlarza, rzuciła go więc szybko, w sam czas, aby zupełnie nie zniknąć.
- No, tym razem ocalała jakimś cudem - rzekła Alicja, nie na żarty przestraszona nagłą zmianą, lecz zadowolona z tego, ze jeszcze żyje. - A teraz do ogrodu. - To mówiąc Alicja pobiegła w stronę małych drzwiczek, ale niestety - były one znów zamknięte, złoty kluczyk zaś leżał jak przedtem na szklanym stoliku. „Sytuacja jest gorsza niż dotychczas - pomyślała biedna Alicja - bo nigdy jeszcze nie byłam taka maleńka. To już naprawdę klęska”.
Tu Alicja poślizgnęła się nagle i po chwili tkwiła już po brodę w słonej wodzie. Pierwszą jej myślą było, że wpadła do morza.
„Wobec tego będę musiała wrócić pociągiem” - powiedziała sobie.
Alicja była tylko raz w życiu nad morzem i to słowo łączyło się dla niej z widokiem kąpiących się letników, dzieci grzebiących łopatkami w piasku, rzędu pensjonatów oraz położonej w głębi stacji kolejowej.
Szybko jednak zorientowała się, że wpadła do słonej kałuży, którą wypłakała mający trzy metry wzrostu.
- Nie powinnam była tyle płakać - rzekła, pływając w poszukiwaniu miejsca dogodnego do lądowania. - Spotyka mnie teraz za to taka kara, że mogę się utopić w swoich własnych łzach. Byłoby to naprawdę bardzo dziwne. Ale dzisiaj wszystko jest takie dziwne.
Alicja usłyszała w pobliżu plusk wody, popłynęła więc w tym kierunku. Pomyślała najpierw, że spotka się z morsem albo z hipopotamem. Przypomniała sobie jednak, jaka jest maleńka, i po chwili spostrzegła mysz, która również wpadła do kałuży.
„Czy warto przemówić do tej myszy? - zastanawiała się Alicja. - Wszystko jest dzisiaj takie dziwne. Kto wie, czy ona nie umie mówić? W każdym razie nie zaszkodzi spróbować...”
I Alicja rozpoczęła bardzo grzecznie:
- O Myszy, czy nie wiesz, jak się wydostać z tej sadzawki? Zmęczyłam się już bardzo tym pływaniem, droga Myszy. (Alicji wydawało się, że jest to właściwy sposób zwracania się do myszy. Nie miała co prawda doświadczenia w tych sprawach, ale przypomniało jej się, że widziała kiedyś w gramatyce starszego brata odmianę: „Mysz - myszy - myszy - mysz - myszą - o myszy - myszy”).
Mysz przypatrywała jej się badawczo, mrugała nawet jednym ze swych ślepek, ale nie odezwała się ani słowem.
„Może nie rozumie po angielski - pomyślała Alicja. - Zapewne jest to mysz francuska, która przybyła do nas z Wilhelmem Zdobywcą„. (Alicja znała się doskonale na historii, ale nie miała pojęcia, kiedy co się działo). Więc rozpoczęła na nowo:
- Oú est ma chatte? (Było to pierwsze zdanie z jej książki do francuskiego).
Mysz poderwała się nagle i wyraźnie zadrżała ze strachu.
- Och, przepraszam panią bardzo! - krzyknęła Alicja, gdy uprzytomniła sobie swój nietakt. - Zupełnie zapomniałam, że pani nie lubi kotów!
- Nie lubię kotów! - wrzasnęła Mysz z wściekłością. - Ciekawa jestem, czy ty lubiłabyś koty będąc na moim miejscu.
- Sądzę, że nie - odparła Alicja, chcąc załagodzić sprawę. - Bardzo proszę, niech się pani nie gniewa. Doprawdy chciałabym, żeby pani zobaczyła kiedyś naszego Jacka. Na pewno polubiłaby pani od razu wszystkie koty. On jest taki śliczny - ciągnęła Alicja płynąc wolno po sadzawce - kiedy siedzi przy kominku, liże łapki i myje sobie nimi mordkę. I tak przyjemnie z nim się bawić - jest taki mięciutki i tak ślicznie mruczy. a poza tym tak świetnie łapie myszy - och, przepraszam panią bardzo! - Ale tym razem Mysz aż zatrzęsła się z oburzenia. Alicja dodała więc szybko: - Nie będziemy już rozmawiały na ten temat, dobrze?
- Ładna mi rozmowa! - krzyknęła Mysz, drżąc jeszcze z trwogi. - Tak jakbym ja mogła w ogóle poruszać takie tematy. Moja rodzina nigdy nie mogła znieść kotów, tych obrzydliwych, tępych, podłych stworzeń. Nie mów mi o nich ani słowa.
- Już nie będę - odrzekła Alicja, pragnąc jak najprędzej zmienić temat rozmowy. - A czy lubi pani... czy lubi pani psy? - Mysz nie odpowiadała, Alicja ciągnęła więc dalej z zapałem: - Znam pewnego pieska, którego pragnęłabym pani przedstawić. Nie widziała pani jeszcze teriera o tak sprytnych oczkach i kędzierzawym futerku! A jak ślicznie aportuje, służy i umie jeszcze mnóstwo innych sztuk... Jego właściciel mówi, że ten pies wart jest ze sto funtów. Podobno, wie pani, tak świetnie łapie szczury i ... och, mój Boże! - krzyknęła Alicja z rozpaczą. - Obawiam się, że znów panią uraziłam.
Tymczasem obrażona Mysz szybko odpłynęła, robiąc wielkie poruszenie w całej sadzawce.
Alicja wołała za nią:
- Kochana Myszko, wróć do mnie! Przysięgam ci, że nie powiem już ani słówka o kotach, ani o psach, jeśli ich także nie lubisz!
Słysząc to Mysz zawróciła i zaczęła powoli płynąć w kierunku Alicji. Była zupełnie blada (Alicja pomyślała, że ze wściekłości). Po chwili Mysz odezwała się cichym, drżącym głosem:
- Popłyniemy teraz do brzegu, a potem opowiem ci moją historię, abyś zrozumiała, dlaczego nienawidzę psów i kotów.
Był już najwyższy czas, aby opuścić sadzawkę, bo zrobiło się tam bardzo tłoczno. Mnóstwo ptaków i zwierząt powpadało do wody, a wśród nich: Kaczka, Gołąb, Papużka, Orzeł i inne interesujące stworzenia. cało to towarzystwo, z Alicją na przedzie, popłynęło ku brzegowi.
ROZDZIAŁ III
WYŚCIGI PTASIE I OPOWIEŚĆ MYSZY
Towarzystwo zebrane na brzegu wyglądało naprawdę dziwacznie: ptaki o zabłoconych piórach oraz inne zwierzęta ociekające wodą, zmęczone i złe.
Najpilniejszą sprawą było, rzecz prosta, osuszenie się. Odbyto na ten temat naradę, w której wzięła również udział Alicja. Po paru minutach rozmawiała już ze wszystkimi tak swobodnie, jak gdyby znała ich przez całe życie. Wdała się nawet w dłuższą sprzeczkę z Papużką, która w końcu obraziła się, mówiąc: „Jestem starsza od ciebie, więc muszę mieć rację”. Na to znowu Alicja nie mogła się zgodzić nie znając wieku Papużki. Ponieważ zaś ta ostatnia odmówiła stanowczo odpowiedzi, nie było właściwie nic więcej do powiedzenia.
Na koniec Mysz, która robiła wrażenie osoby cieszącej się w tym towarzystwie dużym szacunkiem, krzyknęła:
- Proszę siadać i słuchać, co powiem1 Zaraz was wszystkich osuszę.
Usiedli więc kołem z Myszą pośrodku. Alicja wpatrywała się w Mysz z niecierpliwością, obawiała się bowiem nie na żarty przeziębienia.
- Hm, hm - odchrząknęła Mysz z bardzo ważną miną - czy jesteście już gotowi? Chcecie się osuszyć? Więc słuchajcie: oto najsuchsza rzecz, jaką znam. Proszę o spokój! „Wilhelm Zdobywca, któremu sprzyjał papież, szybko podporządkował sobie Anglików, potrzebujących przywódcy nawykłego do najazdów i podbojów. Edwin i Morcar, hrabiowie Mercii i Northumbrii...”
- Brr! - odezwała się Papużka wstrząsając się gwałtownie.
- Bardzo przepraszam - rzekła Mysz, groźnie marszcząc brwi - czy pani chciała może coś powiedzieć?
- Nie, to nie ja! - krzyknęła szybko Papużka.
- Miałam wrażenie, że to właśnie pani - rzekła Mysz z godnością. - Jeśli nie, to mówię dalej: „Edwin i Morcar, hrabiowie Mercii i Northumbrii, opowiedzieli się za nim; nawet patriotyczny arcybiskup Canterbury, Stigand, znalazł się...”
- Co znalazł? - zapytała Kaczka.
- „... znalazł się...” - odpowiedziała Mysz z wyraźną irytacją. - Wie pani chyba, co to znaczy?
- Wiem, co to znaczy, kiedy ja sama coś znajduję - rzekła Kaczka. - Przeważnie jest to żaba albo owad, ale co znalazł arcybiskup?
Mysz nie zwróciła już uwagi na to pytanie i ciągnęła dalej.
- „... znalazł się w ich odwodzie. Wraz z Edgarem Atheling udał się do Wilhelma i ofiarował mu koronę. Wilhelm zachowywał się początkowo w sposób wstrzemięźliwy. Ale zuchwalstwo Normanów...” - tu Mysz zwróciła się do Alicji z niespodziewanym pytaniem: - Jak się czujesz, moja droga?
- Jestem tak samo morka jak i przedtem - odrzekła smutnie Alicja. - Wcale mnie to nie osuszyło.
- Wobec tego zgłaszam rezolucję - rzekł powstając Gołąb - aby zebranie zostało odroczone ze względu na konieczność natychmiastowego zastosowania energiczniejszych środków...
- Mów pan po ludzku! - przerwał Orzełek. - Nie rozumiem nawet połowy z tych słów i obawiam się, że pan sam ich nie rozumie. - Tu Orzełek odwrócił się dyskretnie, aby skryć swój uśmiech. Niektóre gorzej wychowane ptaki zaczęły głośno chichotać.
- Chciałem tylko powiedzieć - rzekł Gołąb obrażony - że najlepiej osuszyłyby nas wyścigi ptasie.
- Co to są wyścigi ptasie? - zapytała Alicja nie tyle z ciekawości, ile z uprzejmości, gdyż Gołąb wyraźnie czekał na dyskusję, wszyscy zaś milczeli jak zaklęci.
- Hm - rzekł Gołąb z powagą - najlepiej wytłumaczę ci to praktycznie.
Ponieważ to, co powiedział Gołąb, może przydać się w nudny zimowy dzień i Wam, drodzy Czytelnicy, przeto opowiem, w jaki sposób zabrał się do dzieła: najpierw wyznaczył tor wyścigowy o kształcie zbliżonym do koła.
- Dokładność nie gra roli - rzekł wyjaśniająco.
Potem całe towarzystwo zostało rozstawione na torze jak popadło.
Następnie Gołąb zawołał: Raz, dwa, trzy! - i wszyscy zaczęli pędzić w dowolnych kierunkach, przystając i znów biegnąć, jak im się tylko podobało, tak że trudno było ustalić chwilę zakończenia wyścigu. Mimo to, kiedy biegali tak dobre pół godziny i zupełnie się osuszyli, Gołąb krzyknął nagle:
- Koniec wyścigów!
Wtedy wszyscy otoczyli go, ciężko dysząc i pytając:
- Kto zwyciężył?
Aby dać odpowiedź na to pytanie, Gołąb musiał się poważnie zastanowić. Siedział więc przez dłuższą chwilę z palcem na czole (ulubiona pozycja wielkich poetów), gdy tymczasem reszta towarzystwa wyczekiwała z niepokojem na jego decyzję. W końcu Gołąb zdecydował:
- Wygrali wszyscy i wszyscy muszą dostać nagrody.
- Ale kto nam rozda nagrody? - zapytał chór głosów.
- Oczywiście, że ona - rzekł Gołąb, wskazując palcem Alicję.
Na te słowa otoczyła ją cała gromada, wołając:
- Nagrody, nagrody, chcemy nagród!
Alicja nie wiedziała, jak wybrnąć z tej sytuacji.
Przypadkowo wsunęła rękę do kieszeni i znalazła tam pudełeczko cukierków szczęśliwym trafem nie roztopionych przez słoną wodę. Rozdała więc cukierki uczestnikom wyścigu, przy czym starczyło akurat po cukierku na osobę.
- Ale jej także należy się nagroda - zauważyła Mysz.
- Oczywiście - rzekł Gołąb z powagą. - Co masz jeszcze w kieszeni? - dodał zwracając się do Alicji.
- Tylko naparstek - rzekła smutnie Alicja.
- Daj mi go!
Po czym wszyscy raz jeszcze otoczyli Alicję, Gołąb zaś wręczył jej uroczyście naparstek, mówiąc:
- Prosimy cię o przyjęcie tego wytwornego naparstka. - To krótkie przemówienie przyjęte zostało przez zebranych oklaskami.
Alicji wydawało się to głupie. Wszyscy mieli jednak tak poważne miny, że nie odważyła się roześmiać. Dygnęła więc po prostu, przybierając najpoważniejszą minę, na jaką mogła się zdobyć.
Następnym punktem programu było zjedzenie cukierków. Wywołało to sporo hałasu i zamieszania. Duże ptaki skarżyły się, że nie czują smaku cukierków, małe dławiły się nimi i trzeba było bić w plecy. W końcu jednak zapanował spokój. Ptaki zasiadły kołem i poprosiły Mysz, żeby im coś opowiedziała.
- Obiecałaś, że opowiesz mi swoją historię - rzekła Alicja. - Dlaczego nie znosisz „k” i „p” - dodała półszeptem, nie chcąc raz jeszcze obrazić Myszy.
- Dobrze, obiecała. Zobaczysz sama, jak bardzo ten problem jest zaogniony...
- Za o... - powtórzyła bezmyślnie Alicja, nie bardzo rozumiejąc, o co chodzi. - Za o..., ale za co?... za ogony! - przypomniała sobie, gdy popatrzyła na długi i kręty ogon Myszy.
W ten sposób jej historia przybrała dla Alicji jakby kształt mysiego ogona:

Pędziła Myszka do dziury,
by jej nie złapał Kot
bury, ale nie pomógł
niebodze ten roz-
paczliwy bieg, bo
Kot jej stanął na
drodze i rzekł:
„- Nudzę się dziś
srodze, więc ci
wytoczyć chcę
sprawę. Ja będę
oskarżycielem...”
„- A gdzie masz
przysięgłych ławę,
gdzie sędziego?” –
pyta Mysz nieśmiele.
„- Więc cóż z tego?
Proces formalnie się
odbędzie, sam będę
ławą przysięgłych
i sędzią – rzecze
Kot przebiegły,
jeżąc sierść –
wszystko roz-
sądzę i roz-
ważę po czym
cię skażę
na śmierć!”

- Ty wcale nie słuchasz! - rzekła Mysz przerywając swoją opowieść i patrząc surowo na Alicję. - O czym ty właściwie myślisz?
- Przepraszam panią najmocniej - odpowiedziała pokornie Alicja. - Zdaje się, że była pani przy czwartym zakręcie?
- Nie wiem, o co ci idzie, mów zwięźle - rzekła Mysz z wyraźną irytacją.
- O jakim węźle mam mówić? - zapytała Alicja. - Jeśli ma pani jakiś węzeł, to mogę zaraz pomóc w rozplątywaniu go...
- Nie powiedziałam nic podobnego - rzekła Mysz, po czym wstała z obrażoną miną. - Znieważasz mnie mówiąc takie głupstwa.
- Ja naprawdę nie chciałam! - zawołała Alicja bliska płaczu. - Pani tak łatwo się obraża...
Mysz mruknęła tylko coś niezrozumiałego.
- Bardzo proszę, niechże pani łaskawie dokończy swego opowiadania! - krzyczała Alicja za odchodzącą Myszą.
Zwierzęta przyłączyły się do jej prośby wołając:
- Prosimy, prosimy! - ale Mysz potrząsała niecierpliwie głową i oddalała się coraz szybciej.
- Wielka szkoda, że nie chce z nami zostać - westchnęła Papużka, kiedy Mysz znikła im z oczu.
A pewna stara Langusta rzekła do córki:
- Pamiętaj, moja droga, niech to będzie dla ciebie przestroga, żebyś nigdy nie traciła równowagi.
- Daj spokój, mamo - odpowiedziała opryskliwie młoda Langusta. - Ty mogłabyś wyprowadzić z równowagi nawet ślimaka!
- Jakżebym chciała mieć tu przy sobie Jacka - rzekła Alicja na wpół do siebie. - Zaraz by ją sprowadził z powrotem!
- A któż to jest Jacek, jeśli wolno wiedzieć? - spytała Papużka.
Alicja odpowiedziała z zapałem, była bowiem zawsze gotowa wychwalać swego ulubieńca:
- Jacek to nasz kot. Nie możecie sobie wyobrazić, jak świetnie łapie myszy! A jak się ugania za ptakami! Jeśli tylko dojrzy jakiegoś ptaszka, to na pewno schwyta go i pożre!...
Słowa Alicji wywołały ogromne poruszenie wśród obecnych. Niektóre ptaki uciekły natychmiast. Pewna stara Sroka otuliła się bardzo starannie skrzydłami, mówiąc:
- Będę musiała już iść do domu. Dzisiejsze powietrze wyraźnie szkodzi mi na gardło.
Kanarek zawołał drżącym głosikiem do swych dzieci:
- Chodźcie, moje drogie! Już najwyższy czas, abyście leżały w łóżeczkach.
Pod różnymi pretekstami ptaki rozbiegły się i Alicja została po chwili sama.
- Jaka szkoda, że wspomniałam Jacka! - rzekła ze smutkiem. - Nikt go jakoś tu na dole nie kocha, ale ja mimo to przysięgłabym, że jest to najmilszy kot na świecie! O drogi Jacku! Czy cię jeszcze kiedy zobaczę? - To mówiąc Alicja zaczęła płakać, ponieważ poczuła się nagle strasznie samotna i bezbronna. Po chwili jednak usłyszała w oddali odgłosy stąpania. Spojrzała więc z ciekawością, sądząc, że to Mysz rozmyśliła się i powraca, aby dokończyć swej przerwanej opowieści.
ROZDZIAŁ IV
WYSŁANNIK BIAŁEGO KRÓLIKA
Był to raz jeszcze Biały Królik. Szedł powoli i rozglądał się trwożliwie dokoła, jak gdyby czegoś szukając. Alicja usłyszała, jak mamrotał do siebie:
- O Księżno, Księżno! Na moje najdroższe łapy! Na moje futerko i bokobrody, każesz mnie na pewno ściąć! Gdzie ja mogłem je zapodziać, nieszczęsny?
Alicja odgadła, że Królik szuka wachlarza i pary białych, skórkowych rękawiczek. Zaraz więc zaczęła rozglądać się za nimi, ale na próżno. Nic zresztą dziwnego, bo wszystko zmieniło się nie do poznania od czasu, kiedy Alicja pływała w sadzawce. Sala ze szklanym stolikiem i maluteńkimi drzwiczkami dawno już znikła.
Nagle Biały Królik dostrzegł Alicję i zawołał gniewnie:
- Co ty tu robisz, Marianno? Biegnij w te pędy do domu i przynieś im parę rękawiczek i wachlarz. Ale już!
Alicja była tak przerażona, że nie próbowała nawet wyjaśnić nieporozumienia i pobiegła natychmiast we wskazanym przez Królika kierunku.
- Wziął mnie widocznie za swoją pokojówkę - mówiła biegnąc. - Będzie na pewno zdziwiony, kiedy dowie się, kim jestem! Ale ja przyniosę mu te jego rękawiczki i wachlarz, jeżeli je oczywiście znajdę. - Wtem ujrzała mały domek, na którego drzwiach lśniła mosiężna tabliczka z napisem: B. KRÓLIK. Weszła bez pukania i pobiegła prędziutko na górę, ponieważ bała się, że spotka prawdziwą Mariannę, a ta wyprosi ją z domu, zanim znajdzie wachlarz i rękawiczki.
- Jakie to dziwne - powiedziała do siebie Alicja - biegać na posyłki dla Królika! Może niedługo i Jacek będzie dawał mi podobne zlecenia! - I zaczęła wyobrażać sobie, jak to się będzie odbywało: „Alicjo! Chodź tu natychmiast i przygotuj się do spaceru!” „Zaraz, nianiu, dopóki nie wróci Jacek muszę pilnować mysiej norki, żeby myszka mu nie uciekła”! - Tak, tak, tylko wątpię, czy pozwolono by Jackowi pozostać u nas w domu, gdyby zaczął się tak rządzić i rozkazywać ludziom.
Tymczasem Alicja znalazła się w małej, schludnej izdebce. Na stoliku pod oknem zauważyła wachlarzyk i trzy pary maleńkich rękawiczek. Chciała już wyjść z pokoju ze swoją zdobyczą, kiedy wzrok jej padł na stojącą obok lustra buteleczkę. Tym razem nie była nie niej naklejki z napisem: Wypij mnie. Alicja odkorkowała ją jednak i przyłożyła do ust.
„Wiem - rzekła do siebie - że musi się zawsze cos wydarzyć, gdy cokolwiek zjem albo wypiję. Chcę przekonać się, co stanie się ze mną po wypiciu tego płynu. Mam nadzieję, że urosnę, bo doprawdy znudziło mi się już być takim malutkim stworzonkiem”.
Życzenie Alicji spełniło się szybciej, niż mogła przypuszczać.
Zanim wypiła połowę, uderzyła głową o sufit i musiała się schylić, aby zmieścić się w pokoiku. Odstawiła więc szybko buteleczkę, mówiąc do siebie:
„To w zupełności wystarczy. Mam nadzieję, że nie będę więcej rosła, bo i tak nie mogę już wydostać się przez drzwi. Ach, po co wypiłam tego tak dużo?”
Niestety, było już za późno. Alicja rosła, rosła bez przerwy i wkrótce była już zmuszona uklęknąć. Po chwili i na to było za mało miejsca. Spróbowała więc położyć się z jedną ręką opartą o drzwi, drugą zaś owiniętą dokoła szyi. Robiło się coraz ciaśniej. Alicja musiała więc wyciągnąć jedną rękę przez okno, jedną zaś nogę wsunąć do komina. „To wszystko, co mogę zrobić - pomyślała. - Co się teraz ze mną stanie?”
Szczęśliwie zawartość buteleczki przestała już działać i Alicja nie rosła już dalej. Czuła się jednak tak marnie i tak mało widziała możliwości wydostania się z pokoiku, że była doprawdy bardzo nieszczęśliwa.
„O wiele lepiej działo mi się w domu - pomyślała z żalem. - Tam przynajmniej człowiek nie rósł wciąż i nie malał na przemian i nie był narażony na zuchwalstwa ze strony królików i myszy. Bodajbym nigdy nie wchodziła w króliczą norę, chociaż... chociaż te przygody są, prawdę mówiąc, ciekawe. Kiedy czytałam bajki, zdawało mi się, że coś podobnego nie może przydarzyć się nikomu, a oto sama przeżywam bajkę najdziwniejszą w świecie! Doprawdy, ktoś powinien napisać książkę o mnie. Albo ja sama napiszę, kiedy urosnę... Ale przecież ja właśnie urosłam - uprzytomniła sobie Alicja - i nie mogę już więcej rosnąć, przynajmniej w tym domu... Lecz w takim razie nie będę już nigdy starsza! Z jednej strony wydaje się to dość wygodne - nigdy nie być starą - ale kiedy pomyślę, że będę miała przez całe życie lekcje do odrabiania! Nie, to im się wcale nie uśmiecha!”
„Och, ty głuptasku - powiedziała sobie po chwili - jakżebyś mogła odrabiać lekcje tutaj? Ledwie starczy tu miejsca dla ciebie, a gdzie zmieściłyby się twoje podręczniki i zeszyty?”
Alicja zabawiała się tak przez parę minut stawianiem pytań i dawaniem na nie odpowiedzi, z czego wywiązała się cała rozmowa, gdy nagle usłyszała na zewnątrz jakiś piskliwy głosik:
- Marianno! Marianno! Podaj mi w tej chwili moje rękawiczki! - Następnie dało się słyszeć szybkie stąpanie łapek po schodach. Nie ulegało wątpliwości, że to Biały Królik wraca do swego mieszkania. Alicja zapomniała widocznie o tym, że była teraz z tysiąc razy większa od Królika, bo zaczęła dygotać ze strachu, a wraz z nią zatrząsł się cały domek.
Biały Królik usiłował otworzyć drzwi. Ponieważ jednak otwierały się one od wewnątrz, okazało się to niemożliwe. Alicja słyszała, jak powiedział do siebie:
- Muszę pójść naokoło i dostać się do środka oknem.
„To ci się także nie uda” - pomyślała Alicja.
Poczekała chwilę, aż Królik zdąży obejść swój domek, i trzepnęła nagle palcami wysuniętej za okno ręki. Choć nie dotknęła niczego, rozległ się cichy pisk i odgłos upadku, a potem brzęk tłuczonego szkła. Alicja wywnioskowała, że Królik wpaść musiał w inspekty albo w coś podobnego. Następnie usłyszała gniewny głosik:
- Bazyli, Bazyli, gdzie jesteś? - na co jakiś nieznany głos odpowiedział:
- Tutaj jestem, jaśnie panie! Kopię jabłka, proszę jaśnie pana.
- Kopie jabłka, dajmy na to, że kopie - rzekł Królik z wściekłością. - Na razie jednak chodź tutaj i pomóż mi się stąd wydostać! (Znów brzęk tłuczonego szkła).
- Powiedz mi, Bazyli, co tam jest w oknie?
- Ani chybi ręka, proszę jaśnie pana.
- Ręka, ty ośle? Czyś kiedy widział rękę takiej wielkości? Przecież ona wypełnia całe okno!
- Tak jest, proszę jaśnie pana, ale to jednak ręka.
- Tak czy inaczej, ona nie ma tutaj nic do roboty. Idź i usuń ją.
Nastąpiła długa cisza, w czasie której do uszu Alicji dochodziły tylko jakieś szepty. Zdołała jedynie zrozumieć, że Bazyli usiłował się wykręcić od wykonania rozkazu, Królik zaś komenderował: „Ruszaj, ty tchórzu!”
Na wszelki wypadek Alicja raz jeszcze trzepnęła palcami. Tym razem usłyszała aż dwa piski i głośniejszy brzęk tłuczonego szkła. „Musi tam być sporo tych inspektów - pomyślała. - Ciekawe, co oni teraz postanowią. Jeśli idzie o usunięcie mnie stąd, to byłabym bardzo rada, gdyby im się to udało. Pozostawanie tutaj dłużej zupełnie mnie nie bawi”.
Minęło znowu trochę czasu. Alicja usłyszała na koniec jakby dudnienie kół maleńkich furmanek, a potem mnóstwo przekrzykujących się głosów. Rozróżniała słowa: „Gdzie jest druga drabina?” „Miałem przynieść tylko jedną, Biś ma drugą”. „Biś, przystaw ją tutaj, chłopcze. Oprzyj ją o ten róg”. „Tak, tak, trzeba ją najpierw związać”. „Sięgają teraz do połowy wysokości”. „Wystarczą ci zupełnie”. „Nie bądź taki wymagający”. „Biś, złap się za tę linę”. „Czy dach tylko wytrzyma?” „Uważaj na obluzowaną dachówkę!” „Och, spada!” (Głośny huk). „Kto ją zrzucił?” „To chyba Biś”. „Kto wejdzie do pokoju przez komin?” „Nie, ja nie”. „Właśnie, że ty!” „A właśnie, że nie ja!” „Biś wejdzie przez komin”. „Słuchaj, Biś, jaśnie pan mówi, że ty masz wejść prze komin!”
„Ach, więc to Bis ma wejść prze komin - rzekła do siebie Alicja. - Wygląda na to, że oni wszystko zwalają na tego Bisia. Nie chciałabym być na jego miejscu. Ten komin jest bardzo wąski, a poza tym myślę, że będę mogła wyrzucić go stamtąd nogą”.
Alicja wystawiła nogę tak daleko, jak tylko mogła, i czekała, dopóki zwierzątko(nie wiedziała dokładnie jakie) nie zacznie hałasować u wylotu komina. Kiedy usłyszała odgłosy schodzenia, powiedziała sobie: „To musi być Biś” - i zrobiła gwałtowny ruch uwięzioną w kominie nogą, po czym czekała, co będzie dalej.
Najpierw usłyszała cały chór głosów wołających w podnieceniu „To Biś wraca!” Potem głos Królika: „Trzymajcie go, wy przy żywopłocie!” Następnie, po chwili ciszy, nowy chór głosów: „Podnieście mu głowę”. „Dajcie mu łyk wódki”. „Nie potrząsajcie nim”. „Co z tobą, przyjacielu?” „Co ci się stało?” „Opowiedz nam o wszystkim”.
Na koniec rozległ się słaby piskliwy głosik. („To musi być Biś” - pomyślała Alicja).
- Naprawdę, ja nic nie wiem, tak samo jak i wy; teraz mi lepiej - jestem nazbyt wstrząśnięty, by opowiadać, wiem tylko, że coś wyskoczyło na mnie i pofrunąłem w górę jak rakieta.
- Tak było, właśnie tak - zgodzili się słuchacze.
- Musimy spalić ten dom - zawyrokował Królik.
Usłyszawszy to Alicja wrzasnęła na cały głos:
- Jeśli to zrobicie, poszczuję na was Jacka!
Nastąpiła zupełna cisza. Alicja pomyślała sobie: „Ciekawe, co oni teraz zrobią. Gdyby mieli trochę oleju w głowach, zdjęliby dach”.
Po dwóch minutach rozpoczęło się nowe bieganie i Alicja usłyszała głos Królika:
- Jedna beczułka powinna wystarczyć na początek.
„Beczułka czego? - pomyślała Alicja. Ale w tej chwili w okno uderzył grad małych kamyczków, z których część ugodziła ją w twarz. Doszła więc do wniosku, że musi położyć kres temu atakowi, i zawołała jak najgroźniejszym głosem:
- Radzę wam przestać w tej chwili! - co spowodowało ponownie głuchą ciszę.
Alicja zauważyła ze zdumieniem, że leżące na podłodze kamyczki przemieniają się w maleńkie ciasteczka. I nagle przyszło jej do głowy, że zjedzenie jednego z ciasteczek powinno jakoś wpłynąć na jej wzrost. „Ponieważ nie mogę już chyba urosnąć - pomyślała - więc przypuszczam, że zrobię się mniejsza”.
Nie zwlekając długo, zjadła ciasteczko i stwierdziła z zachwytem, że gwałtownie maleje. Kiedy była już tam mała, że mogła przejść przez drzwi, wybiegła szybko z domu, przed którym zebrała się cała gromada ptaków i innych zwierzątek. Pośrodku zauważyła Bisia (okazało się, że to mała jaszczurka) podtrzymywanego przez dwie świnki morskie, które poiły go płynem z jakiejś buteleczki. Wszystkie zwierzęta rzuciły się ku Alicji, ale ona uciekła, co sił w nogach. Wkrótce znalazła się w gęstym lesie, gdzie poczuła się wreszcie bezpieczna.
- Pierwsza rzecz, o którą powinnam się postarać, to odzyskanie mego prawdziwego wzrostu - rzekła Alicja chodząc po lesie. - A poza tym muszę wreszcie dostać się do tego przepięknego ogrodu. Sądzę, że to będzie właściwy plan działania na najbliższy czas.
Plan ten był prosty i pociągający. Alicja nie miała jednak pojęcia, jak zabrać się do jego wykonania. Błąkając się między drzewami posłyszała nagle nad głową głośne szczeknięcie.
Olbrzymie szczenię przypatrywało jej się wielkimi, okrągłymi oczami i łagodnie trącało ją łapą.
- Śliczne, małe biedactwo - rzekła Alicja możliwie jak najsłodszym głosem i usiłowała zagwizdać. Była przy tym śmiertelnie przerażona, że szczenię jest głodne i że pożre ją mimo jej słodkich słówek.
Nie wiedząc, co czynić, wyciągnęła ku pieskowi jakiś patyczek. Szczeniak odbił się od ziemi wszystkimi czterema łapami naraz, podskoczył w górę na znak zachwytu, szczeknął i rzucił się na patyk z taką miną, jak gdyby miał zamiar zmiażdżyć go jednym kłapnięciem zębów. Tymczasem Alicja ukryła się za wielkim ostem, przez co uniknęła stratowania. Szczeniak rzucił się znowu na patyk, fiknął koziołka, podskoczył kilkakrotnie do góry, a potem cofał się bardzo daleko w tył i znów pędził naprzód, szczekając bezustannie przez cały czas. Na koniec przysiadł ciężko dysząc, z wywieszonym językiem i przymrużonymi ślepiami.
Alicja skorzystała z tej sposobności, aby się wymknąć. Biegła bardzo długo aż do utraty sił i zatrzymała się dopiero wówczas, gdy szczekanie psa już ledwo dochodziło z oddali.
„To przemiły szczeniak - pomyślała opierając się o jaskier i wachlując jednym z jego liści. - Bardzo bym chciała z nim pobaraszkować, gdybym tylko była trochę większa. Mój Boże! Zapomniałam całkiem, że muszę na nowo urosnąć. Ale jak się do tego zabrać? Przypuszczam, że muszę coś zjeść albo wypić, ale co - w tym sęk!”
Alicja rozejrzała się dokoła, ale nie zauważyła poza kwiatami i trawą nic godnego uwagi. W pobliżu stał duży grzyb, mniej więcej jej wysokości. Kiedy przyjrzałam mu się dokładnie od dołu i ze wszystkich możliwych stron, przyszło jej na myśl, że warto by również zobaczyć, co dzieje się z wierzchu na kapeluszu grzyba.
Wspięła się na paluszki i natychmiast zauważyła ogromnego, niebieskiego pana Gąsienicę. Siedział wygodnie z rękami skrzyżowanymi na piersiach i pykał wolno i uroczyście z olbrzymiej fajki, nie zwracając najmniejszej uwagi na otoczenie.
ROZDZIAŁ V
RADA PANA GĄSIENICY
Pan Gąsienica i Alicja przypatrywali się sobie nawzajem przez kilka minut w zupełnym milczeniu. Na koniec pan Gąsienica wyjął z ust fajkę i odezwał się słabym, śpiącym głosem:
- Kim jesteś?
Nie było to zbyt zachęcające. Alicja odpowiedziała nieśmiało:
- Ja... ja naprawdę w tej chwili nie bardzo wiem, kim jestem, proszę pana. Mogłabym powiedzieć, kim byłam dziś rano, ale od tego czasu musiałam się już zmienić wiele razy.
- Co chcesz przez to powiedzieć? - zapytał surowo pan Gąsienica. - Wytłumacz się!
- Nie mogę się wytłumaczyć - odrzekła Alicja - ponieważ, jak pan widzi, nie jestem sobą.
- Nic nie rozumiem - rzekł pan Gąsienica.
- Obawiam się, że nie będę mogła wytłumaczyć panu tego jaśniej, ponieważ, szczerze mówiąc, sama nic nie rozumiem. Te ciągłe zmiany wzrostu działają na człowieka raczej ogłupiająco.
- Nie widzę powodu - rzekł pan Gąsienica.
- Być może, że nie zaznał pan tego dotychczas - odparła uprzejmie Alicja - ale kiedy zmieni się pan w poczwarkę, a później w motyla, to będzie to dla pana czymś również bardzo dziwnym, prawda?
- Nieprawda - rzekł pan Gąsienica.
- Być może, ale pan te sprawy odczuwa inaczej. W każdym razie byłoby to dziwne dla mnie.
- Dla ciebie? - rzekł pan Gąsienica pogardliwie. - A kim ty właściwie jesteś?
W ten sposób powrócili na nowo do początku rozmowy. Opryskliwe odpowiedzi pana Gąsienicy mocno już zirytowały Alicję, powiedziała więc z naciskiem:
- Sądzę, że to pan powinien mi się przedstawić pierwszy.
- Dlaczego? - zapytał pan Gąsienica.
Była to znowu sprawa nader kłopotliwa. Widząc, że pan Gąsienica jest w bardzo kiepskim humorze, Alicja odwróciła się i zamierzała odejść.
- Czekaj! - zawołał nagle pan Gąsienica. - Mam ci coś ważnego do powiedzenia.
Brzmiało to dość obiecująco. Alicja zawróciła więc i zmieniła się w słuch.
- Trzymaj nerwy na wodzy - rzekł pan Gąsienica.
- Czy to już wszystko? - zapytała Alicja, usiłując opanować gniew.
- Nie - odparł pan Gąsienica.
Alicja pomyślała, że właściwie może zaczekać na dalszy ciąg tej rozmowy, bo i tak nie ma nic lepszego do roboty. Przez parę minut pan Gąsienica milcząco pykał z fajki, po czym wyjął cybuch z ust i zapytał:
- Więc wydaje ci się, że nie jesteś sobą?
- Obawiam się, że nie jestem, proszę pana - odpowiedziała Alicja. - Nie pamiętam już niczego w sposób normalny, zmieniał wzrost co dziesięć minut.
- Czego nie pamiętasz? - zapytał pan Gąsienica.
- Próbowałam na przykład powiedzieć „Pan kotek był chory”, ale wyszło jakoś inaczej.
- Powiedz „Ojca Wirgiliusza” - rzekł pan Gąsienica.
Alicja splotła dłonie i zaczęła deklamować:

Ojciec Wirgiliusz uczył dzieci swoje
Na głowie przy tym stojąc wiele lat
Rzekł jeden z synów: - Tak bardzo się boję
O ciebie ojcze, boś już stary dziad.

- W latach młodości - ojciec mu odpowie -
Bywałem nieraz w strachu o swój mózg,
Lecz dziś, gdy widzę, że mam pusto w głowie,
Ćwicząc, najwyżej słyszę wody plusk.

- Jesteś już stary, jak się wyżej rzekło,
I gruby - wybacz - że aż brak mi słów,
Ale koziołki fikasz z pasją wściekłą.
Skąd się, mój ojcze, bierze zwyczaj ów?

- W mojej młodości - rzecze mędrzec siwy -
Nacierać zwykłem co dzień członki swe,
Zaś używałem tej oto oliwy,
Chcesz, to ci sprzedam butelkę lub dwie?

- Masz ojcze, szczęki słabe ze starości
I zdolnyś chyba łykać tylko ciecz,
Ale zeżarłeś gęś z dziobem i kośćmi,
Przyznasz mi, ojcze, że to dziwna rzecz.

- Za młodu - rzecze starzec - prowadziłem
Dyskusji z żoną codziennie ze sześć
I to mym szczękom dało ową siłę,
Która pozwala dziś mi gęsi jeść.

- Weź pod uwagę, ojcze, ilość lat twą,
W tym wieku oczom bystrości już brak,
A ty węgorza utrzymujesz łatwo
Na czubku nosa - powiedz, ojcze, jak?

- Jest w domu dzieci sto dwadzieścia troje
- ojciec odpowie - i mam pytań dość.
Już mi obrzydły idiotyzmy twoje,
Więc radzę, zmykaj, zanim wpadnę w złość!

- To się zupełnie nie zgadza - rzekł pan Gąsienica.
- Niezupełnie się zgadza - poprawiła nieśmiało Alicja. - Niektóre słowa są inne.
- To brzmi inaczej od początku do końca - zaopiniował pan Gąsienica, po czym zapanowało parominutowe milczenie.
Wreszcie odezwał się znowu:
- A jakiego wzrostu chciałabyś być?
- Właściwie jest mi wszystko jedno - odpowiedziała Alicja. - Nie chciałabym tylko zmieniać się tak często, wie pan...
- Nie wiem - rzekł pan Gąsienica.
Alicja nie odrzekła na to ani słowa. Nigdy w życiu nie spotkała się jeszcze z kimś tak nieuprzejmym i czuła, że zaczyna tracić panowanie nad sobą.
- Czy twój obecny wzrost ci odpowiada? - zapytał pan Gąsienica.
- Chciałabym być troszeczkę większa, jeśli nie ma pan nic przeciwko temu. Dziesięć centymetrów, wie pan, to nie jest zbyt dobry wzrost.
- To jest świetny wzrost - odpowiedział gniewnie pan Gąsienica. (On sam miał właśnie dziesięć centymetrów wzrostu).
- Ale ja nie jestem do takiego wzrostu przyzwyczajona - rzekła płaczliwie Alicja, po czym dodała cicho: - Jakżebym chciała, żeby te zwierzęta nie obrażały się tak łatwo.
- Przyzwyczaisz się do tego wzrostu z czasem - rzekł pan Gąsienica, wkładając cybuch w usta i pykając wolno z fajki.
Alicja czekała cierpliwie, dopóki pan Gąsienica się znowu nie odezwie. Po minucie wyjął cybuch z ust, ziewnął, przeciągnął się, po czym złażąc z grzyba rzucił jakby od niechcenia:
- Od jednej strony się rośnie, od drugiej - maleje.
„Od jednej i drugiej strony, ale czego?” - pomyślała Alicja.
- Grzyba - odpowiedział pan Gąsienica, jak gdyby usłyszał pytanie, po czym znikł w trawie.
Alicja przypatrywała się przez chwilę grzybowi, starając się rozróżnić dwie strony, o których wspominał pan Gąsienica. Ale jak to zrobić, skoro grzyb był okrągły? Na koniec objęła go rękami, jak najdalej mogła, i odłamała po kawałku z obu końców.
- Jak teraz odróżnić te kawałki? - zapytała Alicja odgryzając odrobinę grzyba z prawej ręki. W tej samej chwili poczuła gwałtowny ból: kurcząc się stuknęła podbródkiem o kolano!
Alicja przeraziła się nie na żarty tą nagłą zmianą. Wiedziała, że nie ma chwili do stracenia, usiłowała więc odgryźć odrobinę z drugiego kawałka. Podbródek jej przyległ już tymczasem tak mocno do stopy, że zaledwie mogła otworzyć usta. Na koniec udało jej się przełknąć kawałek grzyba z lewej ręki.
* * *
- Nareszcie mogę swobodnie poruszać głową! - krzyknęła Alicja. Ale zachwyt zmienił się w przerażenie, kiedy po chwili zorientowała się, że jej ramiona znikły gdzieś w niewytłumaczalny sposób. Patrząc w dół widziała jedynie szyję potwornej długości, która wyrastała na kształt olbrzymiej łodygi z morza zielonych liści, szemrzącego gdzieś w dole.
- Co to właściwie może być? - powiedziała na głos Alicja. - I gdzie podziały się moje ramiona? A moje ręce - jakżebym chciała je zobaczyć! - To mówiąc podniosła ręce, ale nie ujrzała nic, poza jakimś lekkim poruszeniem pośród odległych liści.
Jeśli nie można unieść rąk do wysokości głowy, to może uda się przynajmniej pochylić głowę ku rękom? Czyniąc to Alicja stwierdziła z zachwytem, że szyja jej wygina się z łatwością we wszystkich kierunkach niczym żmija. Wygięła ją więc w śliczny zygzak i myszkowała głową między listowiem (okazało się, że były to korony drzew, pod którymi Alicja przechadzała się jeszcze tak niedawno). Nagle usłyszała ostry syk i z przerażeniem cofnęła głowę. Naprzeciw ujrzała dużą Gołębicę bijącą gwałtownie skrzydłami.
- Żmija! - wrzasnęła Gołębica.
- Nie jestem żmiją - odparła z godnością Alicja. - Proszę zostawić mnie w spokoju.
- Żmija - powtarzam - rzekła Gołębica pokorniejszym już tonem i dodała z nagłym szlochem: - Próbowałam już wszystkich sposobów, ale widać nie ma na to rady!
- Nie wiem, o czym pani mówi - rzekła Alicja.
- Próbowałam już chronić się między korzeniami drzew, próbowałam odgradzać się żywopłotem - żaliła się Gołębica, nie zwracając żadnej uwagi na słowa Alicji - wszystko na próżno!
Alicja była coraz bardziej zdumiona, ale uważała, że dopóki Gołębica nie skończy swych biadań, wszelkie wyjaśnienia są bezcelowe.
- Tak jakby nie było dość kłopotu z wysiadywaniem jajek! - skarżyła się dalej Gołębica. - Trzeba jeszcze dniem i nocą strzec się żmij! Już od trzech tygodni nie zmrużyłam oka!
- Naprawdę, bardzo mi przykro - rzekła Alicja, która zaczynała na koniec pojmować, o co chodzi.
- Wybrałam sobie najwyższe drzewo w całym lesie - biadała Gołębica - już myślałam, że będę miała trochę spokoju, a tu raptem znowu żmija wpełza w moje gniazdo, i to prosto z nieba! Precz, żmijo!
- Ależ ja nie jestem żmiją - rzekła Alicja. - Ja jestem... jestem...
- No, kim jesteś? Widzę, że usiłujesz coś kręcić!
- Jestem małą dziewczynką - rzekła niepewnie Alicja, przypominając sobie wszystkie przeobrażenia, jakich doznała od rana.
- Patrzcie ją! Kto by w to uwierzył! - krzyknęła Gołębica tonem najgłębszej pogardy. - Widziałam już w życiu dość małych dziewczynek, ale nie spotkałam się nigdy z dziewczynką o takiej szyi! Nie, nie! Ty na pewno jesteś żmiją, nie próbuj nawet zaprzeczać! Mam nadzieję, że nie będziesz mi wmawiać, że nie znasz smaku jajka!
- Oczywiście, że znam smak jajka - rzekła Alicja z wrodzoną sobie prawdomównością - ale małe dziewczynki jedzą nie mniej jajek niż żmije.
- Nigdy w to nie uwierzę - rzekła Gołębica - ale jeśli tak czynią, to są one również rodzajem żmij. To wszystko, co mam do powiedzenia.
Było to dla Alicji coś zupełnie nowego. Zamilkła więc na chwilę, a Gołębica dodała triumfująco:
- Wiem doskonale- że szukasz jajek. Więc cóż za różnica, czy jesteś małą dziewczynką, czy żmiją?
- Dla mnie jednak to jest różnica - rzekła szybko Alicja. - Poza tym wcale nie szukam jajek. A gdybym nawet szukała, to nie łaszczyłabym się na pani jajka: nie lubię ich na surowo.
- W takim razie wynoś się - rzekła Gołębica obrażonym tonem, po czym schowała się w swym gnieździe.
Alicja wyruszyła tymczasem w dalszą drogę między drzewami, co odbywało się bardzo wolno. Szyja jej bowiem zaplątywała się ciągle w gałęzie i Alicja musiała zatrzymywać się, aby ją odplątywać.
Po chwili przypomniała sobie, że trzyma wciąż w rękach kawałeczki czarodziejskiego grzyba. Zabrała się więc do dzieła z całą ostrożnością^ odgryzała po małej odrobince z każdej cząsteczki i to rosnąc, to znów malejąc, zdołała wreszcie osiągnąć normalną wysokość.
Odwykła już bardzo od swego wzrostu., tak że z początku było jej dość dziwnie. Przyzwyczaiła się jednak po paru minutach i zaczęła, jak zwykle, rozmawiać ze sobą:
- W ten sposób połowa mojego planu byłaby wykonana! Jakże zdumiewające są te ciągłe zmiany! Nie mogę przewidzieć, co się ze mną stanie za chwilę! Jak to przyjemnie być z powrotem sobą! Teraz trzeba się jakoś dostać do ogrodu - ale ja k, właśnie jak? - To mówiąc znalazła się nagle na otwartej przestrzeni. Pośrodku zauważyła domek mniej więcej metrowej wysokości. „Nie będę mogła wejść do tego domku - pomyślała Alicja. - Jestem na to obecnie za duża. Jego lokatorzy zwariowaliby chyba ze strachu na mój widok!” Odgryzła więc kawałek grzyba z prawej ręki i podeszła bliżej dopiero wtedy, gdy miała odpowiedni wzrost (to znaczy około dwudziestu centymetrów).
ROZDZIAŁ VI
PROSIĘ I PIEPRZ
Alicja stała przez chwilę przed domem i zastanawiała się, co dalej robić, kiedy nagle wypad! z lasu lokaj w liberii (sądząc z twarzy była to po prostu ryba) i z całej siły zastukał do drzwi. Otworzył mu inny lokaj w liberii, o okrągłej twarzy i wyłupiastych oczach żaby. Alicja zauważyła, że obaj służący nosili białe pudrowane peruki, opadające im w lokach na ramiona. Zaciekawiona, podeszła bardzo blisko, aby usłyszeć ich rozmowę.
Lokaj-Ryba wyjął spod pachy olbrzymi, większy od siebie list, po czym wręczył go swemu koledze oznajmiając uroczyście: „Dla Księżnej. Zaproszenie od Królowej na partię krokieta”. Lokaj-Żaba powtórzył tym samym uroczystym tonem, zmieniając tylko porządek słów: „Od Królowe!. Zaproszenie dla Księżnej na partię krokieta”.
Następnie złożyli sobie niskie ukłony i przy tej okazji poplątały się ze sobą loki ich peruk.
Wypadek ten tak ubawił Alicję, że musiała ukryć się w lesie, żeby lokaje nie usłyszeli jej śmiechu. Kiedy wyjrzała na nowo, Lokaja-Ryby już nie było, Lokaj-Żaba zaś siedział na ziemi przed domkiem wpatrzony w niebo z wybitnie głupkowatym wyrazem twarzy. Alicja podeszła nieśmiało do drzwi i zastukała.
- Szkoda czasu na stukanie - rzekł Lokaj-Żaba - a to z dwóch przyczyn. Po pierwsze - ja znajduję się po te] samej strome drzwi, co i ty, Po drugie zaś, oni hałasują tak okropnie, że nie mogą usłyszeć twego dobijania się.
Istotnie, z domku dobiegał jakiś wyjątkowo przykry i dziwny hałas. Było to coś w rodzaju nieprzerwanego wrzasku i kichania, urozmaiconego od czasu do czasu brzękiem szklą tłuczonego w drobne kawałeczki.

- Bardzo przepraszam - rzekła Alicja - ale w takim razie w jaki sposób dostanę się tam do środka?
- Twoje stukanie miałoby3 być może, jakiś sens - ciągnął dalej Lokaj-Żaba, nie zwracając uwagi na pytanie Alicji - gdyby pomiędzy nami znajdowały się drzwi. Na przykład, gdybyś ty była w środku, mogłabyś zastukać, a ja wypuściłbym cię na dwór. - Mówiąc to lokaj gapił się cały czas w niebo, co Alicja uznała za wyjątkową nieuprzejmość.
„Może nie ma w tym jego winy - powiedziała do siebie. - Jego oczy położone są tak blisko czubka głowy. Ale w każdym razie mógłby chociaż odpowiadać na pytania”.
- Więc jak ja się w końcu tam dostanę? - zapytała na głos, zwracając się do służącego.
- Będę siedział tutaj aż do jutra - odpowiedział lokaj głosem zdradzającym znudzenie. - Do jutra albo...
W tej samej chwili drzwi otworzyły się i duży talerz wyleciał przez nie prosto na głowę lokaja. Lokaj uchylił się jednak w samą porę, tak że naczynie zawadziło tylko lekko o jego nos i rozbiło się w kawałeczki o pobliskie drzewo.
- ...albo jeszcze dłużej - rzekł Lokaj-Żaba kończąc przerwane zdanie tak, jak gdyby nic się nie zdarzyło.
- Ale jak ja się dostanę do środka? - zapytała Alicja głośniej niż poprzednio i znacznie mniej uprzejmie.
- A czy ty w ogóle powinnaś wejść do środka? - zapytał z naciskiem lokaj. - Od tego, widzisz, właściwie wszystko się zaczyna.
Lokaj miał niewątpliwie rację. Ale rozmowa ta dawno już przestała bawić Alicję. „To jest doprawdy nie do wytrzymania - rzekła do siebie. - Te stworzenia są wprost nieprzyzwoicie kłótliwe. Można dostać bzika od tego ustawicznego użerania się”
- Będę siedział tutaj bez chwili przerwy całymi dniami - rzekł nagle lokaj, uważając widać za stosowne przypomnieć Alicji swą niedawną uwagę.

- Dobrze, ale co ja mam 2robić? - zapytała Alicja.
- Rób, co ci się żywnie podoba - odpowiedział Lokaj-Żaba i zaczął gwizdać.
„Szkoda czasu na rozmowę z nim - pomyślała Alicja z rozpaczą. - To jest skończony dureń”. Po czym otworzyła drzwi i weszła do środka.
Drzwi prowadziły do straszliwie zadymionej kuchni. Księżna siedziała pośrodku na stoiku o trzech nogach, piastując dziecko. Nad paleniskiem pochyliła się Kucharka, mieszając zupę w wielkim rondlu.
„Stanowcze musi być za dużo pieprzu w tej zupie” - pomyślała Alicja powstrzymując się od kichania.
W powietrzu unosiło się również zbyt wiele tej przyprawy. Nawet Księżna kichała od czasu do czasu, dziecko zaś na zmianę kichało i wrzeszczało bez wytchnienia. Jedynymi istotami uodpornionymi na tę ilość pieprzu w atmosferze byli: Kucharka oraz wielki kot, który siedział przy kuchni i uśmiechał się od ucha do ucha.
- Czy nie zechciałaby mnie pani poinformować - odezwała się Alicja trwożliwym głosikiem, nie była bowiem pewna, czy powinna odzywać się nie pytana - czy nie zechciałaby mnie pani poinformować, dlaczego ten kot tak dziwacznie się uśmiecha?
- To jest Kot-Dziwak rodem z Cheshire - odpowiedziała Księżna - i w tym tkwi cała przyczyna. Prosię!
Ostatnie słowo Księżny padło tak nagle i gwałtownie, że Alicja aż podskoczyła z przerażenia.
Po chwili jednak zorientowała się, że słowo „prosię” było skierowane do niemowlęcia nabrała więc znowu odwagi i rzekła:
- Nie sądziłam, że koty-dziwaki tak się uśmiechają. Nie przypuszczałam, że koty w ogóle umieją się uśmiechać.
- Umieją doskonale - odparła Księżna. - I większość z nich uśmiecha się.
- Nie widziałam nigdy przedtem uśmiechającego się kota - rzekła Alicja, zadowolona z nawiązania rozmowy.
- W ogóle mało jeszcze widziałaś - odpowiedziała Księżna. - I w tym tkwi sedno rzeczy.
Alicji nie podobał się ani trochę ton tej odpowiedzi, uważała więc, że warto by zmienić temat rozmowy. Kiedy zastanawiała się nad wyborem nowego tematu, Kucharka zdjęła z ognia gar z zupą i naraz jęła ciskać w Księżnę i dziecko wszystkim, co tylko miała pod ręką. Najpierw poleciała dusza od żelazka, a potem istny grad patelni, talerzy i odważników. Księżna nie zwracała na to najmniejszej uwagi, nawet kiedy pociski dochodziły celu. Jeśli idzie o dziecko, to darło się ono już przedtem tak głośno, że trudno było ustalić, czy trafiały je miotane przez Kucharkę pociski,
- Proszę uważać, na miłość boską! - krzyknęła Alicja uchylając się z przerażeniem na wszystkie strony. - Och, mój nos! - usunęła głowę w samą porę, aby nie oberwać patelnią szczególnie pokaźnych rozmiarów.
- Gdyby wszyscy zajmowali się tylko swoimi własnymi sprawimy ziemia obracałaby się z pewnością szybciej niż się obraca - zachrypiała filozoficznie Księżna.
- Co nie byłoby wcale pożądane - rzekła Alicja, rada, że może popisać się swymi wiadomościami. - Niech pani tylko pomyśli, co za zamieszanie wynikłoby ze sprawą dnia i nocy! Bo ziemia, wie pani, potrzebuje dwudziestu czterech godzin na pełny obrót dokoła swej osi. A najważniejsza rzecz to pory roku...
- Skoro już mowa o toporach - przerwała Księżna - to zetnij ej natychmiast głowę!
Alicja zerknęła z przestrachem na Kucharkę, aby przekonać się, czy nie bierze ona na serio ostatniej uwagi Księżny Ale Kucharka mieszała nadal zupę i zdawała się nie zwracać na całą tę rozmowę najmniejszej uwagi Alicja więc ciągnęła dalej:
- Najważniejsza rzecz to pory roku. Zaraz, zaraz: czy jest ich cztery, czy pięć? Zdaje się, że...
- Nie zawracaj mi głowy - przerwała Księżna. - Nie miałam nigdy pamięci do cyfr - po czym zaczęła kołysać swe dziecko w takt dziwacznej kołysanki, potrząsając nim gwałtownie pod koniec każdej zwrotki:

Śpij, syneczku, już,
Pieprz do noska włóż.
Kichać ani mi się waż,
Bo od tego brzydnie twarz.
Chórem:
(wraz z Kucharką i dzieckiem)
Apsik, apsik, apsik!

Śpiewając drugą zwrotkę Księżna podrzucała wysoko w górę swe niemowlę, które krzyczało tak głośno, iż Alicja ledwie rozróżniała słowa kołysanki:

Już, syneczku, śpij,
Bo złapię za kij!
Pójdziesz tam, gdzie rośnie pieprz,
Bowiem buzię masz jak wieprz!
Chórem
Apsik, apsik, apsik!

- Masz! Możesz poniańczyć je trochę, jeśli chcesz! - krzyknęła Księżna do Alicji rzucając jej niespodzianie dziecko. - Ja muszę przyszykować się do partii krokieta u Królowej. - To rzekłszy wybiegła z pokoju, a w ślad za nią poleciała rzucona przez Kucharkę patelnia, która jednakże chybiła celu.
Alicja pochwyciła z trudem niemowlę, jako że było to stworzenie o przedziwnym kształcie, z wyrastającymi na wszystkie strony kończynami. Alicja pomyślała, że przypomina ono nieco rozgwiazdę. Dziecko sapało niby lokomotywa i prężyło się tak raptownie, że Alicja miała w pierwszej chwili niemało kłopotu z utrzymaniem go na rękach.
W końcu poradziła sobie jednak z tym kłopotem. (Metoda jej polegała na związaniu niemowlęcia w rodzaj węzła i trzymaniu go za ucho i lewą nóżkę tak, żeby się samo nie mogło uwolnić). Po czym wyszła wraz z maleństwem na dwór. „Jeżeli nie zabiorę ze sobą tego dziecka, to zostanie ono z pewnością w bardzo krótkim czasie uśmiercone”.
- Czy pozostawienie go tutaj nie równałoby się morderstwu? - Ostatnie pytanie wypowiedziała na głos.
Dziecko przestało jakoś na chwilę sapać i tylko chrząknęło w odpowiedzi. - Nie chrząkaj - rzekła na to Alicja - bo nie jest to dla ciebie odpowiedni sposób wyrażania się.
Na to dziecko chrząknęło ze zdwojoną siłą, tak że Alicja spojrzała na jego twarzyczkę mocno zaniepokojona, czy nic mu nie dolega. Niewątpliwie, miało ono bardzo zadarty nosek, przypominający raczej ryjek niż zwykły nos; także jego oczka były wyjątkowo maleńkie i trzeba szczerze przyznać, że całość bynajmniej nie podobała się Alicji. „A może ono tylko tak płacze” - pomyślała i ponownie spojrzała w oczy niemowlęcia, aby przekonać się, czy nie są pełne łez.
Ale Alicja nie zauważyła ani śladu łez oczach dziwacznego maleństwa.
- Jeśli masz zamiar zmienić się w prosię, to wiedz, kochanie, że nie chcę mieć z tobą nic do czynienia - rzekła surowym tonem. - Miej się na baczności!
Maleństwo zaszlo

_________________
Za każdą linią drzew morze.
Czubki drzew na tle ciemnego nieba.
Gdy kto sieje nasiona goryczy, nie może zebrać plonu słodyczy.
szenko2325
.


Dołączył: 09 Sty 2004
Posty: 22692
Skąd: Sentinel

Zobacz profil autora
PostWysłany: Pon Cze 18, 2007 13:19 : Odpowiedz z cytatem : Do góry : : :

chało jedynie w odpowiedzi (a może chrząknęło, trudno to było ustalić i zamilkło na chwilę.
Alicja zastanawiała się właśnie, co zrobi z dzieckiem po powrocie do domu, kiedy nagle chrząknęło ono tak gwałtownie, że spojrzała na nie z prawdziwym przerażeniem. Tym razem nie ulegało już wątpliwości, że było to po prostu zwykłe prosię i że dalsze noszenie stworzonka pozbawione jest sensu.
Alicja postawiła więc prosię na ziemi i odczuła niemałą ulgę, kiedy pobiegło spokojnym truchcikiem do lasu.
„Gdyby trochę jeszcze podrosło - pomyślała Alicja - zrobiłoby się z niego wyjątkowo paskudne dziecko. Ale trzeba przyznać, że jako prosię jest raczej przystojne”.
Tu przypomniała sobie znajome dzieci, które z powodzeniem mogły uchodzić za prosięta, kiedy nagle ze zdumieniem ujrzała na jednym z pobliskich drzew Kota-Dziwaka.
Na widok Alicji Kot uśmiechnął się swym zwyczajem od ucha do ucha.
„Wygląda raczej dobrodusznie - pomyślała Alicja - ale ma jednak bardzo długie pazury i całe mnóstwo zębów, trzeba więc traktować go uprzejmie”.
- Drogi panie Kiciu-Dziwaku - zaczęła raczej nieśmiało, ponieważ nie wiedziała, czy forma ta przypadnie Kotu do gustu.(Kot uśmiechnął się jeszcze szerzej. Widzę, że mu się spodobało” - pomyślała Alicja). - Czy nie mógłby pan mnie poinformować, którędy powinnam pójść? - mówiła dalej.
- To zależy w dużej mierze od tego, dokąd pragnęłabyś zajść - odparł Kot-Dziwak.
- Właściwie wszystko mi jedno.
- W takim razie również wszystko jedno, którędy pójdziesz.
- Chciałabym tylko dostać się dokądś - dodała Alicja w formie wyjaśnienia
- Ach, na pewno tam się dostaniesz, jeśli tylko będziesz szła dość długo.
Alicja nie znalazła na to odpowiedzi, zaczęła więc z innej beczki:
- A kto mieszka tutaj w okolicy?
- W tym kierunku mieszka Kapelusznik - rzekł Kot zataczając krąg prawą łapą, - A w tym (ten sam ruch lewą) - Szarak. Możesz odwiedzić któregoś z nich: obaj są zwariowani.
- Ale ja nie chciałabym mieć do czynienia z wariatami - rzekła Alicja.
- O, na to nie ma już rady - odparł Kot. - Wszyscy mamy tutaj bzika Ja mam bzika, ty masz bzika.
- Skąd może pan wiedzieć, że ja mam bzika? - zapytała Alicja.
- Musisz mieć. Inaczej nie przyszłabyś tutaj.
Alicja nie czuła się wcale przekonana. Pytała jednak dalej:
- A skąd pan wie, że pan jest zwariowany?
- Normalny pies nie jest zwariowany - odrzekł Kot. - Zgadzasz się z tym, prawda?
- Sądzę, że ma pan słuszność.
- A więc taki normalny pies warczy, kiedy jest zły, a macha ogonem, kiedy ma powód do radości. Ja zaś warczę, kiedy jestem zadowolony, a macham ogonem, kiedy ogarnia mnie wściekłość. Dlatego jestem zbzikowany.
- Ja nazywam to mruczeniem, a nie warczeniem - wtrąciła Alicja.
- Możesz nazywać to, jak ci się żywnie podoba. Czy grasz dziś w krokieta u Królowej?
- Chciałabym, ale nie dostałam zaproszenia.
- Spotkamy się tam - rzeki Kot i znikł.
Alicja nie zdziwiła się nawet, przyzwyczaja się już bowiem do wszelkich niezwykłości. Kiedy jednak spojrzała w górę, Kot ukazał się znowu.
- Ale, ale... - rzekł - Byłbym całkiem zapomniał. Powiedz mi, co się właściwie stało z dzieckiem?
- Zmieniło się w prosiaka - odpowiedziała Alicja całkiem naturalnym tonem, tak jak gdyby Kot powrócił w zwykły sposób.
- Przewidziałem to - rzekł Kot i znowu znikł.
Alicja odczekała chwilę, czy Kot nie ukaże się jej po raz trzeci, po czym poszła w kierunku mieszkania Szaraka Bez Piątej Klepki.
- Widziałam już w życiu kapeluszników - rzekła do siebie - i przypuszczam, że Szarak może być o wiele bardziej interesujący. A poza tym, gdzie jest powiedziane, że zające muszą mieć pełnych pięć klepek? - To mówiąc Alicja spojrzała w górę i znowu dostrzegła Kota siedzącego na gałęzi.
- Czy powiedziałaś, że zmieniło się w prosiaka, czy w psiaka? - zapytał Kot.
- Powiedziałam, że w prosiaka - odparła Alicja. - A w ogóle wolałabym, żeby pan nie znikał i nie pojawiał się tak nagle. Można od tego zgłupieć.
- Zgoda - rzekł Kot i tym razem zaczął znikać bardzo powoli, zaczynając od końca ogona, a kończąc na uśmiechu, który pozostał jeszcze przez pewien czas, zawieszony nad gałęzią.
„Widziałam już koty bez uśmiechu - pomyślała Alicja - ale uśmiech bez kota widzę po raz pierwszy w życiu. To doprawdy nadzwyczajne!”
Jeszcze paręset metrów i Alicja znalazła się przed domem Szaraka Bez Piątej Klepki. Odgadła bez trudu, że to właśnie ten dom, ponieważ jego kominy miały kształt zajęczych uszu, dach zaś pokryty był futerkiem. Dom był duży, wolała więc ugryźć kawałek grzyba z lewej ręki, przez co osiągnęła aż pół metra wysokości. Mimo to, zbliżając się do domu Szaraka, myślała nie bez lęku: „A może jednak należało raczej odwiedzić Zwariowanego Kapelusznika?”
ROZDZIAŁ VII
ZWARIOWANY PODWIECZOREK
Przed domem, w cieniu drzew ustawiony był stół, przy którym siedzieli Szarak Bez Piątej Klepki i Zwariowany Kapelusznik. Pomiędzy nimi, na wpół uśpiony, kiwał się Suseł, na którym opierali się łokciami jak na poduszce, prowadząc rozmowę ponad jego głową. Alicja pomyślała, że musi to dla Susła być bardzo niewygodne. Chociaż może nie czuje tego wcale śpiąc tak mocno?
Stół był duży, ale wszyscy trzej siedzieli stłoczeni w jednym rogu. Kiedy spostrzegli zbliżającą się Alicję, zawołali:
- Nie ma miejsca! Nie ma miejsca!
- Właśnie, że jest mnóstwo miejsca! - odpowiedziała z oburzeniem Alicja, po czym usiadła na wygodnym fotelu przy drugim końcu stołu.
- Proszę, poczęstuj się winem - rzekł bardzo grzecznie Szarak Bez Piątej Klepki.
Alicja spojrzała na stół, ale nie zauważyła na nim nic prócz herbaty. Powiedziała więc:
- Nie widzę tu żadnego wina.
- Bo go wcale nie ma - rzekł Szarak.
- Wobec tego częstowanie mnie winem nie było z pańskiej strony zbyt uprzejme.
- Przysiadanie się tutaj bez zaproszenia nie było zbyt uprzejme z twojej strony.
- Nie wiedziałam, że to pana stół. Jest nakryty na znacznie więcej niż trzy osoby.
- Powinnaś ostrzyć sobie włosy - odezwał się nagle Zwariowany Kapelusznik. Przypatrywał się Alicji już od dłuższego czasu z wielką ciekawością i teraz zabrał głos po raz pierwszy.
- Powinien pan oduczyć się robienia przycinków - rzekła surowo Alicja - to jest bardzo niegrzeczne.
Na to Kapelusznik otworzył oczy jeszcze szerzej i zapytał:
- Jaka jest różnica miedzy kciukiem a piórnikiem?
Alicja pomyślała z radością, że zanosi się wreszcie na jakąż zabawę. Rzekła więc:
- Sądzę, że będę umiała rozwiązać tę zagadkę.
- Myślisz, że potrafisz znaleźć odpowiedź na to pytanie? - rzekł Kapelusznik.
- Właśnie.
- No to mów, co myślisz.
- Ja... ja myślę to, co mówię, a to jest właściwie to samo, proszę pana.
- Wcale nie. W ten sposób mogłabyś powiedzieć, że „widzę to, co jem” i „jem to, co widzę” mają to samo znaczenie.
- Mogłabyś także powiedzieć - niespodziewanie odezwał się zaspanym głosem Suseł - że „oddycham, kiedy śpię” ma to samo znaczenie, co „śpię, kiedy oddycham”.
- Właśnie tak ma się rzecz z tobą - rzekł Zwariowany Kapelusznik i rozmowa urwała się nagle jak ucięta nożem. Przez parę minut panowała cisza, w czasie której Alicja przypomniała sobie wszystko, co tylko wiedziała, o krukach i piórnikach.
Pierwszy przerwał milczenie Zwariowany Kapelusznik pytaniem: - Którego dziś mamy? - zwróconym do Alicji. Jednocześnie wyjął z kieszeni kamizelki zegarek i potrząsnął nim na wszystkie strony, przykładając go czasem do ucha.
Alicja pomyślała chwilę, po czym odpowiedziała:
- Czwartego.
- Spóźnia się o dwa dni - westchnął Kapelusznik. A nie mówiłem ci, że masło nie nadaje się do smarowania mechanizmów? - dodał patrząc ze złością na Szaraka.
- To było najlepsze masło - odpowiedział potulnie Szarak.
- Tak, tak, ale mogły dostać się do środka jakieś okruchy. Wsadzałeś tam przecież to masło nożem od chleba.
Szarak wziął zegarek i przyglądał mu się przez dłuższą chwilę, po czym wrzucił go do swej herbaty, zajrzał do środka i powtórzył tym samym tonem:
- To było najlepsze masło.
Alicja przypatrywała się temu wszystkiemu z wielkim zainteresowaniem. Wreszcie zawołała:
- Cóż to za dziwny zegarek, który wskazuje dni, a nie godziny, minuty i sekundy!
- No to co z tego? - zapytał Kapelusznik. - A czy twój zegarek wskazuje lata?
- Oczywiście, że nie. Bo... bo... on stoi przecież na jednym dniu roku tak strasznie długo!
- Tak samo jest z moim zegarkiem - rzekł Zwariowany Kapelusznik.
Alicja była nie na żarty zaniepokojona. Ostatnie zdanie Kapelusznika wydawało się już zupełnie niezrozumiałe, choć wypowiedziane było niewątpliwie po angielsku. Rzekła więc najuprzejmiej w świecie:
- Niezupełnie rozumiem, co pan ma na myśli.
- Suseł znowu zasnął - rzekł Kapelusznik i wylał Susłowi na nos trochę gorącej herbaty.
Śpioch potrząsnął gwałtownie głową i powiedział nie otwierając oczu:
- Oczywiście, rzecz jasna. Chciałem właśnie to samo powiedzieć.
- Czy znalazłeś już rozwiązanie zagadki? - zapytał Kapelusznik zwracając się do Alicji.
- Nie. A jaka jest właściwie odpowiedź?
- Nie mam najmniejszego pojęcia - odparł Kapelusznik.
- Ani ja - dorzucił Szarak.
Alicja westchnęła ciężko i po chwili odezwała się:
- Wydaje mi się, że moglibyście spędzać czas pożyteczniej niż na wymyślaniu zagadek, które nie mają rozwiązania.
- Gdybyś znała Czas tak dobrze jak my, nie mówiłabyś tego - rzekł Kapelusznik.
- Nie wiem, co pan ma na myśli.
- Oczywiście, że nie wiesz. - Tu Kapelusznik przybrał pogardliwy wyraz twarzy. - Jestem pewien, że nawet nigdy nie rozmawiałaś z Czasem.
- Chyba nie - odparła Alicja - ale za to często zabijam czas grą na fortepianie.
- W tym właśnie sęk - rzekł Kapelusznik, że Czas nie znosi, aby go zabijano. Gdybyś była z nim w dobrych stosunkach, zrobiłby dla ciebie z twoim zegarem wszystko, co byś tylko chciała. Dam ci przykład: przypuśćmy, że jest godzina dziewiąta rano i mają się rozpocząć lekcje. Szepczesz słóweczko i już wskazówki pędzą po tarczy jak oszalałe! Po chwili jest godzina wpół do drugiej i idziesz sobie po skończonych lekcjach na obiad do domu.
- To byłoby naprawdę wspaniałe - rzekła Alicja z głębokim namysłem. - Tylko, widzi pan, nie byłabym wtedy dość głodna.
- To tylko z początku - odparł Kapelusznik. Później mogłabyś po prostu zatrzymać Czas na godzinie wpół do drugiej, dopóki nie nabrałabyś apetytu.
- Czy pan postępuje właśnie w taki sposób? - zapytała Alicja.
Kapelusznik zaprzeczał z wielce posępną miną, po czym dodał:
- W zeszłym roku pokłóciłem się z Czasem na koncercie urządzonym prze Królową Kier. Było to na krótko, zanim on zwariował - tu wskazał łyżeczką od herbaty na Szaraka Bez Piątej Klepki. - Miałem wtedy recytować wierszyk:

Jasne słoniątko późno dziś wstało,
Zagrać na trąbie czasu nie miało.

- Znasz to może?
- Zdaje się, że słyszałam kiedyś coś podobnego.
- Pamiętasz zatem, jak to idzie dalej?

Więc zbierają zewsząd gromadnie,
Za chwilę pewnie zatrąbi ładnie.
Ożywi wszystkie niedźwiedzie w lesie,
Znużone główki susłów podniesie.
Więc chociaż w domu pęka ci głowa,
Jakże jest piękna ta pieśń słoniowa.

Tu Suseł wstrząsnął się nagle i zaczął śpiewać przez sen: Niowasło, niowasło, niowasło, niowasło... - tak długo, dopóki szczypaniem nie zmuszono go do umilknięcia.
- Ledwo skończyłem pierwszą zwrotkę - rzekł Kapelusznik, kiedy Królowa wrzasnęła na całe gardło: „On zabija Czas! Ściąć go natychmiast!”
- Jakie to strasznie dzikie! - westchnęła Alicja.
- ...I od tej chwili - ciągnął dalej Kapelusznik - Czas odmówił mi posłuszeństwa. Dla mnie teraz jest już zawsze szósta.
Alicja doznała nagłego olśnienia.
- Więc to dlatego siedzicie zawsze przy podwieczorku? - zapytała.
- Oczywiście. Nasz podwieczorek trwa wiecznie, tak że nie mamy czasu na zmywanie naczyń.
- I przesuwacie się ku coraz dalszym nakryciom?
- Rzecz jasna. W miarę brudzenia naczyń!
- Ale co się dzieje wówczas, gdy wracacie do pierwszego nakrycia?
- Zmieńmy temat rozmowy - rzekł Szarak szeroko ziewając. - Zaczyna mnie to już nudzić. Proponuję, aby ona coś na opowiedziała.
- Obawiam się, że nie mam nic ciekawego do opowiedzenia - rzekła szybko Alicja nie na żarty przestraszona tą propozycją.
- To niech Suseł coś nam opowie! - krzyknęli chórem Szarak Bez Piątej Klepki i Zwariowany Kapelusznik. - Halo! Zbudź się natychmiast! - To mówiąc zaczęli szczypać Susła jednocześnie z obu stron.
Suseł otworzył oczy i rzekł:
- Ja wcale nie spałem. Słyszałem każde wasze słowo.
- Opowiedz nam coś - nalegał Szarak.
- Tak, tak, bardzo proszę o jakąś ciekawą historię - poparła go Alicja.
- Gadaj szybko - dodał Kapelusznik - bo w przeciwnym razie zaśniesz w czasie opowiadania.
- Pewnego razu żyły na świecie trzy siostry - zaczął Suseł bardzo szybko. - Nazywały się Kasia, Jasia i Basia i mieszkały na dnie studni.
- A czym się żywiły? - zapytała Alicja, którą te sprawy najbardziej interesowały.
- Żywiły się syropem - odparł Suseł po parominutowym namyśle.
- Nie mogły chyba żywić się samym syropem - sprzeciwiła się Alicja. - Bo byłyby na pewno chore.
- Istotnie - rzekł Suseł. - One były chore. Bardzo chore.
Alicja usiłowała wyobrazić sobie przedziwny tryb życia trzech sióstr, ale nie bardzo jej się to udawało. Zapytała więc z wielkim zaciekawieniem:
- Ale dlaczego mieszkały na dnie studni?
- Nalej sobie więcej herbaty - rzekł z wielką powagą Szarak.
- Jeszcze w ogóle nie piłam - odparła Alicja urażona tą propozycją. - Trudno więc, abym nalała sobie więcej.
- Chciałaś powiedzieć, że trudno, abyś nalała sobie mniej - wtrącił się Kapelusznik. - Przecież znacznie łatwiej jest nalać sobie więcej niż nic.
- Nikt nie pytał pana o zdanie - rzekła gniewnie Alicja.
- Aha, a kto teraz robi przecinki? - zawołał triumfalnie Kapelusznik.
Alicja nie bardzo wiedziała, co odpowiedzieć. Nalała więc sobie herbaty i wzięła chleba z masłem, po czym powtórzyła swe pytanie:
- Dlaczego siostry mieszkały na dnie studni?
Suseł namyślił się znów parę minut, aż wreszcie rzekł:
- Była to studnia napełniona syropem.
- Nic takiego w ogóle nie istnieje - zaczęła Alicja, ale Szarak i Kapelusznik przerwali jej:
- Pst! - Suseł zaś rzekł z wyraźnym oburzeniem:
- Jeśli nie potrafisz zachować się przyzwoicie, to dokończ sobie sama.
- Nie, proszę opowiadać dalej - powiedziała pokornie Alicja. - Ja już na pewno panu nie przerwę. Być może, iż taka studnia istnieje.
- „Być może?”... - powtórzył z oburzeniem Suseł. Po chwili zaś ciągnął dalej. - Te trzy siostrzyczki uczyły się tam rysować.
- A co one rysowały? - zapytała Alicja, całkiem zapominając o swym przyrzeczeniu.
- Syrop - odparł bez chwili namysłu Suseł.
- Chciałabym czystą filiżankę - rzekł Kapelusznik. - Przesuńmy się wszyscy o jedno miejsce.
To mówiąc Kapelusznik przesiadł się. Suseł zajął jego miejsce, Szarak miejsce Susła, Alicji zaś przypadło w udziale miejsce Szaraka. Jedynie Kapelusznik zyskał na tej zamianie. Alicja wyszła na niej bardzo źle, bo talerzyk Szaraka był zupełnie zalany herbatą.
Aby znowu nie obrazić Susła, Alicja zapytała bardzo ostrożnie:
- A jak długo rysowały one ten syrop w studni?
- Sama odpowiedziałaś sobie przecież na to pytanie - rzekł Kapelusznik. - Od stu dni - rzecz jasna.
- Nie musiało im tam być przyjemnie - zauważyła Alicja.
- Głupiaś - rzekł nagle Suseł spoglądając z pogardą na Alicję. - Było im tam wprost słodko.
Odpowiedź ta tak bardzo zmieszała Alicję, że przez parę minut nie przerywała Susłowi ani jednym słówkiem.
- Uczyły się one rysować - ciągnął Suseł trąc oczy, zaczynał bowiem odczuwać wielką senność - i rysowały prócz syropu wszystko, co zaczyna się na literę „s”...
- Dlaczego na literę „s”? - spytała Alicja.
- A dlaczego nie? - wtrącił Kapelusznik.
Alicja siedziała już teraz cichutko jak myszka. Tymczasem Suseł zamknął oczy i zapadł w drzemkę.
Uszczypnięty przez Kapelusznika obudził się nagle z piskiem i opowiadał dalej:
- ... wszystko, co zaczyna się na literę „s”, a więc słońce, stonogę, stodołę, stół, spanie. Czy widziałaś kiedy, aby ktoś rysował spanie? - zwrócił się Suseł do Alicji.
Alicja odpowiedziała:
- Ja doprawdy nie myślę, żeby...
- Jeżeli nie myślisz, to nie gadaj - przerwał jej Kapelusznik.
Takiej bezczelności Alicja nie mogła już ścierpieć. Wstała więc od stołu i oddaliła się z godnością. Suseł zapadł natychmiast w sen, pozostali zaś biesiadnicy nie zwrócili na jej odejście najmniejszej uwagi. Alicja obejrzała się raz czy dwa razy, ale nikt za nią nie wołał. Zauważyła tylko, że Zwariowany Kapelusznik i Szarak Bez Piątej Klepki usiłowali wsadzić Susła do dzbanka z herbatą.
- W każdym razie nigdy już tam nie wrócę - rzekła Alicja przedzierając się przez las. - To był najgłupszy podwieczorek w moim życiu.
Nagle dostrzegła w jednym z drzew ukryte drzwi. „To bardzo dziwne - pomyślała. - Ale dzisiaj wszystko jest dziwne. Przypuszczam, że powinnam tam wejść”.
Alicja znalazła się ponownie w długim korytarzu, w pobliżu szklanego stolika. „Teraz już wiem, co muszę zrobić” - pomyślała i przede wszystkim zdjęła złoty kluczyk, po czym otworzyła nim drzwiczki prowadzące do ogrodu. Następnie odgryzła kawałek grzyba (zachowała jego resztki w kieszonce) i zmniejszyła się do jakichś trzydziestu centymetrów. Bez trudu przeszła przez maleńki korytarzyk i... znalazła się wreszcie w swym wymarzonym ogrodzie pomiędzy wspaniałymi kwietnikami i orzeźwiającymi wodotryskami.
ROZDZIAŁ VIII
PARTIA KROKIETA U KRÓLOWEJ
W pobliżu wejścia do ogrodu rósł spory krzew białej róży. Trzech ogrodników przemalowywało pośpiesznie jego kwiaty na kolor czerwony. Zdziwiło to bardzo Alicję, podeszła więc bliżej i usłyszała słowa jednego z ogrodników:
- Uważaj tylko, Piątko! Jak możesz pryskać mi tak na ubranie!
- Nic na to nie poradzę - odparł Piątka wyraźnie urażony. - Siódemka trącił mnie w łokieć.
Na to Siódemka:
- Dobrze, dobrze, Piątko! Zrzucaj zawsze winę na drugich!
- Nie odzywałbyś się lepiej - przerwał Piątka. - Nie dalej jak wczoraj Królowa powiedziała, że zasługujesz na ścięcie.
- Za co? - zapytał pierwszy ogrodnik.
- To nie twoja sprawa, Dwójko - odpowiedział Siódemka.
- Nieprawda, to jest jego sprawa - wtrąciła się Piątka. - I powiem mu nawet za co: za to, że przyniósł Kucharce zamiast cebuli sadzonki tulipanów.
Siódemka rzucił pędzel na ziemię i właśnie zaczął:
- Jak Boga kocham, ze wszystkich niesprawiedliwości... - kiedy nagle urwał wpół zdania, wzrok jego bowiem padł na Alicję. Po chwili wszyscy trzej ogrodnicy zaczęli bić przed nią głębokie pokłony.
- Czy moglibyście mi wytłumaczyć, po co przemalowujecie te róże? - zapytała Alicja zmieszana ich czołobitnością.
Piątka i Siódemka spojrzeli milcząco na Dwójkę. Ten zaś powiedział cichutko:
- Idzie o to, proszę panienki, że to miały być czerwone róże, a my przez pomyłkę zasadziliśmy białe. Gdyby Królowa dowiedziała się o tym, zaraz kazałaby nas ściąć. Widzi panienka, robimy, co możemy, zanim ona nadejdzie i... - W tej chwili Piątka, który wpatrywał się przez cały czas w przeciwległy kraniec ogrodu, wrzasnął:
- Królowa, Królowa! - po czym wszyscy trzej upadli twarzą na ziemię. Następnie rozległy się odgłosy wielu kroków. Alicja wytężyła wzrok, pragnąc jak najszybciej ujrzeć monarchinię.
Najpierw szedł oddział żołnierzy. Byli oni zupełnie podobni do trzech ogrodników, podłużni i płascy, z tą tylko różnicą, że mieli zamiast pików wymalowane na tułowiach trefle. Za nimi postępowali bogato przyozdobieni diamentami dworzanie, po nich dziesięcioro dzieci królewskich, wesołych i rozigranych (cała rodzina królewska naznaczona była kierami). Potem szli goście, przeważnie Królowie i Królowe. Alicja dostrzegła pomiędzy Białego Królika okropnie podnieconego i zgadzającego się z góry ze wszystkim, co mówili jego rozmówcy. Przeszedł on obok Alicji i nawet jej nie zauważył. Następnie szedł Walet Kier niosąc na purpurowej poduszce z aksamitu koronę królewską.
No koniec kroczyli majestatycznie KRÓL I KRÓLOWA KIER.
Alicja nie bardzo wiedziała, czy powinna rzucić się na ziemię, tak jak to uczynili ogrodnicy. Przyszło jej jednak na myśl, że mały byłby pożytek z takich uroczystych pochodów, gdyby wszyscy musieli na ich widok padać na twarz, bo któż by wówczas mógł im się przyglądać? Stała więc spokojnie i czekała, co dalej nastąpi.
Kiedy orszak znalazł się tuż obok Alicji, Królowa spojrzała na nią surowo i zapytała Waleta Kier:
- Kto to jest?
Walet ukłonił się tylko i uśmiechnął zamiast odpowiedzi.
- Głupiec - rzekła z wściekłością Królowa. A potem zwróciła się do Alicji: - Powiedz, jak się nazywasz, moje dziecko.
- Nazywał się Alicja, proszę Waszej Królewskiej Mości - odpowiedziała Alicja bardzo uprzejmie, choć pomyślała sobie równocześnie: „Właściwie to tylko talia kart i nie ma powodu za bardzo się nimi przejmować”.
- A kto to są ci tutaj? - zapytała Królowa, wskazując na trzech ogrodników leżących plackiem wokół krzaka róży. (Trzeba Wam bowiem wiedzieć, że leżeli oni na brzuchach, a z tyłu pokryci byli tym samym wzorem, co całą talia kart. Królowa nie mogła więc odróżnić, czy są to ogrodnicy, żołnierze, dworzanie, czy zgoła jej własne dzieci).
- A skąd ja mogę wiedzieć? To nie moja sprawa - powiedziała Alicja, zdumiona własną śmiałością.
Królowa zrobiła się purpurowa z wściekłości, przez chwilę wpatrywała się w Alicję wzrokiem dzikiej bestii, po czym zawołała:
- Ściąć ją, ściąć ją natychmiast!
- Bzdura! - rzekła Alicja bardzo stanowczo i Królowa zamilkła.
Król zaś wziął swą małżonkę za rękę i rzekł nieśmiało:
- Zastanów się, kochanie, przecież to tylko dziecko.
Królowa odwróciła się gwałtownie i zawołała na Waleta wskazując na ogrodników:
- Odwrócić się natychmiast!
Walet wykonał to nogą, jak gdyby nie chcąc się pobrudzić.
- Wstawajcie! - wrzasnęła Królowa, a ogrodnicy zerwali się z ziemi i zaczęli bić pokłony Królowi, Królowej, dzieciom królewskim i całemu orszakowi.
- Przestańcie w tej chwili - zaryczała Królowa. - Można oszaleć od tych ciągłych pokłonów! - Następnie, wskazując na róże, zapytała: - Coście tu robili?
- Dopraszam się łaski Waszej Królewskiej mości - rzekł pokornie Dwójka padając na kolana - próbowaliśmy...
- Już widzę! - wrzasnęła Królowa, która z wielką uwagą przypatrywała się krzewowi. - Ściąć ich!
Orszak ruszył tymczasem i tylko trzech żołnierzy pozostało na miejscu, aby dokonać zarządzonej przez monarchię egzekucji.
Nieszczęśliwi ogrodnicy zwrócili się do Alicji z błaganiem o wstawiennictwo i pomoc.
- Nie będziecie ścięci - rzekła stanowczo Alicja i wsadziła wszystkich trzech do wielkiej donicy, która stała w pobliżu krzewu. Żołnierze szukali ich przez chwilę, po czym spokojnie udali się w ślad za orszakiem.
- Czy zostali ścięci?! - krzyknęła z daleka Królowa.
- Jako żywo, Wasza Królewska Mość! - zawołali w odpowiedz dzielni wojacy.
- To dobrze - ucieszyła się Królowa. - Czy umiesz grać w krokieta?
Żołnierze spojrzeli na Alicję, do której najwidoczniej odnosiło się to ostatnie pytanie.
- Tak! - zawołała Alicja.
- Więc chodź tutaj! - wrzasnęła Królowa.
Alicja przyłączyła się do orszaku, niezmiernie zaciekawiona takim obrotem rzeczy.
- Mamy dziś śliczną pogodę - odezwał się nagle jakiś nieśmiały głosik tuż u jej boku. Był to Biały Królik, który przypatrywał się Alicji z wyraźnym zaniepokojeniem.
- Istotnie, śliczna - odpowiedziała uprzejmie Alicja. - A gdzie jest Księżna?
- Cicho, na miłość boską, cicho - wymamrotał Królik rozglądając się dokoła z przerażeniem. Następnie wspiął się na palce i szepnął Alicji do ucha: - Ona jest skazana na śmierć.
- Ale za co, za co? - zapytała Alicja.
- Czy powiedziałaś: „Co za szkoda?”
- Nie, wcale nie uważam, aby to była szkoda. Pytam tylko za co.
- Za to, że dała Królowej po nosie - rzekł Królik.
Alicja wybuchnęła śmiechem.
- Cicho - szepnął Królik drżącym z trwogi głosikiem. - Królowa może cię słyszeć! Było to, widzisz, tak: Księżna spóźniła się trochę i wtedy Królowa...
- Wszyscy na swoje miejsca! - krzyknęła Królowa przeraźliwie donośnym głosem. Goście rozbiegli się w różnych kierunkach, przy czym wpadali na siebie i przewracali się raz po raz. Po jakiejś minucie wszyscy byli gdzie trzeba i gra mogła się rozpocząć.
Alicja nie widziała nigdy w życiu tak dziwnego pola krokietowego. Były to same góry i doły. Zamiast kul krokietowych grano jeżami, za kije krokietowe służyły żywe flamingi, żołnierze zaś wyginali się w skomplikowanych figurach gimnastycznych, zastępując bramki.
Największą trudnością była dla Alicji poradzenie sobie z flamingiem. Udało jej się wprawdzie ująć go w ręce w sposób względnie wygodny, ale cóż z tego? Ilekroć chciała jego głową uderzyć jeża, flaming wykręcał długą szyję i spoglądał jej w oczy z wyrazem takiego zdumienia, że nie mogła się powstrzymać od śmiechu. Kiedy już wreszcie ułożyła szyję ptaka w odpowiedni sposób, jeż, zwinięty dotąd w kłębuszek, oddalił się właśnie, i to w zupełnie innym kierunku niż trzeba. Poza tym teren był okropnie wyboisty i dokądkolwiek chciała posłać swego jeża, pojawiał się przed nią jakiś rów lub pagórek. Na domiar złego żołnierze zmieniali jeszcze co chwila miejsca, służąc za bramki wciąż innym graczom. Nic dziwnego, że Alicja doszła wkrótce do przekonania, że jest to gra niezmiernie uciążliwa.
Całe towarzystwo grało jednocześnie, nikt nie zwracał uwagi na kolejność, ustawicznie wybuchały sprzeczki i bójki o jeże. Wściekłość Królowej nie miała granic. Monarchini biegała po całym polu, tupiąc i wrzeszcząc mniej więcej raz na minutę: „Ściąć go!” albo „Ściąć ją!”
Alicja czuła się w tym otoczeniu coraz gorzej. Nie miała jeszcze co prawda zatargu z Królową, wiedziała jednak, że może to nastąpić lada chwila. „A wtedy co by się ze mną stało? - pomyślała. - Skazywanie na śmierć stanowi tu widać ich najulubieńszą rozrywkę. Cud, że ktoś pozostał jeszcze w ogóle przy życiu!”
Alicja zastanawiała się właśnie, jak by tu w sposób odpowiednio dyskretny wycofać się z gry, kiedy w powietrzu pojawiło się przedziwne zjawisko. Z początku trudno je było rozpoznać, potem ukazał się najwyraźniejszy w świecie uśmiech. Alicja poznała Kota-Dziwaka i ucieszyła się niezmiernie na myśl, że będzie mogła nareszcie zamienić parę słów z kimś życzliwym.
- Jak ci się powodzi? - zapytał Kot, kiedy pojawiła się dostatecznie duża część jego ust.
Alicja zaczekała na ukazanie się oczu, po czym zrobiła przeczący ruch głową. „Nie warto mówić do niego - pomyślała - dopóki nie wyłonią się uszy, a przynajmniej część jednego ucha”. Kiedy już miała przed sobą całą głowę Kota, Alicja odstawiła na bok swego flaminga i zaczęła opowiadać o grze, szczęśliwa, że może się komuś poskarżyć. Kot uważał widocznie, że jego głowa jest zjawiskiem zupełnie wystarczającym, poprzestał więc na niej i nie pojawił się w całej swej okazałości.
- Wydaje mi się, że oni grają nieuczciwie - odpowiadała Alicja. - Poza tym kłócą się bez przerwy i tak okropnie hałasują! O żadnych regułach nie ma w ogóle mowy, a jeśli nawet byłaby mowa, to nikt nie stosuje ich w grze. A już najbardziej daje się we znaki to, że wszystko tu jest żywe. Na przykład bramka, przez którą powinnam teraz przejść, przechadza się po przeciwległym końcu pola. Widzi pan, skrokietowałabym jeża Królowej, gdyby nie uciekł na widok mojego.
- A jak ci się podoba Królowa? - zapytał cicho Kot.
- Wcale mi się nie podoba - odparła Alicja. - Ona tak strasznie... - tu zauważyła stojącą w pobliżu Królową, która przysłuchiwała się jej słowom, dokończyła więc pośpiesznie: - dobrze gra w krokieta, że grając z nią nie ma się żadnej nadziei na wygraną.
Królowa uśmiechnęła się i pobiegła za swym jeżem.
- Z kim ty właściwie rozmawiasz? - zapytał Król przyglądając się głowie Kota z wielkim zainteresowaniem.
- To mój przyjaciel, Kot-Dziwak - odpowiedziała Alicja. - Pozwoli Wasza Królewska Mość, że go przestawię.
- On mi się zupełnie nie podoba - odrzekł król. - Ale może pocałować mnie w rękę, jeśli chce.
- Wcale nie chcę - powiedział Kot.
- Nie bądź zuchwalcem! - zawołał Król - I nie przypatruj mi się tak! (To mówiąc schował się za Alicję).
- Kotu wolno patrzeć na Króla - rzekła Alicja. - Czytałam to w jakiejś książce, ale nie pamiętam już w jakiej.
- Trzeba o stąd koniecznie usunąć! - zdecydował Król i krzyknął do przechodzącej właśnie Królowej: - Kochanie, chciałbym, żebyś usunęła stąd tego Kota!
Królowa znała jeden tylko sposób załatwiania spraw, więc: „Ściąć go!”, nie wiedząc nawet, o kogo i o co idzie.
- Zaraz sam pobiegnę po Kata - rzekł Król z wyraźnym zadowoleniem i pomknął ku pałacowi.
Alicja chciała zobaczyć, jak przestawia się gra, bez przerwy bowiem słyszała kipiący wściekłością głos Królowej, która skazała już na śmierć trzech graczy za to, że przepuścili swe kolejki. Na polu panowało nieopisane zamieszanie, ta że zorientowanie się w kolejności gry było zupełnie niemożliwe. Alicja udała się z lękiem w sercu na poszukiwanie swego jeża.
Jeż wdał się właśnie w walkę z drugim jeżem, co Alicja uznała na znakomitą okazję do skrokietowania przeciwnika. Niestety flaming Alicji znajdował się właśnie w drugim końcu pola, gdzie usiłował bezskutecznie frunąć na drzewo.
Kiedy udało się jej pochwycić flaminga i powrócić na swe poprzednie miejsce, walka była już skończona i oba jeże zginęły gdzieś bez śladu. „To i tak nie ma znaczenia, bo nie znajdę teraz żadnej bramki” - pomyślała Alicja. Wzięła więc flaminga pod pachę, aby się znowu nie ulotnił, i poszła w kierunku Kota, żeby uciąć sobie dłuższą pogawędkę z przyjacielem.
Jakież było jej zdziwienie, gdy ujrzała wokół głowy kociej wielkie zbiegowisko. Król, Królowa i Kat mówili wszyscy naraz, kłócąc się o coś zawzięcie, gdy reszta towarzystwa milczała z bardzo niewyraźnymi minami.
Gdy ujrzeli Alicję, poprosili ją o rozstrzygnięcie sporu. Ponieważ jednak mówili wszyscy jednocześnie i straszliwie przy tym hałasowali, nie mogła zrozumieć, o co idzie.
Kat twierdził, że nie potrafi ściąć głowy nie mając tułowia, od którego mógłby ją odrąbać. Podkreślił on, że nie miał dotychczas do czynienia z taką robotą i że nie myśli zabierać się do niej na stare lata.
Król twierdził, że każde stworzenie posiadające głowę może być ścięte i że w gadaniu Kata nie ma ani krzty sensu.
Królowa twierdziła, że jeśli rozkaz nie zostanie spełniony prędzej niż w mgnieniu oka każe ściąć wszystkich w promieniu mili (dlatego właśnie całe towarzystwo miało miny tak blade i niewyraźne).
Alicja poczuła zamęt w głowie i powiedziała:
- Ten Kot należy do Księżny. Zapytajcie jej o zdanie.
- Księżna jest uwięziona - rzekła Królowa do Kata - sprowadź ją tu natychmiast1 - Wobec czego Kat pobiegł jak strzała w kierunku pałacu.
Tymczasem głowa kocia zaczęła się stopniowo zacierać i do czasu powrotu Kata z Księżną znikła zupełnie. Król i Kat biegali we wszystkie strony jak szaleni, aby ją odnaleźć, zaś reszta towarzystwa powróciła do przerwanej gry.
ROZDZIAŁ IX - OPOWIEŚĆ NIBY ŻÓŁWIA
Nie możesz wyobrazić sobie, kochanie, jak bardzo jestem rada, że cię znowu spotykam - rzekła Księżna, opierając się przyjaźnie na ramieniu Alicji. - Chodź, przejdziemy się trochę razem.
Alicja była mile zaskoczona dobrym humorem Księżny i pomyślała, że jej dzikie zachowanie się w kuchni musiało być spowodowane nadmierną ilością pieprzu w atmosferze.
„Gdybym ja była Księżną - myślała dalej (choć bez większego przekonania) - nie trzymałabym w ogóle pieprzu w kuchni. Zupa może się świetnie obejść bez pieprzu, a kto wie, czy to nie on właśnie robi z ludzi dzikusów”. Alicja była wyraźnie dumna z wynalezionej przez siebie nowej teorii, rozwijała ją więc w dalszym ciągu: „Ocet czyni ludzi kwaśnymi, rumianek - gorzkimi, a dzięki cukierkom dzieci stają się słodkie. Chciałabym, żeby dorośli ludzie wiedzieli o tym; może nie byliby wtedy tacy skąpi i...”
Rozmyślając Alicja zapomniała całkiem o księżnej i zdziwiła się, gdy usłyszała nagle jej głos tuż przy swoim uchu.
- Myślisz pewnie o czymś, drogie dziecko, i dlatego się nie odzywasz. Nie umiem ci teraz powiedzieć, jaki stąd płynie morał, ale za chwilę na pewno sobie przypomnę.
- Może nie ma morału - rzekła Alicja nieśmiało.
- Nie, nie, moje dziecko - odparła Księżna. - Każda rzecz ma swój morał. Trzeba go tylko umieć znaleźć.
To mówiąc przysunęła się jeszcze bliżej do Alicji, która nie odczuwała z tego powodu specjalnego zachwytu. Po pierwsze dlatego, że Księżna była strasznie brzydka, po drugie - ponieważ była akurat takiego wzrostu, że opierała się o ramię Alicji podbródkiem, podbródek zaś miała okropnie ostry. Alicja jednak znosiła to bez szemrania, nie chcąc okazać się nieuprzejmą.
- Gra robi się coraz bardziej interesująca - odezwała się, aby podtrzymać rozmowę.
- Niewątpliwie - odrzekła Księżna. - A stąd płynie morał, że „na pochyłe drzewo każda koza skacze”.
- Gdyby nie skakała - rzekła Alicja, aby coś powiedzieć - toby nóżki nie złamała.
- To prawda - rzekła Księżna - masz zupełną rację. Po czym dźgając Alicję jeszcze mocniej swym podbródkiem dodała: - A stąd wynika morał, że „przyszła koza do woza”.
Alicja pomyślała sobie, że Księżna musi mieć bzika na punkcie morałów.
- Dziwisz się zapewne, że nie obejmuję cię za szyję - rzekła po chwili Księżna - ale prawdę mówiąc nie jestem pewna łagodnego usposobienia twego flaminga. Czy chcesz, żebym spróbowała?
- On chyba gryzie - odpowiedziała szybko Alicja, której nie zależało na tej pieszczocie.
- Oczywiście, flamingi i musztarda gryzą. A stąd płynie morał, że „lepszy wróbel w ręku niż dzięcioł na sęku”.
- Tylko że musztarda nie jest ptakiem - zauważyła Alicja.
- Racja, jak zwykle racja - zgodziła się szybko Księżna. - Masz wyjątkowo jasny sposób wyrażania swych myśli.
- Zdaje się, że to jest minerał - rzekła niepewnie Alicja.
- Z całą pewnością. Niedaleko stąd w lesie znajdują się wielkie kopalnie musztardy. A z tego wynika morał, że „im dalej w las, tym więcej drzew”.
- Wiem, już wiem! - wykrzyknęła Alicja, nie zwracając uwagi na ostatnie słowa Księżny. - Musztarda jest jarzyną! Nie wygląda na to, ale jest.
- Zgadzam się z tobą w zupełności, a stąd płynie morał, że „oszczędnością i pracą ludzie się bogacą”. Mogę wytłumaczyć ci to przystępnie: ludzie, którzy nie są skłonni oddawać się lenistwu i uważają za stosowne nie hołdować zbytniej rozrzutności, byliby niewątpliwie ubożsi, względnie nie byliby tak zamożni, gdyby nie przyświecała im stale i niezmiennie dewiza stosowania się do wyżej wyszczególnionych zasad.
- Pojęłabym to lepiej - rzekła Alicja - gdyby zapisała mi to pani na karteczce. W przeciwnym razie...
- To jeszcze nic - przerwała Księżna głosem, w którym przebijała próżność - nic wobec tego, co mogłabym powiedzieć, gdybym zadała sobie trud.
- Naprawdę niech pani nie zadaje sobie trudu...
- Och, nie może być mowy o trudzie. Robię ci prezent ze wszystkiego, co dotychczas powiedziałam.
Alicja pomyślała, że jest to raczej tani rodzaj prezentu. „Zadowolona jestem, że nie dają takich prezentów na urodziny”. - Nie śmiała jednak powiedzieć tego głośno.
- Znów rozmyślasz? - zapytała Księżna, po czym nastąpiło nowe dźgnięcie podbródkiem.
- Mam chyba prawo coś myśleć - odparła ostro Alicja, którą zaczynała już nużyć ta rozmowa.
- Dokładnie takie samo prawo, jakie mają prosiaki do fruwania. Stąd zaś płynie mo...
Nagle, ku wielkiemu zdumieniu Alicji, głos Księżny zamarł w połowie jej ulubionego słowa „morał”, ręce zatrzęsły się ze strachu. Alicja podniosła wzrok i ujrzała Królową, która stała przed nimi w groźnej pozie ciskając wzrokiem gromy.
- Mamy dziś piękną pogodę - rzekła Księżna słabiutkim drżącym głosem.
- Ostrzegam cię po raz ostatni - wrzasnęła Królowa marszcząc brwi i tupiąc nogami - że albo pobawisz mnie natychmiast swego widoku, albo ja pozbawię cię głowy! Wybieraj jedno z dwojga!
Księżna nie zastanawiała się długo nad wyborem i umknęła, aż się kurzyło.
- Gramy dalej - rzekła Królowa do przerażonej Alicji, po czym udały się na plac krokietowy. Widząc ją z daleka, wszyscy rzucili się do swych flamingów i jeży. Tym razem przerwa ta uszła im płazem, chociaż usłyszeli od Królowej, że chwilę zwłoki w rozpoczęciu gry przypłaciliby życiem. Przez cały czas Królowa kłóciła się bez przerwy ze wszystkimi graczami, wykrzykując: „Ściąć go!” albo „Ściąć ją!”. Skazanych na ścięcie żołnierze odprowadzali do twierdzy. W ten sposób po upływie pół godziny zabrakło bramek i wszyscy gracze, z wyjątkiem Króla, Królowej i Alicji, znajdowali się w lochu, gdzie czekali na egzekucję. Wtedy Królowa, straszliwie już zmęczona, przerwała grę i zapytała:
- Czy widziałaś już Niby Żółwia?
- Nie, nie widziałam - odparła Alicja - i nawet nigdy o nim nie słyszałam.
- Z tego stwora robi się pyszną zieloną zupę, która naśladuje zupę żółwiową. Nazywamy go dlatego Niby Żółwiem.
- Ciekawa jestem, jak takie zwierzę wygląda - westchnęła Alicja.
- Chodź, przedstawię ci go, a przy okazji usłyszysz jego historię.
Oddalając się z Królową Alicja usłyszała, jak Król mówi półgłosem do całego towarzystwa:
- Jesteście ułaskawieni.
„Bardzo mnie to cieszy” - pomyślała Alicja, przygnębiona potworną liczbą egzekucji zarządzonych przez Królową.
Idąc natknęły się wnet na Smoka drzemiącego w słońcu (jeśli nie wiecie, jak taki Smok wygląda, spójrzcie, proszę, na obrazek).
- Wstawaj, leniu - zawołała Królowa - i zaprowadź tę panienkę do Nigdy Żółwia! Niech jej opowie swoją historię. Ja muszę już wracać, aby dopilnować egzekucji. - Po tych słowach Królowa oddaliła się, pozostawiając Alicję sam na sam ze Smokiem. Alicji niezbyt odpowiadał widok straszydła, niemniej jednak czuła się z nim bezpieczniej niż w towarzystwie Królowej. Czekała więc, co dalej nastąpi.
Tymczasem Smok usiadł i zaczął przecierać sobie łapami oczy. Potem popatrzył na Królową, póki nie znikła mu z oczu. Zachichotał wtedy i rzekł na wpół do siebie, na wpół do Alicji:
- Świetny kawał, co?
- Jaki kawał? - zapytała Alicja.
- No, ona i jej pomysły. Bo musisz wiedzieć, że to wszystko bujda. Nikt nie został tu jeszcze ścięty. Ale chodź prędzej.
„Każdy tu mówi „chodź tu”, „idź tam” - pomyślała Alicja idąc ze Smokiem. - Jeszcze nigdy w życiu nie nasłuchałam się tylu rozkazów, co tutaj”.
Wkrótce ujrzeli Niby Żółwia siedzącego samotnie na małym występie skalnym w pozie pełnej żałości i bólu. Gdy podeszli bliżej, do uszu Alicji doszły rozpaczliwe szlochy i narzekania. Trudno było nie współczuć tak wielkiej niedoli. Alicja zapytała Smoka:
- Co mu się właściwie stało?
Na to Smok odpowiedział w znany już sposób:
- To wszystko bujda, on nie ma najmniejszego powodu do smutku. Chodź prędzej.
Zbliżyli się więc do Niby Żółwia, który podniósł na nich w milczeniu swe wielkie oczy pełne łez.
- Ta oto panienka - rzekł Smok - chciałaby usłyszeć twoją historię.
- Opowiem jej - rzekł Niby Żółw ponurym, jakby wydobywającym się z beczki głosem. - Słuchajcie oboje i nie odzywajcie się, dopóki nie skończę.
Zapanowała parominutowa cisza. Alicja pomyślała w duchu: „Nie wiem, jak on może kiedykolwiek skończyć, skoro wcale nie zaczyna”. Czekała jednak cierpliwie.
- Kiedyś - rzekł wreszcie Niby Żółw z głębokim westchnieniem - kiedyś byłem prawdziwym żółwiem. - Po tych słowach nastąpiła znowu cisza przerywana jedynie wydawanymi przez Smoka odgłosami: „hrzkrr” i stałym, żałosnym łkaniem Niby Żółwia. Alicja miała już niemal zamiar podnieść się i powiedzieć: „Dziękuję panu za niezmiernie interesujące opowiadanie”. Czuła jednak, że dalszy ciąg musi nastąpić i siedziała w milczeniu.
- Kiedy byliśmy mali - odezwał się na koniec Niby Żółw spokojnym już głosem, przerywanym tylko od czasu do czasu cichym łkaniem - kiedy byliśmy mali, chodziłem do morskiej szkoły. Nauczycielem naszym był pewien stary, bezzębny Rekin, którego nazywaliśmy Piłą.
- Dlaczego nazywaliście go Piłą, skoro był Rekinem, a w dodatku nie miał zębów? - zapytała Alicja.
- Ponieważ piłował nas wciąż w czasie lekcji - odparł ze zniecierpliwieniem Niby Żółw. - Twoje pytanie nie świadczy doprawdy o zbyt wielkim rozsądku.
- Wstydź się zadawać podobne głupie pytania - dodał Smok, po czym obaj przez dłuższą chwilę wpatrywali się milcząco w Alicję, która najchętniej zapadłaby się pod ziemię.
Na koniec Smok zaskrzeczał:
- Jedź dalej, drogi przyjacielu. Dajmy pokój tej sprawie.
Niby Żółw zgodził się podjąć swoje opowiadanie.
- Tak więc chodziliśmy do szkoły morskiej, choć wydaje ci się to nieprawdopodobieństwem.
- Wcale mi się nie wydaje - przerwała Alicja.
- A właśnie że tak.
- Milcz! - rzekł Smok, zanim jeszcze Alicja zdążyła cokolwiek odpowiedzieć.
- Otrzymaliśmy świetle wykształcenie - ciągnął Niby Żółw. - Chodziliśmy do szkoły codziennie i...
- Wielka mi rzecz - przerwała znowu Alicja - ja także chodziłam do szkoły codziennie. Czym tu się chwalić?
- A czy miałaś przedmioty nie obowiązujące? - z pewnym niepokojem zapytał Niby Żółw.
- Oczywiście, że miałam: francuski i muzykę.
- A mycie?
- Rzecz prosta, że nie.
- No to nie chodziłaś do prawdziwie dobrej szkoły - rzekł Niby Żółw z widoczną ulgą. - Na blankietach naszej szkoły było napisane: przedmioty nie obowiązujące: francuski, muzyka i mycie.
- Nie widzę potrzeby mycia - stwierdziła Alicja. - Przecież mieszkaliście w morzu.
- O, dla mnie to było i tak zbyt trudne - westchnął Niby Żółw. - Przerabiałem tylko program obowiązujący.
- A jakie mieliście przedmioty? - zapytała Alicja.
- No, oczywiście przede wszystkim: zgrzytanie i zwisanie. („Czytanie i pisanie” - pomyślała Alicja). Ponadto cztery działania arytmetyczne: podawanie, obejmowanie, mrożenie i gdzielenie.
- Nigdy nie słyszałam o gdzieleniu - odezwała się nieśmiało Alicja. - Co to za przedmiot.
Smok podniósł przednie łapy i przybrał pozę wyrażającą bezgraniczne zdumienie.
- Nigdy nie słyszałaś o gdzieleniu? A co mówi nauczyciel, gdy część uczniów nie zdążyła zrobić na czas klasówki?
- Nie wiem.
- Nauczyciel pyta wówczas: „A gdzie lenie, którzy nie oddali jeszcze zeszytów?” - i to jest właśnie ten przedmiot. Jeśli tego nie rozumiesz, no to wybacz...
Alicja wolała nie wdawać się w dłuższą rozmowę na ten temat i zwróciła się do Niby Żółwia:
- A czego jeszcze uczyliście się w szkole?
- No więc była zimnostyka, były chroboty zręczne - rzekł Niby Żółw wyliczając przedmioty na płetwach - oraz frasunki z uwzględnieniem falowania kolejnego. („Rysunki z uwzględnieniem malowania olejnego” - pomyślała Alicja).
- Tak jest, mój druhu - zgodził się Smok, ciężko wzdychając, po czym obaj siedzieli przez chwilę ze zwieszonymi głowami.
- A czy mieliście często wypracowania? - zapytała Alicja, pragnąc jak najszybciej zmienić temat rozmowy, nasuwający obu zwierzakom tak bolesne wspomnienia.
- I owszem. Mieliśmy wyprasowania domowe mniej więcej raz na tydzień - odrzekł Smok.
- A czasem nawet dwa - dodał Niby Żółw.
- A jak było u was z ćwiczeniami?
- O, świetnie, znakomicie. Zapewniam cię, że ćwiczeń nam nie brakło. Byliśmy ćwiczeni przy każdej okazji - odparł dumnie Niby Żółw.
- I to jeszcze jak często - dodał Smok. - Ale dosyć o tym. Opowiedz jej lepiej o naszych zabawach.
ROZDZIAŁ X
RAKOWY KADRYL
Niby Żółw westchnął głęboko, po czym otarł łzę łapą. Usiłował coś powiedzieć i popatrzył żałośnie na Alicję, ale nie mógł wydobyć głosu, tak strasznie wstrząsały nim łkania.
- Zupełnie jak gdyby udławił się kością - rzekł Smok potrząsając Niby Żółwiem i waląc go z całej siły w plecy.
Na koniec Niby Żółw odzyskał głos i ciągnął dalej, zalewając się łzami.
- Prawdopodobnie nie mieszkałaś zbyt długo pod wodą.
- Istotnie, nie mieszkałam - wtrąciła Alicja.
- I nigdy może nie byłaś przedstawiona Rakowi?
Alicja chciała powiedzieć: „Raz go próbowałam...”, ale powstrzymała się w samą porę i rzekła: - Istotnie, nigdy.
- Wobec tego nie możesz mieć wyobrażenia, czym jest Karowy Kadryl.
- Ma pan słuszność - odparła Alicja.
- Pierwszy raz słyszę o tym tańcu.
- Tańczy się go w następujący sposób - rzekł Smok. - Najpierw wszyscy ustawiają się rzędem wzdłuż brzegu.
- Nie rzędem, lecz dwoma rzędami - rzekł Niby Żółw. - Foki, żółwie, łososie i tak dalej. Potem, kiedy się tylko usunęło z drogi meduzy...
- ... co zabiera zwykle sporo czasu - wtrącił Smok.
- ... robi się dwa kroki naprzód! - krzyknął Niby Żółw.
- ... każdy w parze ze swoim rakiem - przerwał Smok.
- Oczywiście - zgodził się Niby Żółw. - Zrobiwszy dwa kroki naprzód, odwracasz się do swojej pary...
- ... zmieniasz raki i cofasz się w tym samym porządku - ciągnął dalej Smok.
- ... wtedy - wtrącił Niby Żółw - ustawiasz się odpowiednio i odrzucasz...
- ... odrzucasz raka! - zawołał Smok zamachując się i podskakując w zapale.
- ... tak daleko, jak tylko możesz...
- ... płyniesz za nim! - wrzeszczał Smok.
- wywijasz koziołki w wodzie! - wył Niby Żółw kręcąc się w miejscu jak opętany.
- Zmieniasz powtórnie raki - piszczał Smok niemal już bez tchu.
- Wracasz do brzegu, i na tym właśnie polega pierwsza figura - rzekł niby Żółw całkiem już normalnym i spokojnym głosem; i dwa stwory, które przed chwilą jeszcze prześcigały się w wariackich skokach i okrzykach, usiadły w grobowym milczeniu, wpatrując się ponuro w Alicję.
- To musi być przepiękny taniec - odezwała się nieśmiało Alicja.
- Czy chciałabyś zatańczyć? - zapytał Niby Żółw.
- Strasznie bym chciała.
- Chodź no - rzekł Niby Żółw do Smoka. - Spróbujemy pokazać jej pierwszą figurę. Możemy tańczyć bez raków. Kto zaśpiewa?
- Oczywiście, że ty - odparł Smok. - Ja zapomniałem słów.
Po chwili oba stwory tańczyły uroczyście wokół Alicji depcząc od jej od czasu do czasu po palcach i wybijając takt przednimi łapami. Niby Żółw śpiewał bardzo wolno i żałośnie taką oto pieśń:

Tańcowała ryba z rakiem, żółw ze starą pląsał żabą.
Rzekła małża do ślimaka: - Oni tańczą bardzo słabo.
Z zagranicznych wiem żurnali, że dziś tańczy się inaczej,
Daj więc próbkę, mój ślimaku, tej zwinności swej ślimaczej.
Chcesz czy nie chcesz, chcesz czy nie chcesz - bardzo proszę, się zastanów,
Chcesz czy nie chcesz, chcesz czy nie chcesz mnie nauczyć modnych tanów?
Taki taniec, mój ślimaku, ma naprawdę mnóstwo zalet,
Aż na środek oceanu, hen! - powiedzie nas ten balet.
Na to ślimak: - Tak się śpieszę, że wybaczycie, moje panie,
Lecz zupełnie nie mam czasu na pląsanie w oceanie.
Nie chcę, nie dbam, nie chcę, nie dbam, nie chcę tańczyć jak szalony,
Nie chcę, nie dbam, nie chcę, nie dbam, nie dbam o dalekie strony.
- Odległość nie gra żadnej roli - rak po namyśle rzekł. -
Bowiem po tamtej morza stronie jest przecież drugi brzeg.
Im oddalamy się stąd bardziej, tym bliżej mamy tam.
Ja, mój ślimaku, chodząc tyłem, te sprawy dobrze znam.
Więc chcesz czy nie chcesz, chcesz czy nie chcesz - uprzejmie cię pytamy,
Więc chcesz czy nie chcesz, chcesz czy nie chcesz iść w tan, jak pragną damy?

- Naprawdę bardzo wam dziękuję, to było okropnie ciekawe - rzekła Alicja uszczęśliwiona, że taniec nareszcie się skończył. - A piosenka o rybie jest prześliczna.
- Znasz chyba ryby osobiście? - spytał Niby Żółw.
- Tak jest - odparła Alicja. - Często widywałam je podczas obiadu. (To mówiąc ugryzła się w język, ale Niby Żółw nie zrozumiał na szczęście, w jakich okolicznościach Alicja widywała ryby).
- Jeżeli spotykałaś się z rybami na przyjęciach - rzekł - to z pewnością wiesz, jak wyglądają.
- Oczywiście, że wiem - odpowiedziała z namysłem Alicja. - Mają w pyskach ogony i posypane są tartą bułeczką.
- Mylisz się co do tartej bułeczki - rzekł Niby Żółw - bułeczka zmyłaby się natychmiast w morzu. Ale masz rację co do tego, że mają ogony w pyskach. a przyczyna tego tkwi w tym, że... - tu Niby Żółw ziewnął i przymknął oczy. - Opowiedz jej o przyczynie - zwrócił się do Smoka.
- Sprawa jest całkiem prosta - rzekł Smok tonem wykładu. - Tańcząc z rakiem ryby są wyrzucane również w morze. Padając wsadzają sobie dla bezpieczeństwa ogony do pysków, a później nie potrafią już ich wyjąć.
- Bardzo panu dziękuję za objaśnienie - rzekła Alicja. - Dotychczas nigdy jeszcze nie dowiedziałam się tak wielu rzeczy o rybach.
- Mogę opowiedzieć ci jeszcze więcej, jeśli chcesz - rzekł usłużnie Smok. - Na przykład, jak ci się zdaje, dlaczego ryby tak świetnie tańczą?
- Doprawdy nie wiem - odpowiedziała Alicja. - Dlaczego?
- Dlatego, że są niezwykle wysportowane. Widać to wyraźnie, kiedy się śledzi ich ruchy.
- Czyje ruchy? - zapytała Alicja, gubiąc wątek rozmowy.
- Śledzi, rzecz jasna. Weź pod uwagę, że ryby ćwiczą się bez przerwy w biegach przez płotki i w ćwiczeniach na linach.
- Istotnie, wcale o tym nie pomyślałam - rzekła Alicja.
- Tak, tak - wtrącił Niby Żółw - wiele ryb dokazuje istnych cudów w tej dziedzinie. Na przykład minogi...
- Właśnie - rzekł Smok. - Taniec wyrobił mi nogi zupełnie nadzwyczajnie. - Spójrz tylko na moje muskuły - dodał zwracając się ku Alicji.
- ... czy okonie... - ciągnął nie zrażony niczym Niby Żółw.
- Oko nie - rzekł smutnie Smok. - Niestety, taniec nie wyrobił mi oka. Ale opowiedz nam teraz o swoich przygodach.
- Tak, tak, opowiedz - poparł go Niby Żółw.
- Mogę opowiedzieć wam o moich przygodach począwszy od dzisiejszego ranka - odparła nieśmiało Alicja. - Nie miałoby sensu wracać do dnia wczorajszego, ponieważ byłam wtedy zupełnie inną osobą.
- Wyjaśnij nam to wszystko - rzekł Niby Żółw.
- Nie trzeba, prosimy najpierw o przygody - przerwał niecierpliwie Smok. - Wyjaśnienia zabierają zwykle zbyt wiele czasu.
Alicja więc zaczęła opowiadać swoje przygody od chwili, kiedy po raz pierwszy ujrzała Białego Królika. Z początku była trochę onieśmielona, ale nabrała odwagi widząc, że oba stwory słuchają z wielką uwagę, przysuwają się coraz bliżej i otwierają coraz szerzej oczy i usta. Jej słuchacze nie odezwali się ani słowem aż do chwili, kiedy opowiedziała im o tym, jak próbowała zadeklamować „Ojca Wirgiliusza” panu Gąsienicy i co z tego wynikło. Wtedy Niby Żółw westchnął głęboko i rzekł:
- To doprawdy bardzo interesujące.
- Wszystko to jest niesłychanie interesujące - potwierdził Smok.
- Chciałabym, abyś spróbowała powiedzieć jakiś wierszyk - rzekł Niby Żółw. - każ jej zacząć, Smoku - dodał, jak gdyby Smok posiadał jakiś szczególny wpływ na Alicję.
- Wstań i powiedz „Idzie rak” - rzekł Smok.
- „Jak te zwierzaki się rozzuchwaliły - pomyślała Alicja. - Każą mi powtarzać lekcje, zupełnie jakbym była w szkole”. Mimo to wstała i zaczęła recytować dobrze sobie znany wierszyk. Wspomnienie Rakowego Kadryla wywołało jednak taki zamęt w jej głowie, że wierszyk wypadł naprawdę przedziwnie:

Idzie rak - nieborak
I rozmyśla sobie tak:
„Gdzie rak-tata bawić raczy?
Czy na szczypcach swoich gra, czy
Może z ostrożności raczej
W jakiejś tkwi kryjówce raczej?”

- To różni się zupełnie od wierszyka, który słyszałem w dzieciństwie - stwierdził Smok.
- Słyszę te słowa po raz pierwszy - dodał Niby Żółw. - Wydaje mi się, że to zupełna bzdura.
Alicja usiadła w przekonaniu, że już nigdy nie zdarzy jej się nic normalnego.
- Chciałbym, żebyś mi to wytłumaczyła - rzekł Niby Żółw.
- Ona nie umie tego wytłumaczyć - przerwał pośpiesznie Smok. - Powiedz lepiej drugą zwrotkę.
- Idzie mi o tę grę - nastawał Niby Żółw. - W jaki sposób rak może grać na szczypcach?
- Chyba tak samo, jak na skrzypcach - odparła Alicja. Była jednak tak zmieszana, że pragnęła jak najrychlej zmienić temat rozmowy.
- No, to czekamy - rzekł niecierpliwie Smok.
I tym razem Alicja nie chciała być nieposłuszna i zaczęła drżącym głosikiem:

Idzie rak - nieborak,
A o tacie wieści brak.
Doszedł, biedny, aż pod Raków
I tam pyta braci-raków.
A co ci na to, że jest akurat rak-tata w tataraku!

- Właściwie co to za pożytek z powtarzania tych bredni, jeżeli nie potrafisz ich nawet wytłumaczyć - przerwał Niby Żółw. - To z pewnością najgłupsza rzecz, jaką słyszałem w życiu.
- Tak, tak, dajmy lepiej temu pokój - rzekł Smok ku wielkiej radości Alicji.
- Czy mamy odtańczyć następną figurę kadryla? - zapytał Smok. - Czy też wolałabyś, aby Niby Żółw coś zaśpiewał?
- Och, wolałabym usłyszeć jakąś piosenkę, jeśli tylko Niby Żółw się zgodzi - rzekła Alicja z takim pośpiechem, że Smok poczuł się urażony.
- Hm - rzekł - są przeróżne gusta... - Zaśpiewaj jej „Zupę Rakową”, drogi przyjacielu.
Niby Żółw odetchnął głęboko i zaczął śpiewać głosem przerywanym od czasu do czasu przez łkanie:

Stoi pachnąca w wazie różowej,
My się kłaniamy jako królowej,
Pyszna zupko, gdy cię jem, gdy cię jem, gdy cię jem,
Życie staje się wnet snem, pięknym snem.
Pyszna zupko, gdy cię jem, gdy cię jem, gdy cię jem,
Życie staje się wnet snem, pięknym SNE-EM.

Niby Żółw chciał raz jeszcze powtórzyć tę zwrotkę, kiedy nagle w pobliżu dało się słyszeć wołanie: „Proces się zaczyna!”
- Chodźmy - wrzasnął Smok i popędził wraz z Alicją ku gmachowi sądu, nie żegnając się nawet z Niby Żółwiem.
- Co to za proces? - pytała Alicja, ledwo nadążając za ciągnącym ją za rękę stworem. Z dala dochodziło ich jeszcze tęskne zawodzenie Niby Żółwia:
- Życie staje się wnet snem, pięknym SNE-EM...
ROZDZIAŁ XI - KTO UKRADŁ CIASTKA?
Gdy przybyli do gmachu sądu, Król i Królowa Kier zasiadali na tronie, dokoła zaś zebrała się wielka ciżba. Były tam najrozmaitsze rodzaje ptaków i małych zwierzątek oraz cała talia kart. Przed parą królewską stał Walet Kier skuty łańcuchami i strzeżony przez dwóch żołnierzy. Obok Króla siedział Biały Królik z trąbką w jednej i zwojem pergaminu w drugiej ręce. Pośrodku sali sądowej znajdował się stolik, na którym stała taca z ciastkami. Wyglądały one tak apetycznie, że Alicji ślinka napłynęła do ust. „Chciałabym - pomyślała - aby już było po sprawie i żeby poczęstowano nas tymi ciastkami”. Na razie jednak wcale się na to nie zanosiło, zaczęła więc z nudów rozglądać się dokoła.
Alicja była w sądzie po raz pierwszy w życiu. Widziała już jednak salę sądową na obrazku, co pozwalało jej orientować się w otoczeniu. „To jest pan sędzia - powiedziała do siebie - poznaję go po wielkiej peruce”.
Sędzią był zresztą sam Król. Nosił on na peruce koronę, w czym nie było mu z pewnością ani zbyt wygodnie, ani do twarzy (spójrzcie na obrazek).
„A to jest ława przysięgłych - pomyślała Alicja. - Tych dwanaście stworzonek (musiała powiedzieć „stworzonek”, bo były tam zarówno ptaki, jak i czworonogi) to zapewne sędziowie przysięgli”. Powtórzyła te ostatnie słowa kilkakrotnie i z wyraźną dumą, przyszło jej bowiem do głowy, że niewiele małych dziewczynek w jej wieku rozumie znaczenie takich słów.
Dwunastu sędziów pisało coś pilnie w zeszycikach.
- Co oni właściwie robią? - zapytała

!!! BRAK STRON 173 - 180 !!!

W tym miejscu wyraziła uznanie jedna ze świnek morskich, co zostało natychmiast stłumione przez woźnych. (Ponieważ słowo „stłumione” mogłoby Wam nasunąć pewne wątpliwości, wyjaśnię, w jaki sposób się to odbyło: woźni mieli wielki worek płócienny, do którego wsadzali wpierw Świnkę głową naprzód, następnie zaś usiedli na nim).
„Rada jestem, że widziałam, jak się to robi - pomyślała Alicja. - Tak często czytałam w gazetach, że po ogłoszeniu wyroku próba owacji została natychmiast stłumiona przez woźnych, i nigdy nie rozumiałam, o co właściwie idzie”.
- Jeżeli to jest wszystko, co wiesz, to możesz usiąść - rzekł Król zwracając się do Kapelusznika.
- Musiałbym najpierw wstać, Wasza Królewska Mość, bo teraz klęczę.
- Powiedziałam, że możesz usiąść - rzekł Król. - Nie będę powtarzał jednej i tej samej rzeczy po sto razy.
Tu wyraziła swoje uznanie druga Świnka Morska, co zostało w podobny sposób stłumione.
„Tyle o świnkach morskich - pomyślała Alicja. - Teraz może proces potoczy się sprawniej”.
- Chciałabym raczej skończyć mój podwieczorek - rzekł Kapelusznik spoglądając z przestrachem na Królową, która czytała wciąż listę śpiewaków.
- Możesz odejść - rzekł Król, po czym Kapelusznik wybiegł z sądu śpiesząc się tak bardzo, że zapomniał swoich pantofli.
- Masz ściąć go zaraz po wyjściu na dwór - krzyknęła Królowa do jednego z woźnych. Ale Kapelusznik zniknął bez śladu, zanim woźny zdążył dobiec do drzwi.
- Wezwij następnego świadka - rzekł Król.
Następnym świadkiem była Kucharka Księżny. Niosła ona w ręku pudełko z pieprzem. Alicja poznała ją natychmiast po tym, że publiczność siedząca przy drzwiach zaczęła gwałtownie kichać.
- Złóż zeznanie - rzekł Król.
- Nie chcę - odparła Kucharka.
Król popatrzał z niepokojem na Białego Królika, który powiedział cicho:
- Wasza Królewska Mość musi wziąć tego świadka w krzyżowy ogień pytań.
- Jeśli trzeba, to trudno - rzekł Król ze smętną miną. Następnie skrzyżował ręce na piersiach, zmarszczył czoło tak, że nie było mu niemal widać oczu, i spytał ponurym głosem: - Z czego na ogół robi się ciastka?
- Przeważnie z pieprzu - odparła Kucharka.
- Z syropu - rozległ się senny głosik tuż za Kucharką.
- Aresztujcie tego Susła! - wrzasnęła Królowa. - Zetnijcie łeb temu Susłowi! Wyrzućcie tego Susła za drzwi! Uszczypnijcie go! Precz z jego bokobrodami!
Przez kilka minut panowało zamieszanie. Nim wyrzucono Susła za drzwi i przystąpiono do dalszego przesłuchiwania świadków, Kucharka znikła jak kamfora.
- Nic nie szkodzi - rzekł Król z wyrazem ulgi. - Zawołaj następnego świadka. - Tu Król odezwał się półgłosem do Królowej: - Musisz sama wziąć następnego świadka w krzyżowy ogień pytań. Mnie już od tego rozbolała głowa.
Alicja widziała, że Biały Królik szuka czegoś na liście. Ciekawiło ją, kto będzie następnym świadkiem. „Nie mają jeszcze dotychczas zbyt wielu zeznań” - pomyślała.
Jakież było jej zdumienie, gdy Biały Królik przeczytał swym piskliwym głosikiem imię - Alicja.
ROZDZIAŁ XII
ZEZNANIE ALICJI
- Obecna! - zawołała Alicja i zapominając zupełnie o tym, że znów urosła, zerwała się na równe nogi z takim impetem, że spódniczką zawadziła o ławę przysięgłych. Ława wywróciła się i przysięgli spadli na głowy zebranego poniżej tłumu. Leżeli tam w dziwacznych pozycjach, przypominając Alicji rybki z akwarium, które niechcący wywróciła przed kilkoma dniami.
- Och, najmocniej przepraszam! - zawołała Alicja nie na żarty przestraszona tym wypadkiem. To mówiąc zaczęła z wielkim pośpiechem zbierać przysięgłych z podłogi. (Po wypadku z akwarium pozostało jej niejasne wrażenie, że muszą oni być natychmiast podniesieni i posadzeni na ławie, w przeciwnym bowiem razie grozi im śmierć).
- Sprawa nie może toczyć się dalej, dopóki wszyscy sędziowie nie znajdą się z powrotem na swoich miejscach - rzekł z wielką powagą Król. - Wszyscy - powtórzył z naciskiem, patrząc surowo na Alicję.
Alicja spojrzała na ławę przysięgłych i postrzegła, że w pośpiechu posadziła jaszczurkę Bisia głową na dół. Biedak machał teraz żałośnie ogonkiem, nie umiejąc wydostać się z tej opresji. Musiała więc wyjąć go z powrotem i posadzić w sposób właściwy. „Nie jest to zresztą zbyt istotne dla sprawy - pomyślała - tyleż samo będzie zeń pożytku w tej pozycji, co i w tamtej”.
Kiedy tylko sędziowie przyszli nieco do siebie po niespodziewanym wstrząsie i kiedy odnaleziono i wręczono im zeszyciki i pióra, zabrali się do spisania historii wypadku. Jedynie Biś siedział nieruchomo, wpatrując się nieprzytomnie z otwartymi ustami w sufit.
- Co wiesz o tej sprawie? - zapytał Król Alicję.
- Nic.
- Zupełnie nic?
- Zupełnie.
- To jest niesłychanie ważna okoliczność - rzekł Król, zwracając się do przysięgłych. Mieli oni właśnie zanotować w zeszycikach tę opinię Króla, kiedy nagle odezwał się Biały Królik mrugając porozumiewawczo:
- Jego Królewska Mość chciał powiedzieć, że to niesłychanie nieważna okoliczność.
- Oczywiście, chciałem powiedzieć, że nieważna - rzekł pośpiesznie Król, po czym zaczął powtarzać półgłosem: - Ważna-nieważna, ważna-nieważna - jakby zastanawiając się, które słowo ma ładniejsze brzmienie.
Alicja zauważyła, że niektórzy przysięgli zanotowali: „ważna”, inni zaś „nieważna”. Pomyślała jednak, że nie gra to i tak najmniejszej roli.
Król, który od pewnego czasu zapisywał coś pilnie w notesie, zawołał nagle:
- Spokój! - po czym przeczytał zanotowane zdanie: - Prawo numer czterdzieści dwa. Wszystkie osoby liczące ponad milę wzrostu winny opuścić natychmiast salę sądową.
- Wszyscy spojrzeli na Alicję.
- Nie mam mili wzrostu - zauważyła Alicja.
- Masz - rzekł Król.
- Blisko dwie mile - dodała Królowa.
- Być może - odparła Alicja. - W każdym razie nie ruszę się stąd ani na krok. Poza tym to nie jest prawdziwe prawo, bo zostało przez Waszą Królewską Mość dopiero w tej chwili wymyślone.
- To jest najstarsze prawo w moim notesie - odrzekł Król.
- W takim razie powinno mieć numer jeden, a nie czterdzieści dwa - stwierdziła Alicja.
Król zbladł i zamknął szybko notes, po czym rzekł do przysięgłych cichym, drżącym głosem:
- Wydajcie wyrok.
- Trzeba mieć więcej dowodów! - zawołał Biały Królik zrywając się pośpiesznie z miejsca. - Poza tym znaleziono dokument.
- A cóż on zawiera? - zapytała Królowa.
- Jeszcze go nie otworzyłem - odparł Królik. - Jest to list pisany do kogoś przez oskarżonego.
- Niewątpliwie. Listy pisuje się zawsze do kogoś - rzekł z namysłem Król. - Byłoby to bardzo dziwne, gdyby oskarżony pisał list do nikogo.
- A do kogo jest adresowany? - zapytał jeden z przysięgłych.
- Nie ma adresu - odparł Królik. - W ogóle na kopercie nic nie jest napisane. - To mówiąc Królik rozłożył list na stole i dodał: - To wcale nie jest list, tylko jakieś wiersze.
- Czy pisane są charakterystycznym pismem oskarżonego? - zapytał inny przysięgły.
- Nie - odpowiedział Królik. - I to jest właśnie najbardziej zagadkowe. (Miny sędziów wyrażały wielkie zakłopotanie).
- Musiał zapewne podrobić czyjś charakter pisma - rzekł Król. (Miny sędziów rozjaśniły się na nowo).
- Wasza Królewska Mość! - zawołał oskarżony Walet Kier. - Ja nie napisałem tego listu i nikt mi nie udowodni, że go napisałem. A poza tym nie ma na nim wcale podpisu.
- Tym gorzej dla ciebie - rzekł Król. - Musiałeś knuć coś niecnego, w przeciwnym bowiem razie podpisałbyś się jak każdy uczciwy człowiek.
Po tych słowach Króla rozległy się huczne oklaski. Istotnie była to pierwsza mądra myśl, jaką Król wypowiedział tego dnia.
- To dowodzi jego winy - rzekła Królowa.
- To niczego nie dowodzi - przerwała Alicja. - Nie wiecie nawet, co tam jest w tym liście.
- Odczytaj go - rzekł Król.
Biały Królik włożył na nos okulary i zapytał:
- Od którego miejsca mam rozpocząć, proszę Jego Królewskiej Mości?
- Zacznij od początku - odparł z powagą Król - doczytaj do końca, a potem przerwij czytanie.
A oto, co odczytał Biały Królik:

Mówiono mi, żeś u niej trzykroć
Powiedział jemu, że
Choć im to wielką sprawia przykrość,
Niestety pływam źle.

On miał stos listów na ten temat
(To jasne jest jak dzień),
Lecz jeśli rozmawiano z trzema,
Zrobiono durnia zeń.

Dałem jej jedno, oni dali,
Jak sądzę, raczej dwa,
Lecz jeśli rzecz tak pójdzie dalej,
Ucierpi babka twa.

Zapewne, jeśli zamieszały
W tę sprawę mnie lub ją,
To mogą do was w rok niecały
Powrócić, jeśli chcą.

Wydaje się, że wyście sami,
Nie znając roli swej,
Byli przeszkodą między nami
I nimi w domu jej

Więc mimo stanowiska obu
Przedstawiamy sprawę im
W formie sekretu między tobą,
Mną, wami oraz nim.

- To jest najważniejszy materiał dowodowy, z jakim zapoznaliśmy się od początku sprawy - rzekł Król zacierając ręce. - Niech teraz przysięgli...
- Gotowa jestem iść o zakład, że nikt nie zrozumiał z tego ani słowa - rzekła Alicja, która tak bardzo urosła w ciągu ostatnich paru minut, że nie bała się już przerywać Królowi. - Przecież w tym nie ma ani odrobiny sensu.
Sędziowie zanotowali w swych zeszycikach: „Przecież w tym nie ma ani odrobiny sensu”, ale żaden z nich nie starał się nawet zrozumieć, o co chodzi.
- Jeżeli istotnie nie byłoby w tym dokumencie sensu - przemówił Król po chwili milczenia - zaoszczędziłoby to nam wielu kłopotów, gdyż nie potrzebowaliśmy głowić się nad jego znaczeniem. Ja jednak nie jestem wcale przekonany - rzekł rozkładając list na kolanie i wpatrując się weń jednym okiem. - Wydaje mi się, że jest w tym jakiś sens. Na przykład: „... niestety pływam źle”.
- Ty nie umiesz pływać, prawda? - dodał zwracając się do Waleta.
- Walet smutnie zaprzeczył ruchem głowy i zapytał:
- Czy wyglądam na pływaka? (Trzeba mu przyznać, że na pływaka rzeczywiście nie wyglądał, będąc najzwyczajniejszą w świecie kartą do gry).
- Doskonale, zgadza się jak dotąd - rzekł król, po czym zaczął mamrotać pod nosem dalszy tekst wiersza: - „To jasne jest jak dzień”, oczywiście idzie o kradzież... „Dałem jej jedno, oni dali, jak sądzę, raczej dwa” - nie ulega wątpliwości, ze mowa jest o ciastkach...
- Ale dalej powiedziane jest: „... mogą do nas w rok niecały powrócić, jeśli chcą” - wtrąciła Alicja.
- No, właśnie - zawołał Król uradowany, wskazując na ciastka. - Czy może być coś bardziej oczywistego? Przecież to brzmi całkiem jasno: „On miał stos listów na ten temat”. Czyś ty pisała do niego jakieś listy, kochanie? - zapytał zwracając się do Królowej.
- Przenigdy - odpowiedziała obrażona monarchini rzucając z wściekłością kałamarzem w Bisia (biedaczek przestał już wodzić palcem po zeszycie, kiedy przekonał się, że nie pozostawia to żadnych śladów. Teraz jednak zaczął to czynić na powrót z wielkim pośpiechem, posługując się ściekającym mu po twarzy atramentem).
- Jeżeli ten stos listów nie pochodzi od ciebie - rzekł Król spoglądając dokoła z figlarnym uśmiechem - to w takim razie ten ustęp do ciebie się nie stosuje.
Po tych słowach monarchy zapano

_________________
Za każdą linią drzew morze.
Czubki drzew na tle ciemnego nieba.
Gdy kto sieje nasiona goryczy, nie może zebrać plonu słodyczy.
szenko2325
.


Dołączył: 09 Sty 2004
Posty: 22692
Skąd: Sentinel

Zobacz profil autora
PostWysłany: Pon Cze 18, 2007 13:20 : Odpowiedz z cytatem : Do góry : : :

wała grobowa cisza.
- To była gra słów! - zawołał gniewnie Król i wszyscy wybuchnęli śmiechem. - No, ale czas już, abyście naradzili się nad wyrokiem - dodał chyba po raz dwudziesty tego dnia.
- Nie, nie - przerwała Królowa. - Najpierw niech wydadzą wyrok, a potem niech się zastanawiają.
- Bzdura! - rzekła na głos Alicja. - Nie słyszałam jeszcze w życiu nic głupszego.
- Trzymaj język za zębami! - warknęła Królowa.
- Ani mi się śni - rzekła Alicja.
- Ściąć ją! - wrzeszczała Królowa w istnym ataku furii. Ale nikt nie ruszył się z miejsca.
- Czy myślicie, że się was kto boi? - zapytała Alicja, która osiągnęła tymczasem swój normalny wzrost. - Jesteście zwykłą talią kart, niczym więcej.
Na te słowa cała talia kart uniosła się w górę i opadła na Alicję. Nasza bohaterka wydała okrzyk gniewu i usiłowała strząsnąć z siebie karty.
W tej samej chwili spostrzegła, ze leży na ławce, z głową na kolanach siostry, która łagodnie ogarnia jej z twarzy opadłe z drzew zwiędłe liście.
- Wstawaj kochanie - rzekła siostra. - Nigdy nie sypiasz tak długo.
- Och, miałam taki przedziwny sen! - zawołała Alicja i opowiedziała siostrze wszystkie nadzwyczajne przygody, o których dowiedzieliście się z tej książki. Kiedy skończyła, siostra ucałowała ją i rzekła: „To naprawdę był przedziwny sen, kochanie. Ale teraz pobiegnij na podwieczorek, bo robi się późno”. Alicja wstała więc i pobiegła do domu, rozmyślając po drodze o niezwykłych przygodach, jakich doznała we śnie.
* * *
Siostra Alicji pozostała na ławce i tam, z głowa wspartą na dłoni, patrzała na zachód słońca i rozmyślała o swej małej siostrzyczce i jej przygodach. Wreszcie zasnęła i przyśnił jej się taki sen:
Z początku zobaczyła Alicję,. Małe rączki siostrzyczki obejmowały jej kolana, a jasne, bystre oczy wpatrywały się w jej oczy. Słyszała głosik Alicji i widziała ów tak dobrze jej znany ruch głowy, jakim odrzucała niesforne włosy, które zawsze musiały opadać jej na czoło. Po chwili wszystko dokoła zaludniło się dziwacznymi stworzonkami ze snu Alicji.
Opodal przemknął po trawie, jak zwykle w wielkim pośpiechu Biały Królik. Po pobliskim stawie płynęła z pluskiem przerażona Mysz. Siostra Alicji słyszała brzęk naczyń w czasie nie kończącego się podwieczorku u Szaraka Bez Piątej Klepki, ochrypły głos Królowej skazującej swych gości na ścięcie, wrzask prosięcia-niemowlęcia na kolanach Księżny, zmieszany z odgłosem tłuczonych talerzy, skrzeczenie Smoka, skrzypienie pióra Bisia, chrząkanie „tłumionych” świnek morskich oraz tęskne zawodzenie nieszczęśliwego Niby Żółwia.
Siedziała tak z przymkniętymi oczyma, wyobrażając sobie, że znajduje się w Krainie Czarów, choć wiedziała, że wystarczyłoby otworzyć oczy, aby wszystko stało się na powrót zwykłe i codzienne: aby trawa poruszała się po prostu na wietrze, aby szeleściły trzciny na stawie, aby brzęk naczyń przemienił się w dzwonienie dzwoneczków owczych, krzyk Królowej - w nawoływanie pasterzy, a wrzask niemowlęcia, skrzeczenie Smoka i inne przedziwne dźwięki - w różnorodny gwar wiejskiego podwórka, gdy tymczasem daleki ryk bydła zastąpiły żałosne szlochy Niby Żółwia.
Wreszcie siostrze Alicji przyszło na myśl, że jej mała siostrzyczka będzie kiedyś w przyszłości dorosłą kobietą, aż że zachowa aż do późnej starości swe ufne i dobre serce dziecka. Pomyślała, że dorosła Alicja nieraz zbierze dokoła siebie gromadkę dzieci i opowiadać im będzie najdziwniejsze baśnie, a między tymi baśniami znajdzie się może i sen sprzed wielu lat o Krainie Czarów. I Alicja martwić się będzie wówczas ich dziecięcymi troskami i cieszyć ich radością, pamiętając swoje własne dzieciństwo i szczęśliwe letnie dni.

_________________
Za każdą linią drzew morze.
Czubki drzew na tle ciemnego nieba.
Gdy kto sieje nasiona goryczy, nie może zebrać plonu słodyczy.
szenko2325
.


Dołączył: 09 Sty 2004
Posty: 22692
Skąd: Sentinel

Zobacz profil autora
PostWysłany: Pon Cze 18, 2007 13:23 : Odpowiedz z cytatem : Do góry : : :

LEWIS CARROLL
PO DRUGIEJ STRONIE LUSTRA
(przełożył Robert Stiller)

Po drugiej stronie Lustra
i co tam Alicja zobaczyła

Dziecko bez jednej na czole chmurki,
Z oczyma, w których dziwota!
Czas wprawdzie z górki mknie na pazurki
I dzieli nas pół żywota,
Lecz twarz ci uśmiech miłości rozjaśni,
Gdy miłość wręczy ci dar tej baśni.

Słonecznej twojej nie znam twarzy
Ni srebrzystego śmiechu,
Wspomnieć mnie już ci się nie zdarzy
W młodzieńczych lat pośpiechu:
Wystarczy mi, że teraz właśnie
Trwasz, zasłuchana w moje baśnie.

Opowieść, w inny zaczętą dzionek,
W letniego słońca spiece,
Dźwięczącą w takt, jak do wtóru dzwonek,
Wiosłom pluszczącym po rzece:
Ich echa brzmią mi coraz ogromniej,
Choć zawiść lat wciąż mówi: „Zapomnij.”

Posłuchajże więc, nim głos okrutny
I gorzką wieścią nabrzmiały
Każe, by hoże panny szły w łoże,
Którego bardzo nie chciały!
My też, jak starsze dzieci, kochanie,
Boczymy się, gdy snu pora nastanie.

Na dworze mróz, śnieg i zawierucha
Posępne czynią złoczyństwa,
A tu z kominka rumiany żar bucha
W szczęśliwym gniazdku dzieciństwa.
Nie dbasz, gdy magia słów cię zachwyca,
Co tam wyprawia ślepiąca śnieżyca.

A choć w opowieść może się wplata
Westchnienia resztka nikła
Za tym, że przeszły „szczęśliwe dni lata”
I świetność lata już znikła:
Złowróżbne tchnienie żadne nie draśnie
Radości, jaką nam dają te baśnie.
OD AUTORA
Ponieważ problem szachowy, podany na następnej stronie, zbijał z tropu niektórych czytelników, może nie od rzeczy będzie wyjaśnić, że co się tyczy ruchów, jest on poprawnie skonstruowany. W kolejności posunięć Czerwonych i Białych porządku nie przestrzega się może zbyt ściśle, a rokowania z udziałem trzech Królowych to nie tyle staroświecka roszada, ile zwykłe nawiązanie do wież pałacu, w którym się znalazły: natomiast szach Białemu Królowi w 6 posunięciu, bicie Czerwonego Rycerza w 7 oraz szach i mat Czerwonemu Królowi ściśle zgadzają się z prawidłami tej gry, co stwierdzi każdy, kto nie pożałuje fatygi, aby ustawić bierki i rozegrać ją według opisu.

Biały Pionek (Alicja) zaczyna i wygrywa w 11 posunięciach.
1. Alicja spotyka CH
2. Alicja przez d3 (pociągiem) na d4 (Tirli Bom i Tirli Bim)
3. Alicja spotyka BH (z szalem)
4. Alicja d5 (sklep, rzeka, sklep)
5. Alicja d6 (Hojdy Bojdy)
6. Alicja d7 (las)
7. BS bije CS
8. Alicja d8H (koronacja)
9. Alicja staje się Królową
10. Alicja rokuje (uczta)
11. Alicja bije CH i wygrywa

1. CH h5
2. BH c4 (po szal)
3. BH c5 (zamienia się w owcę)
4. BH f8 (kładzie jajko na półce)
5. BH c8 (ucieka przed CS)
6. CG e7+ (szach)
7. BS f5
8. CH c8+ (egzamin)
9. Królowa podejmuje rokowania
10. BH a6 (zupa)
ROZDZIAŁ I
DOM ODBITY W LUSTRZE
Jedno było pewne: że biały kociak nie miał z tym nic wspólnego, wszystkiego narobiło czarne kociątko. Bo stara kocica już od kwadransa myła białemu kociakowi pyszczek (co on w końcu nienajgorzej znosił): więc rozumiecie, że nie mógł przyłożyć ręki do tej psoty.
Dina myła swym dzieciom buzię w następujący sposób: najpierw jedną łapą brała biedactwo za ucho i przyciskała do ziemi, a potem drugą łapą wycierała mu cały pysk, pod włos, poczynając od nosa: i właśnie trudziła się, jak już powiedziałem, nad białym kociątkiem, które leżało całkiem spokojnie i usiłowało mruczeć - z pewnością uważając, że to dla jego dobra.
Natomiast czarnego kotka załatwiono tego popołudnia już wcześniej, więc - podczas gdy Alicja siedziała skulona w rogu starego fotela, pół rozmawiając sama ze sobą, a pół drzemiąc - kotek rozbaraszkował się na całego z kłębkiem wełny, którą Alicja próbowała namotać, i turlał go tam i z powrotem tak długo, aż wszystko się znowu porozwijało: i leżało teraz na dywaniku przed kominkiem, całe poplątane i w supłach, a kociak szalał w samym środku, goniąc swój własny ogon.
„Och, ty niedobry, ty paskudny! - wykrzyknęła Alicja, chwytając kotka i dając mu całuska, by zrozumiał, że jest w niełasce. - Słowo daję, Dina powinna cię lepiej wychowywać! A ty dobrze o tym wiesz, Dino, nie udawaj!” dodała najsurowszym głosem, na jaki się mogła zdobyć, spoglądając z wyrzutem na starą kotkę - po czym wdrapała się z powrotem na fotel, biorąc ze sobą kociaka i wełnę, i wzięła się znowu do jej zwijania. Ale nie szło jej to zbyt szybko, bo wciąż gadała, jak nie do kociątka, to sama do siebie. Kocię siedziało skromniutko na jej kolanach, udając, że przygląda się jej postępom w nawijaniu, wysuwając od czasu do czasu łapkę i łagodnie dotykając kłębka, jakby chciało jej pomóc.
„Czy wiesz, co jutro mamy za dzień, Kiciusiu? - przemówiła Alicja. - Gdybyś tak wlazł na okno, jak ja, to byś wiedział - ale Dina myła cię, więc nie mogłeś. Przyglądałam się, jak chłopcy znoszą patyki na ognisko... a potrzeba ich całe mnóstwo, Kiciusiu! Tylko zrobiło się tak zimno i spadł taki śnieg, że musieli przerwać. To nic, Kiciusiu, jutro pójdziemy zobaczyć to ognisko.” Tu Alicja okręciła kilka razy wełną szyję kociątka, ot tak, żeby zobaczyć, jak to będzie wyglądać: i wynikła z tego szamotanina, w której kłębek stoczył się na podłogę i całe jardy przędzy znowu się odwinęły.
Wiesz, Kiciusiu, byłam taka wściekła - podjęła Alicja, gdy znów usadowiły się wygodnie - kiedy zobaczyłam, co napsociłeś, że o mało nie otworzyłam okna, żeby cię wyrzucić na śnieg! Zasłużyłeś sobie na to, ty kochany, mały psotniku! Co masz na swoje usprawiedliwienie? Tylko mi nie przerywaj! - ciągnęła, podnosząc palec. - Wyliczę ci wszystkie twoje przewinienia. Po pierwsze: dwa razy pisnąłeś, kiedy dziś rano Dina myła ci twarz. Nie próbuj zaprzeczać, Kiciu: sama słyszałam! Co mówisz? (udając, że kociątko coś do niej mówi) Że wsadziła ci łapę do oka? No cóż, sam sobie jesteś winien, bo nie zamknąłeś oczu... gdybyś je mocno zamknął, to by się nie zdarzyło. A teraz się nie wykręcaj, tylko słuchaj! Po drugie: jak postawiłam przed Śnieżyczką spodeczek mleka, to ją odciągnąłeś za ogon! Co? chciało ci się pić! naprawdę? A skąd wiesz, że jej się nie chciało? Teraz po trzecie: kiedy ja się nie patrzyłam, rozwinąłeś mi calutką wełnę!
To już trzy przewinienia, Kotku, i za żadne cię jeszcze nie ukarałam. Wiedz, że zbieram wszystkie kary, jakie ci się należą, i odkładam je do następnej środy... A gdyby tak zbierali moje kary? - teraz już mówiła bardziej do siebie niż do kotka. - Co zrobiliby ze mną na koniec roku? Chyba poszłabym już do więzienia. Albo... zaraz... przypuśćmy, że za każdą karę miałabym nie dostać obiadu: to jakby już ten nieszczęsny dzień przyszedł, musiałabym nie dostać pięćdziesięciu obiadów na raz No, może to i lepiej... aż tylu! Już wolałabym ich nie dostać, niż tyle zjeść!
Słyszysz, jak po szybach sypie śniegiem, Kiciusiu? Jaki to przyjemny i cichy szmer! Zupełnie jakby ktoś obcałowywał okna tam od zewnątrz. Ciekawe, czy śnieg kocha drzewa i pola, że je tak czule całuje? A potem je otula taką białą kołderką i pewnie tak mówi do nich: „Śpijcie, kochane, aż znów przyjdzie lato.” A jak w lecie się obudzą, Kiciusiu, to ubierają się całe na zielono i tańczą - ilekroć powieje wiatr - och, jakie to ładne ! - zawołała Alicja i upuściwszy kłębek wełny klasnęła w ręce. - I tak bym chciała, żeby to była prawda! Lasy naprawdę mają bardzo senny wygląd w jesieni, kiedy liście ich brązowieją.
Kiciu, czy umiesz grać w szachy? No, czego się uśmiechasz, kochanie, ja mówię poważnie! Bo jak dopiero co graliśmy, ty się tak przyglądałaś, jakby wszystko było dla ciebie jasne: a jak powiedziałam „Szach!” to ty, Kiciu, zaczęłaś mruczeć. Owszem, to był niezły szach, Kiciusiu, i naprawdę mogłabym wygrać, gdyby nie ten paskudny Rycerz, ten skoczek, co tak wkręcił się pomiędzy moje figury. Wiesz, Kiciu? udawajmy, że - “ I gdybym tu mógł opowiedzieć wam chociaż połowę tego, co Alicja wygadywała, zaczynając od swego ulubionego powiedzonka: „Udawajmy, że -” Choćby i poprzedniego dnia długo się wykłócały z siostrą, a wszystko dlatego, że Alicja zaczęła: „Udawajmy, że jesteśmy królowie i królowe!” a jej siostra, z natury bardzo dokładna, sprzeciwiła się, że to niemożliwe, bo ich jest tylko dwie, i wreszcie Alicja musiała ustąpić: „No dobrze, to ty bądź jedną z nich, a ja będę pozostałymi.” Albo raz naprawdę przestraszyła swoją starą nianię, krzyknąwszy jej nagle do ucha: „Nianiu! udawajmy, że ja jestem wygłodzona hiena, a ty kość!”
Ale to nas odciągnęło nieco od tego, co Alicja mówiła do kociątka. „Udawajmy, że jesteś Czerwoną Królową, Kiciu! Wiesz, myślę, że jakbyś usiadła i założyła ręce, to wyglądałabyś całkiem jak ona. Spróbuj, bardzo cię proszę!” I wziąwszy Czerwoną Królową ze stołu Alicja postawiła ją przed kociątkiem, jako wzór do naśladowania: jednak niezbyt się to udawało, jak stwierdziła Alicja, głównie dlatego, że kociak nie chciał należycie założyć rąk. Więc aby go ukarać, podniosła go do Lustra, żeby kociątko zobaczyło, jaki ma naburmuszony wygląd: “i jeżeli zaraz mi nie będziesz grzeczna - zapowiedziała - to wsadzę cię tam do Lustrzanego Domu! i co na to powiesz?
Więc jeżeli raczysz posłuchać, Kiciu, zamiast tyle gadać, to powiem ci, co ja sądzę o Lustrzanym Domu. Otóż po pierwsze, tam jest pokój, który widać za szkłem: taki sam jak nasz salon, tylko że wszystko w nim jest na odwrót. Widzę go w całości, kiedy wejdę na krzesło - oprócz tego kawałka tuż za kominkiem. Och! jak ja bym chciała tam zajrzeć! Tak bym się chciała dowiedzieć, czy oni też palą w zimie ogień w kominku: bo wiesz, nigdy nie ma tej pewności, chyba że u nas dymi, wtedy i tam również dymi... ale to może być na niby, tylko żeby wyglądało, że u nich się pali. No, a poza tym książki są podobne do naszych, tylko słowa w nich są na odwrót: to wiem, bo podniosłam jedną z naszych książek do Lustra i tam też podnieśli.
Chciałbyś mieszkać w Lustrzanym Domu, Kiciusiu? Ciekawe, czy też dostałbyś mleka? Może to lustrzane mleko się nie nadaje do picia... ale wiesz, och! Kiciu! teraz mamy korytarz. Można dojrzeć w tym Lustrzanym Domu skraweczek... malutki... korytarza, jeśli drzwi do salonu zostawi się otwarte na oścież: i jest prawie taki jak nasz korytarz, to co widać, tylko że wiesz: dalej może być całkiem inny. Och, Kiciu, żeby się tak przedostać do Lustrzanego Domu! Tam na pewno są takie piękne rzeczy, ach! udawajmy, Kiciu, że można się tam jakoś przedostać. Udawajmy, że szkło robi się wiotkie, jak muślin, tak że można się przedostać. Co to? ależ ono, słowo daję, naprawdę zmienia się w taki rodzaj mgiełki! Teraz łatwo się będzie przedostać - “Mówiąc to znajdowała się na gzymsie kominka, choć nie miała pojęcia, skąd się tam wzięła. I rzeczywiście szkło zaczynało się rozpływać, niby jasna, srebrzysta mgiełka.
W następnej chwili Alicja była już po drugiej stronie szkła i lekko zeskoczyła do Lustrzanego Pokoju. Przede wszystkim spojrzała, czy ogień pali się na kominku, i z przyjemnością stwierdziła, że się pali! najprawdziwszy i buzujący równie jasno jak ten, który zostawiła po tamtej stronie. „Więc będzie mi tu równie cieplutko jak w tym starym salonie - pomyślała Alicja - a nawet cieplej, bo tu nie ma kto mnie strofować, żebym się trzymała dalej od ognia. Ach, to będzie uciecha, jak mnie tu zobaczą przez szkło i nie będą mogli się do mnie dostać!”
Potem zaczęła się rozglądać i spostrzegła, że to, co było widać z tamtego pokoju, jest całkiem zwyczajne i nieciekawe, za to wszystko inne różniło się najbardziej, jak tylko można! Na przykład obrazy na ścianie przy kominku wszystkie były jak gdyby żywe i nawet zegar na gzymsie (wiecie, że w Lustrze można go zobaczyć tylko od tyłu) miał twarz małego staruszka i wyszczerzał się do niej w uśmiechu.
„W tym pokoju nie ma takiego porządku, jak w tamtym!” pomyślała sobie Alicja, widząc kilka bierek szachowych w palenisku, między bryłkami żużlu - ale w następnej chwili, wydawszy ciche „Och!” ze zdumienia, już na dłoniach i kolanach przypatrywała im się z bliska. Figurki przechadzały się parami!
„To Czerwony Król i Czerwona Królowa - rzekła Alicja (szeptem, ponieważ bała się je spłoszyć) - a tam Biały Król i Biała Królowa siedzą na brzegu szufelki... a tu dwie Wieże przechadzają się, ramię w ramię... Chyba mnie nie słyszą - ciągnęła, bliżej ku nim nachylając głowę - i prawie na pewno nie widzą mnie. Czuję się jakby niewidzialna -”
Tu coś raptem zaczęło piszczeć na stole za Alicją, więc odwróciła głowę, w samą porę, żeby dostrzec, jak jeden z Białych Pionków przewraca się i zaczyna wierzgać: przyglądała mu się z dużą ciekawością, co z tego wyniknie?
„To głos mego dziecka! - krzyknęła Biała Królowa i puściła się biegiem, tak gwałtownie potrąciwszy Króla, że aż przewróciła go w popiół. - Moja najdroższa Lili! Moje cesarskie kociątko!” i zaczęła jak szalona wspinać się po kracie kominka.
„Cesarskie knociątko!” burknął Król, rozcierając sobie stłuczony w upadku nos. Miał prawo być trochę zły na Królową, wytarzany w popiele od stóp do głów.
Alicja bardzo chciała się im przysłużyć, a że biedna Lili rozryczała się niemal do spazmów, więc złapała Królową i postawiła ją na stole obok rozwrzeszczanej córeczki.
Królowa aż się zachłysnęła i siadła: od nagłej podróży w powietrzu dech jej zaparło i przez parę minut była do niczego niezdolna poza tym, że w milczeniu hołubiła swą Lili. Gdy trochę odzyskała oddech, krzyknęła do Białego Króla, który nadąsany siedział w popiele: „Uważaj na wulkan!”
„Co za wulkan?” zapytał Król, z niepokojem zerkając w ogień, jak gdyby sądził, że najprędzej tam mógłby go znaleźć.
„Wy-sa-dził-mnie!” wysapała Królowa, ciągle jeszcze trochę bez tchu. „Jak będziesz tu właził- uważaj - żeby zwyczajną drogą - i - nie daj mu się - wysadzić!”
Alicja przyglądała się, jak Biały Król mozolnie gramoli się po kracie, z pręta na pręt, wreszcie powiedziała: „Ależ to będzie trwało godzinami, zanim wleziesz na stół, przy tej szybkości. Może bym ci jednak pomogła?” ale Król nie zwrócił uwagi na jej pytanie: było całkiem oczywiste, że nie słyszy jej i nie widzi.
Więc Alicja go bardzo delikatnie ujęła w palce i przeniosła, dużo wolniej, niż przedtem Królową, żeby mu tchu nie odebrało; ale zanim go umieściła na stole, pomyślała, że warto go trochę odkurzyć, taki był upaprany w popiele.
Opowiadała później, że w życiu nie widziała takiej miny, jaką zrobił Król, czując, że go niewidzialna dłoń unosi w powietrze i otrzepuje: był o wiele zanadto zdumiony, ażeby krzyczeć, tylko oczy i usta robiły mu się coraz większe i większe, coraz bardziej okrągłe, aż jej ręka się zaczęła tak trząść ze śmiechu, że omal nie upuściła go na podłogę.
„Och, błagam cię, nie rób takich min! - zawołała, najzupełniej zapominając, że Król jej nie słyszy. - Rozśmieszasz mnie tak, że nie mogę cię utrzymać! I nie rozdziawiaj tak ust! Cały popiół ci do nich powpada... no, już chyba jesteś czysty!” dodała i przygładziwszy mu włosy, postawiła go na stole koło Królowej.
Król natychmiast upadł na wznak i leżał tak całkiem bez ruchu, aż Alicja zlękła się trochę, co zrobiła, i obeszła cały pokój w poszukiwaniu wody, żeby go oblać. Ale znalazła tylko butelkę atramentu i kiedy wróciła z nim, okazało się, że Król już odzyskał przytomność i właśnie rozmawiają trwożnym szeptem z Królową, tak cicho, że Alicja ich prawie nie rozumiała.
Król mówił: „Kochana, zapewniam cię, że zdrętwiałem aż po czubki wąsów!”
A na to Królowa: „Przecież ty nie masz wąsów.”
„Nigdy, przenigdy - mówił dalej Król - nie zapomnę tej strasznej chwili!”
„Zapomnisz - powiedziała Królowa - chyba że zanotujesz.”
Zaciekawiona tym Alicja zobaczyła, że Król wyjmuje z kieszeni olbrzymi notes i zaczyna pisać. Nagle tknęła ją myśl i złapawszy za koniec ołówka, który sterczał mu sponad ramienia, zaczęła pisać za niego.
Biedny Król, zaskoczony i nieszczęśliwy z wyglądu, nic nie mówiąc, walczył chwilę z ołówkiem, lecz Alicja okazała się dla niego zbyt silna i wreszcie wysapał: „Kochanie! naprawdę muszę się postarać o cieńszy ołówek. Z tym zupełnie sobie nie mogę poradzić: wypisuje mi różne rzeczy, których w ogóle nie miałem zamiaru -”
„Co za rzeczy ci wypisuje? - spytała Królowa, zaglądając mu do notesu (w którym Alicja napisała: Biały Skoczek zjeżdża po pogrzebaczu. Nie może utrzymać równowagi) - Ależ to wcale nie jest zapis twoich uczuć!”
Na stole koło Alicji leżała książka, więc kiedy tak siedziała, obserwując Białego Króla (bo wciąż trochę się o niego lękała i trzymała w pogotowiu atrament, żeby go oblać, gdyby jeszcze raz zemdlał), przewracała sobie kartki w poszukiwaniu czegoś, co by mogła przeczytać: „bo wszystko to w jakimś nieznanym języku!” powiedziała do siebie.
Zastanawiała się nad tym przez jakiś czas, aż błysnęła jej genialna myśl. „Przecież to jest, oczywiście, Lustrzana Książka! i jak na nią popatrzę w Lustrze, to słowa znów będą takie, jak trzeba.”
I odczytała następujący wiersz:

Żabrołaki

Był czas mrusztławy, ślibkie skrątwy
Na wałzach wiercząc świrypły,
A mizgłe do cna boroglątwy
I zdomne świszczury zgrzypły.

„Mój synu, Żabrołaka się strzeż,
Co szponem drze, w paszcz chapa!
I dziubdziuba się bój! Zgroźliwego też
Unikaj Bandrochłapa!”

Swój miecz żarłacki jąwszy w dłoń,
Na wrażych śmiardłków żarty,
Szedł w noc, trwał w dzień o pampamu pień
Wychliwych myślach wsparty.

A w myślach onych trwiąc, czuj duch!
Żabrołak z płogniem w oku
Świszłap! i brnie przez tołszczy pnie
I grzbyka nań w pokroku.

Raz, dwa! Raz, dwa! Rąb, klingo zła,
Żarłacka, opak zbrodom!
Na śmierć go w ziem! I zrąbł, i z łbem
Pogalopysznił do dom.

Tyś Żabrołaka zrąbł? Pójdź, pójdź,
Promieńcze, w me objęcia!
O, świękny dniu! Wycz hej! Wycz hu!
Krztuchotal do dziecięcia.

Był czas mrusztławy, ślibkie skrątwy
Na wałzach wiercząc świrypły,
A mizgłe do cna boroglątwy
I zdomne świszczury zgrzypły.

„Wydaje się to bardzo ładne - powiedziała, skończywszy - tylko że dość trudne do zrozumienia!” (Jak widzicie, nie miała ochoty się przyznać, nawet sama przed sobą, że w ogóle nic z tego nie rozumie.) „Jakby nasuwało mi to jakieś myśli... tylko nie wiem dokładnie, jakie! W każdym razie że ktoś zabił coś: przynajmniej to jest oczywiste -
Ale... ojej! - pomyślała Alicja, zrywając się nagle - jeżeli się nie pośpieszę, będę musiała wracać przez Lustro, zanim zdążę zobaczyć, jak wygląda reszta tego domu! Przede wszystkim popatrzmy na ogród!” W jednej chwili wypadła z pokoju i zbiegła po schodach - a przynajmniej - nie był to może bieg, ale jakiś nowy wynalazek, jak prędko i łatwo znaleźć się po schodach na dole, powiedziała sobie Alicja. Po prostu czubkami palców dotykała poręczy i miękko spływała w dół, stopami w ogóle nie dotykając stopni: później przepłynęła tak samo przedpokój i w ten sam sposób znalazłaby się za drzwiami, gdyby się nie chwyciła framugi. Trochę się jej w głowie zakręciło od tego unoszenia się w powietrzu i z przyjemnością stwierdziła, że znów idzie sobie w zwyczajny sposób.
ROZDZIAŁ II
OGRÓD ŻYWYCH KWIATÓW
„Dużo lepiej zobaczyłabym ten ogród - powiedziała sobie Alicja - z tamtego pagórka: a oto ścieżka, która wiedzie prościutko na jego szczyt... a przynajmniej... nie, wcale tam nie prowadzi - (kiedy uszła nią kilka jardów i już zdążyła wziąć szereg ostrych zakrętów) - ale w końcu chyba doprowadzi! Ależ ona niesamowicie się kręci. Po prostu korkociąg, a nie ścieżka! No, ten zakręt chyba już nas wyprowadzi na pagórek... nie, wcale nie! Zawraca w kierunku domu! Dobrze, wobec tego spróbuję w przeciwną stronę.”
I spróbowała: to pod górkę, to z górki, biorąc jeden zakręt po drugim i wciąż, którędy by nie poszła, wychodząc na dom. A raz na niego dosłownie wpadła, wziąwszy zakręt szybciej niż zwykle, tak że już się nie mogła zatrzymać.
„Szkoda gadać - oświadczyła Alicja, podnosząc oczy na dom i udając, że on jej robi wymówki. - Jeszcze nie wchodzę i koniec! Wiem, że wtedy musiałabym przejść z powrotem przez Lustro - do tamtego salonu - i to byłby koniec moich przygód!”
Po czym stanowczo odwróciła się do niego plecami i znów ruszyła przed siebie ścieżką, zdecydowana iść prosto, aż dojdzie do pagórka. Przez kilka minut wszystko szło, jak należy, i już mówiła sobie: „No, tym razem nareszcie -” kiedy nagle ścieżka znów zawinęła i wzdrygnęła się (tak ona to później opisywała), i w następnej chwili okazało się, że Alicja maszeruje wprost w same drzwi.
„Nie, tego już za wiele! - krzyknęła. - W życiu nie widziałam, żeby jakiś dom tak właził pod nogi! Ani razu!”
A pagórek widniał przed nią w całej okazałości, więc nie miała innego wyjścia niż zacząć jeszcze raz, od początku. Tym razem wyszła na ogromny klomb, otoczony rabatką ze stokrotek, z rosnącą pośrodku wierzbą.
„O, Lilio Tygrysia! - rzekła Alicja, zwracając się do jednej z nich, wdzięcznie kołyszącej się na wietrze. - Gdyby tak kwiaty umiały mówić!”
„Umiemy - odrzekła Lilia Tygrysia - jeżeli trafi się ktoś, z kim warto gadać.”
Alicję tak to zaskoczyło, że na chwilę ją zamurowało: dosłownie jej tchu zabrakło. Wreszcie, gdy Tygrysia Lilia tylko się dalej kołysała, ośmieliła się znów odezwać, lękliwie, niemalże szeptem: „A czy wszystkie kwiaty umieją mówić?”
„Nie gorzej niż ty - odpowiedziała Lilia Tygrysia. - Tylko o wiele głośniej.”
„Przecież nie wypada, żebyśmy się odzywały pierwsze - odezwała się Róża - i naprawdę już się zastanawiałam, kiedy ty się odezwiesz! Powiedziałam sobie: „Troszkę rozumu jak gdyby widać w jej twarzy, choć za bystra na pewno nie jest.” Ale przynajmniej kolor masz odpowiedni, a to już dużo.”
„Co tam kolor - zauważyła Lilia Tygrysia. - Jakby płatki miała trochę mocniej wywinięte, to już by uszło.”
Alicja nie lubiła, żeby ją krytykować, więc zaczęła je wypytywać. „Czy nie boicie się czasami tak tu rosnąć, kiedy nikt o was nie dba?”
„Pośrodku stoi drzewo - odpowiedziała Róża - a do czegóż ono się poza tym nadaje?”
„A cóż ono może zrobić, gdyby coś zagrażało?” spytała Alicja.
„Może na przykład wierzbnąć - albo świerzbnąć - w ogóle ujeść!” odrzekła Róża.
„Tak, może ujadać! - zawołała któraś ze Stokrotek. - I miauczeć! Bo ma na gałęziach tak zwane kotki!”
„Nie wiedziałaś o tym?” wykrzyknęła inna Stokrotka. I zaczęły się wszystkie na raz przekrzykiwać, aż w powietrzu zrobiło się gęsto od ich przenikliwych głosików. „Cisza, wy, jedna z drugą!” ryknęła Lilia Tygrysia, zakołysawszy się w podnieceniu na boki. „One wiedzą, że ja nie mogę się do nich dostać! - rzekła zdyszana, chyląc rozdygotaną głowę ku Alicji - inaczej by się nie odważyły!”
„Nie przejmuj się,” powiedziała uspokajająco Alicja i nachyliwszy się do Stokrotek, które właśnie znów zaczynały, szepnęła: „Buzie na kłódkę, albo was pozrywam!”
Z miejsca zapanowała cisza, a kilka różowych Stokrotek aż zbielało.
„W porządku! - powiedziała Lilia Tygrysia. - Stokrotki są najgorsze. Jak tylko się coś mówi, to one zaczynają wszystkie na raz: i można zwiędnąć, jak słyszy się ten ich jazgot.”
„Jak to się dzieje, że wszystkie tak ładnie mówicie? - zapytała Alicja, w nadziei, że pochwała wprawi ją w lepszy nastrój. - Bywałam już w wielu ogrodach, ale żaden kwiat nie umiał mówić.”
„Przyłóż dłoń do ziemi - powiedziała Tygrysia Lilia - to się dowiesz.”
Alicja uczyniła to. „Jest bardzo twarda - stwierdziła - ale nie wiem, co to ma do rzeczy?”
„W ogrodach - wyjaśniła Tygrysia Lilia - grządki się na ogół za bardzo spulchnia, jak poduszki, no i kwiaty przeważnie śpią.”
Brzmiało to dość przekonująco, więc Alicja ucieszyła się, że nareszcie wie. „Nigdy o tym nie pomyślałam!” rzekła.
„Bo według mnie ty w ogóle o niczym nie myślisz!” oznajmiła dość surowo Róża.
„Nie widziałem jeszcze, żeby ktoś wyglądał na głupszego,” odezwał się jakiś Fiołek, tak nagle, że Alicja wzdrygnęła się, bo przedtem się wcale nie odzywał.
„Ty też zamknij buzię! - krzyknęła Lilia Tygrysia. - Czy ty w ogóle kogoś widziałeś? Trzymasz głowę cały czas pod liśćmi i nic, tylko chrapiesz, i akurat tyle wiesz o świecie, jakbyś jeszcze był w pączku.”
„Czy oprócz mnie są w tym ogrodzie jacyś ludzie?” spytała Alicja, postanawiając, że nie usłyszy ostatnich słów, jakie wyrzekła Róża.
„Jest w ogrodzie jeszcze jedna roślina, umiejąca się tak poruszać jak ty - odpowiedziała Róża. - Zastanawiam się, jak wy to robicie? - („Ty nic, tylko się zastanawiasz!” wtrąciła Lilia Tygrysia) - ale ona jest bardziej krzaczasta.”
„Podobna do mnie?” spytała czym prędzej Alicja, bo jej przeleciało przez myśl: „Gdzieś tu w ogrodzie jest druga taka dziewczynka!”
„Owszem, kształt ma tak samo niezgrabny jak ty - odrzekła Róża - ale jest czerwieńsza... i płatki ma chyba krótsze.”
„I ułożone gładko, jak u dalii - rzekła Lilia Tygrysia - a nie rozrzucone, jak twoje.”
„Ale to nie twoja wina - dodała życzliwie Róża - po prostu zaczynasz więdnąć, a wtedy już płatki się robią nieporządne, nic na to nie poradzisz.”
Alicji wcale się to nie spodobało: więc zapytała, żeby zmienić temat: „Czy ona się tu pokazuje?”
„Nie wątpię, że ją wkrótce zobaczysz - odrzekła Róża. - Ona jest z tego gatunku, co ma dziewięć kolców.”
„A gdzie je ma?” spytała nieco zdziwiona Alicja.
„No jak to, wiadomo, że dookoła głowy! - odpowiedziała Róża. - Zastanawiałam się, dlaczego ty ich nie masz. Myślałam, że to u was normalne.”
„Idzie! - krzyknęła Ostróżka. - Słyszę jej kroki, łup, łup, po żwirze ścieżki.”
Alicja czym prędzej obejrzała się i patrzy, a to Czerwona Królowa. „Ale urosła!” to było jej pierwsze spostrzeżenie. Bo rzeczywiście: kiedy ją Alicja pierwszy raz ujrzała w popiele, miała raptem trzy cale wzrostu: a teraz okazała się nawet wyższa o pół głowy od Alicji!
„To od świeżego powietrza - wyjaśniła Róża. - Mamy tu cudowne powietrze.”
„Chyba jej wyjdę naprzeciw!” rzekła Alicja: bo chociaż kwiaty były dość interesujące, sądziła, że o wiele wspanialej będzie porozmawiać z prawdziwą Królową.
„To ci się nie uda - stwierdziła Róża. - Radziłabym ci pójść w odwrotnym kierunku.”
Alicji wydało się to bez sensu, więc nie odpowiadając ruszyła wprost ku Czerwonej Królowej. Ku swemu zaskoczeniu już po chwili straciła ją z oczu i okazało się, że znowu wchodzi drzwiami od frontu.
Nieco zirytowana cofnęła się i porozglądawszy się wszędzie za Królową (którą wreszcie zdołała wypatrzyć, w dużej odległości), pomyślała, że tym razem spróbuje iść w odwrotnym kierunku.
Udało się znakomicie. Szła krócej niż minutę i stanęła nos w nos z Czerwoną Królową, jak również z pagórkiem, do którego tak długo usiłowała trafić.
„Skąd przybywasz? - zagadnęła ją Czerwona Królowa. - I dokąd idziesz? Patrz mi w oczy, odpowiadaj grzecznie i nie baw się cały czas palcami.”
Alicja zastosowała się do tych poleceń i wyjaśniła, jak tylko umiała, że co stara się iść swoją drogą, to gdzieś zabłądzi.
„Nie wiem, co masz na myśli, mówiąc o swojej drodze - odparła Królowa - wszystkie drogi tu w okolicy są moje: ale po co się tu w ogóle zapuściłaś? - dodała już łagodniej. - Kiedy zastanawiasz się, co powiedzieć, dygnij. Zyskasz trochę czasu.”
Alicję to nieco zdziwiło, ale Królowa napawała ją takim szacunkiem, że nie śmiałaby wątpić. „Wypróbuję to, jak wrócę do domu - pomyślała sobie - kiedy się najbliższym razem trochę spóźnię na obiad.”
„Najwyższy czas, żebyś mi odpowiedziała - rzekła Królowa, patrząc na zegarek. - Jak mówisz, otwieraj usta troszeczkę szerzej i zawsze zwracaj się do mnie: Wasza Królewska Wysokość.”
„Chciałam tylko zobaczyć ten ogród, Wasza Królewska Wysokość -”
„Tak jest dobrze - powiedziała Królowa i poklepała ją po głowie, co nie było dla Alicji przyjemne - tylko że, skoro mówisz: ogród, to ja widziałam ogrody, przy których ten wyglądałby jak pustynia.”
Alicja nie śmiała o tym z nią dyskutować, tylko mówiła dalej: „i pomyślałam sobie, że spróbuję wejść na ten pagórek -”
„Skoro już mówisz: pagórek - przerwała Królowa - to ja bym ci pokazała pagórki, przy których ten mogłabyś nazwać doliną.”
„Nie mogłabym - powiedziała Alicja, dziwiąc się sobie, że wreszcie ośmiela się jej sprzeciwić. - Przecież pagórek nie może być doliną. To byłby nonsens.”
Czerwona Królowa potrząsnęła głową. „Nazywaj to sobie: nonsens, jeżeli chcesz - powiedziała - ale ja słyszałam już takie nonsensy, przy których to byłoby sensowne jak słownik!”
Alicja znowu dygnęła, bo zlękła się, sądząc po tonie wypowiedzi, że Królowa jest troszkę urażona: i tak szły w milczeniu, aż znalazły się na szczycie pagórka.
Przez kilka minut Alicja stała, nic nie mówiąc, i rozglądała się po całej okolicy: a była to bardzo dziwna okolica. Wiele drobnych strumyczków płynęło całkiem prosto z jednej strony na drugą, a między nimi ziemia podzielona była na kwadraty małymi, zielonymi żywopłotkami, które sięgały od jednego strumyczka do drugiego.
„Powiedziałabym, że to wygląda jak wielka szachownica! - rzekła wreszcie Alicja. - Gdzieś tu powinny się poruszać figurki... o! są! - zawołała z uciechą i serce jej zaczęło szybciej bić z podniecenia, gdy mówiła dalej. - Tu się gra w takie ogromne szachy... wielkie na cały świat... oczywiście, jeżeli to jest świat. Ach, jaka to świetna zabawa! Tak bym chciała być jedną z tych figur! albo i Pionkiem, żebym tylko mogła wziąć udział... chociaż najbardziej odpowiadałoby mi, oczywiście, żebym była Królową.”
To mówiąc zerknęła nieśmiało na prawdziwą Królową, ale jej towarzyszka tylko się mile uśmiechnęła i rzekła: „To się da załatwić. Jeżeli chcesz, możesz zostać Białym Pionkiem Królowej, bo Lili jest jeszcze za młoda: i zaczynasz od Drugiego Pola, ale jak dojdziesz do Ósmego, zostaniesz Królową.” I w tej samej chwili, nie wiadomo dlaczego, obie się poderwały do biegu.
Alicja nie mogła pojąć ani wtedy, ani później, gdy się nad tym zastanawiała, jak to się właściwie zaczęło: tylko tyle pamięta, że biegły, trzymając się za ręce, i Królowa pędziła tak szybko, że ledwie mogła za nią nadążyć: a Królowa i tak ciągle wołała: „Prędzej! Prędzej!” Alicja zaś czuła, że już prędzej nie może, chociaż brakowało jej tchu, żeby o tym powiedzieć.
A co najdziwniejsze, drzewa ani też inne otaczające je przedmioty nie ruszały się z miejsca: choćby najszybciej biegły, nie mijały niczego. „Czyżby wszystko się poruszało razem z nami?” dziwiła się w myśli biedna Alicja. Królowa zaś jakby odgadła jej myśli, bo zawołała: „Prędzej! Nie gadaj!”
Co Alicji w ogóle do głowy nie przyszło. Wydawało jej się, że już nigdy nie zdoła z siebie wydobyć głosu, taka była zdyszana! a Królowa ciągle krzyczała: „Prędzej! Prędzej!” i wlokła ją za sobą. „Czy to daleko jeszcze?” wydyszała wreszcie Alicja.
„Czy daleko? - powtórzyła Królowa. - Przecież minęłyśmy to dziesięć minut temu! Prędzej!” I przez jakiś czas biegły nie odzywając się, a wiatr gwizdał Alicji w uszach i zdawało się, że omal jej włosów nie zerwie z głowy.
„No! No! - krzyczała Królowa. - Prędzej! Prędzej!” I pędziły z taką szybkością, że zdawało się, jakby pomykały w powietrzu, stopami prawie nie dotykając ziemi, aż nagle, gdy Alicja traciła już resztkę sił, zatrzymały się i stwierdziła, że siedzi na ziemi, bez tchu i w głowie jej się kręci.
Królowa ją oparła o drzewo i łagodnie odezwała się: „Teraz możesz chwilę odpocząć.”
Alicja rozejrzała się zdumiona. „Jak to, przecież my chyba cały czas byłyśmy pod tym drzewem! Wszystko jest tak samo, jak było!”
„Oczywiście! - powiedziała Królowa. - A jak ma być?”
„No, bo w naszym kraju - rzekła Alicja, ciągle jeszcze trochę zadyszana - na ogół byłoby się gdzie indziej, gdyby się bardzo długo i prędko biegło, tak jak myśmy biegły.”
„To jakiś powolny kraj! - rzekła Królowa. - Bo widzisz, u nas trzeba biec z całą szybkością, na jaką ty w ogóle możesz się zdobyć, ażeby pozostać w tym samym miejscu. A gdybyś się chciała gdzie indziej dostać, musisz biec przynajmniej dwa razy szybciej.”
„To ja wolę już nie próbować! - poprosiła Alicja. - Mnie się całkiem podoba tutaj... tylko się okropnie zgrzałam i chce mi się pić.”
„Wiem, na co masz ochotę! - rzekła dobrotliwie Królowa, wyjmując z kieszeni małe pudełko. - Biszkopta?”
Alicja pomyślała, że byłoby niegrzecznie odmówić, chociaż wcale nie na to miała ochotę. Wzięła więc biszkopta i zmusiła się do zjedzenia go, mimo że był strasznie wyschnięty i zdawało jej się, że nigdy w życiu nie była tak bliska udławienia się.
„Ty się tu orzeźwiaj - powiedziała Królowa - a ja sobie pomierzę.” I wyjętą z kieszeni miarką krawiecką o calowej podziałce zaczęła wymierzać grunt, wbijając tu i ówdzie kołeczki.
„Kiedy znajdę się w odległości dwóch jardów - powiedziała, zaznaczając ją wbiciem kołeczka - udzielę ci wskazówek. Może jeszcze biszkopta?”
„Nie, dziękuję - odparła Alicja - jeden mi aż nadto wystarczy!”
„Mam nadzieję, że zaspokoiłaś pragnienie?” spytała Królowa.
Alicja nie wiedziała, co na to odpowiedzieć, ale na szczęście Królowa nie czekając na jej odpowiedź podjęła: „W odległości trzech jardów powtórzę je, na wypadek, gdybyś zapomniała. W odległości czterech jardów pożegnam się. A w odległości pięciu - wezmę i zniknę.”
W międzyczasie powbijała wszystkie kołeczki i Alicja przyglądała się z ciekawością, jak wraca do drzewa, a potem znów idzie z wolna wzdłuż ich rzędu.
Przy kołku na drugim jardzie odwróciła się i powiedziała: „Pionek w pierwszym ruchu, jak wiesz, posuwa się o dwa pola. Musisz więc przebyć jak najszybciej Trzecie Pole - najlepiej pociągiem - i już będziesz na Czwartym Polu. To pole należy do Tirli Boma i Tirli Bima... Piąte składa się głównie z wody... Szóste zajmuje Hojdy Bojdy... Nie robisz jakoś żadnych uwag?”
„Bo... bo ja nie wiedziałam, że mam je robić... właśnie wtedy...” wybąkała Alicja.
„Należało powiedzieć: To nadzwyczaj uprzejme, że Wasza Królewska Mość raczy mi to wszystko wyjaśniać - rzekła Królowa tonem surowej nagany. - Ale mniejsza o to, przypuśćmy, że powiedziałaś. Siódme Pole jest porośnięte lasem... ale jeden z Rycerzy wskaże ci drogę... a na Ósmym Polu będziemy już obie Królowymi: i będzie wielka uczta i uciecha!” Tu Alicja wstała, dygnęła i z powrotem usiadła.
Przy następnym kołku znów odwróciła się Królowa i tym razem rzekła: „Mów po francusku, jeżeli nie pamiętasz, jak coś nazywa się po angielsku - i nie stawiaj stóp do środka, jak chodzisz - i pamiętaj zawsze, kim jesteś!” Tym razem już nie czekała, aż Alicja dygnie, tylko szybko podeszła do następnego kołka, przy którym odwróciła się na chwilę, mówiąc jej: „Do widzenia!” i pośpieszyła do ostatniego.
Alicja sama nie wiedziała, jak to się stało, ale dokładnie w chwili, gdy podeszła do ostatniego kołka, znikła. Czy się rozpłynęła w powietrzu, czy tak prędko wbiegła do lasu („a biegać to ona umie!” pomyślała Alicja), nie sposób było zgadnąć, w każdym razie znikła, Alicja zaś przypomniała sobie, że jest Pionkiem i że ma wkrótce wykonać ruch.
ROZDZIAŁ III
LUSTRZANE OWADY
Oczywiście najpierw trzeba było dokonać generalnego przeglądu okolicy, którą miała do przebycia. „To jakby taka lekcja geografii,” pomyślała Alicja, wspinając się na palce w nadziei, że dalej sięgnie wzrokiem. „Największe rzeki - brak. Najwyższe góry - ja stoję właśnie na najwyższej, ale ona chyba nie ma nazwy. Główne miasta - ale cóż to za stworzenia tam zbierają miód? To nie mogą być pszczoły - przecież nikt nie dojrzy pszczół w odległości mili -” i stała przez jakiś czas w milczeniu, przyglądając się jednej z nich, jak się krząta między kwiatami, wsuwając w nie trąbkę: „Całkiem jak zwykła pszczoła!” pomyślała Alicja.
Ale mogło to być wszystko, tylko nie zwykła pszczoła: i rzeczywiście był to słoń, o czym Alicja wkrótce się miała przekonać, choć na samą myśl o tym z początku dech jej zaparło. „Jakież to muszą być ogromne kwiaty! - to była jej następna myśl. - Zupełnie jakby ktoś z chat pozdejmował dachy i umieścił je na łodygach... a ileż one muszą dawać miodu! Chyba pobiegnę tam i - Nie, na razie jeszcze się wstrzymam!” podjęła, zatrzymując się w pół kroku, gdy zaczęła już zbiegać z pagórka, i szukając jakiejś wymówki, że tak raptem się zlękła. „To na nic, żebym się pomiędzy nimi znalazła bez porządnej gałęzi do opędzania się - ależ to będzie przyjemność, jak zapytają mnie, czy mi się udała przechadzka? a ja odpowiem: Owszem, była dosyć przyjemna, tylko że - (tu nastąpiło ulubione potrząśnięcie główką) - był taki kurz i upał, i te słonie były takie dokuczliwe!
Może lepiej zejdę z przeciwnej strony - rzekła po chwili - a do słoni wybiorę się później. Zresztą tak bym chciała już się znaleźć na Trzecim Polu!”
Po czym, korzystając z tej wymówki, zbiegła z pagórka i przeskoczyła pierwszy z sześciu strumyczków.
„Poproszę bilety!” rzekł Konduktor, wsadzając głowę przez okno. I natychmiast wszyscy wyciągnęli bilety: były one niemal tak duże jak pasażerowie i prawie wypełniły przedział.
„No... pokaż bilet, dziewczynko!” podjął Konduktor, spoglądając gniewnie na Alicję. I całe mnóstwo głosów równocześnie zawtórowało mu („jak chóralny refren w piosence,” pomyślała Alicja): „Nie każ mu czekać, dziewczynko! Słuchaj, jego czas kosztuje po tysiąc funtów za minutę!”
„Kiedy ja nie mam biletu - powiedziała trwożnie Alicja. - Tam, skąd jadę, wcale nie było kasy.” I znów rozległ się chór głosów: „Tam, skąd ona jedzie, nie było miejsca na kasę. Ziemia tam kosztuje po tysiąc funtów za cal.”
„Nie wykręcaj się - powiedział Konduktor - trzeba było kupić bilet u maszynisty.” I znowu chór głosów podjął: „U człowieka, co prowadzi parowóz. Przecież sam dym kosztuje po tysiąc funtów za kłąb.”
Alicja pomyślała: „W takim razie nie ma o czym gadać.” Tym razem głosy się nie włączyły, bo się nie odezwała, a ku jej wielkiemu zaskoczeniu wszyscy pomyśleli chórem (mam nadzieję, że wiecie, co znaczy „myśleć chórem” - bo ja muszę się przyznać, że nie wiem): „Lepiej się nie odzywaj. Mówienie kosztuje po tysiąc funtów za słowo.”
„Ten tysiąc funtów mi się dziś na pewno przyśni!” pomyślała Alicja.
Przez cały ten czas Konduktor się jej przypatrywał, z początku przez teleskop, potem przez mikroskop, a potem przez lornetkę teatralną. Wreszcie oznajmił: „Jedziesz w niewłaściwym kierunku.” Po czym zamknął okno i odszedł.
„Takie małe dziecko - rzekł pan, siedzący naprzeciwko (cały ubrany w biały papier) - powinno wiedzieć, w którą stronę ma jechać, nawet jeśli nie wie, jak się nazywa.”
Siedzący obok pana w bieli Kozioł przymknął oczy i głośno oznajmił: „Powinna znać drogę do kasy, nawet jeżeli nie zna liter.”
Przy Koźle siedział Żuk (w tym przedziale byli w ogóle dziwni pasażerowie) i zgodnie z zasadą, że widocznie każdy ma się odzywać po kolei, teraz on się odezwał: „Trzeba będzie ją odesłać stąd jako bagaż.”
Alicja nie mogła dojrzeć, kto siedzi za Żukiem, ale jako następny rozległ się schrypnięty głos: „Niech ich pcha -” tu się zakrztusił i już nie wiadomo, co chciał powiedzieć.
„Głos ma jak gdyby koński,” pomyślała Alicja. Tu jakiś niezwykle drobny głosik rzekł jej prosto do ucha: „Mogłabyś to obrócić w żart: wiesz, coś w tym rodzaju, że stary koń, a nie kończy.”
Potem z daleka dobiegł jakiś bardzo łagodny głos: „Trzeba na niej umieścić nalepkę: Ostrożnie, pstro! że w głowie, rozumiecie, bo to dziewczynka.”
I rozległy się następne głosy („Ależ mnóstwo podróżnych jest w tym wagonie!” pomyślała Alicja), mówiące: „Ma ząbki, to trzeba ją nalepić i wysłać pocztą -” „Przekazać ją telegraficznie – „ „Jak już złapała pociąg, to niech go ciągnie -” i tym podobne.
Ale pan w białych papierzyskach nachylił się do niej i szepnął jej w ucho: „Nie przejmuj się, co tam oni wygadują, kochana! byłeś kupowała bilet powrotny za każdym razem, jak pociąg się zatrzyma na stacji.”
„Ani mi się śni! - rzekła już zniecierpliwiona Alicja. - Ja z tą podróżą nie mam w ogóle nic wspólnego! Dopiero co byłam w lesie - i znów chcę się tam znaleźć!”
„Mogłabyś to obrócić w żart - powiedział jej w ucho maleńki głosik - wiesz, coś w tym rodzaju, że co chce się, to w lesie.”
„Nie przekomarzaj się! - ofuknęła go Alicja, daremnie rozglądając się, skąd ów głosik dobiega. - Skoro ci tak zależy na żartach, dlaczego sam się nie wysilisz?”
Głosik boleśnie westchnął. Najwyraźniej był wielce nieszczęśliwy i Alicja chętnie by go pocieszyła jakimś wyrazem współczucia, „byle tylko wzdychał jak wszyscy!” pomyślała. Ale i westchnienie było tak nadzwyczajnie maluśkie, że w ogóle by go nie usłyszała, gdyby nie tak bliziutko, w samo ucho. A skutek był taki, że okropnie łaskotało ją w ucho i to zupełnie odwracało jej uwagę od nieszczęścia biednego stworzonka.
„Wiem, że mam w tobie przyjaciółkę - ciągnął malutki głosik - drogą i starą przyjaciółkę. I że nie skrzywdzisz mnie, choć jestem tylko owadem.”
„Jakim owadem jesteś?” zapytała z niepokojem Alicja. Tak naprawdę chciała się dowiedzieć, czy on kłuje lub żądli, ale sądziła, że nie byłoby to grzeczne pytanie.
„Jak to, więc nie” - zaczął malutki głosik; wtem zagłuszył go przeraźliwy ryk lokomotywy i wszyscy zerwali się, przerażeni, Alicja też.
Koń wychylił głowę przez okno, spokojnie cofnął ją i powiedział: „To nic, po prostu będziemy przeskakiwali strumyk.” Wszystkich to jak gdyby uspokoiło, choć Alicja poczuła się nieco zdenerwowana na samą myśl, że pociąg w ogóle skacze. „Ale znajdziemy się przynajmniej na Czwartym Polu, to już nie tak źle!” powiedziała sobie. Po chwili poczuła, że wagon się unosi prosto w powietrze i złapała się w przestrachu za pierwsze, co jej wpadło pod rękę: a była to akurat broda Kozła.
Ale broda się jakby rozpłynęła, ledwie zdążyła jej dotknąć, i okazało się, że siedzi najspokojniej pod drzewem: a Komar (ponieważ to on był owadem, z którym gawędziła) kołysał się na gałązce tuż ponad jej głową i wachlował ją skrzydełkami.
Niewątpliwie był to ogromny Komar: „wielkości mniej więcej kurczaka,” pomyślała Alicja. Jednak nie mogło to już, po tak długiej rozmowie, zaniepokoić jej.”- więc nie wszystkie owady lubisz?” ciągnął Komar, jakby w ogóle nic się nie stało.”Owszem, lubię, jeśli umieją mówić - rzekła Alicja. - Tam, skąd ja jestem, żaden owad nie mówi.”
„Więc jaki rodzaj owadów sprawia ci przyjemność tam, skąd jesteś?” dopytywał się Komar.
„Przyjemności - wyznała Alicja - nie sprawiają mi żadne owady, bo trochę się ich boję: zwłaszcza tych większych. Ale mogę ci powiedzieć, jak niektóre się nazywają.”
„One oczywiście odpowiadają, kiedy się do nich tak zwracać?” rzekł od niechcenia Komar.
„Nigdy o czymś podobnym nie słyszałam.”
„To po co się nazywają - zapytał Komar - skoro nie odpowiadają, gdy je zawołać?”
„Im to po nic - rzekła Alicja - ale myślę, że przydaje się to ludziom, którzy wymyślają im nazwy. Bo inaczej po co rzeczy w ogóle by się nazywały?”
„Nie wiem - odpowiedział Komar. - Tam dalej, w lesie, nic się nie nazywa. Ale proszę, wyliczaj nazwy tych owadów, bo tylko marnujesz czas.”
„Więc jest Pasikonik,” zaczęła Alicja, odliczając na palcach.
„W porządku - powiedział Komar. - Spójrz na tamten krzak, wyżej, tak mniej więcej w połowie: tam łazi Pasikonik Nabiegunik. Jest cały zrobiony z drzewa i porusza się chybnięciami z gałęzi na gałąź.”
„A czym się żywi?” zapytała ciekawie Alicja.
„Żywicą i trocinami - wyjaśnił Komar. - Wyliczaj dalej.”
Alicja przyjrzała się Nabiegunikowi z wielką ciekawością i doszła do wniosku, że musiał być świeżo odmalowany, taki miał żywy i lepiący się wygląd; po czym mówiła dalej.
„Potem jest Ważka.”
„Spójrz na gałąź nad swoją głową - powiedział Komar: - to Nierozważka Wigilijna. Tułów ma z budyniu wigilijnego, skrzydła z liści ostrokrzewu, a głowę z palącego się rodzynka namoczonego w spirytusie.”
„A czym się żywi?” zapytała znowu Alicja.
„Budyniem z manny i pasztecikami na słodko - wyjaśnił Komar - a gnieździ się w glinianej skarbonce.”
„I są jeszcze Ćmy,” rzekła Alicja, przyjrzawszy się dokładnie owadowi z płonącą głową, przy czym pomyślała: „Ciekawe, czy to dlatego owady tak lubią wlatywać w płomień świecy: żeby zmieniać się w Nierozważki!”
„Koło twoich nóg właśnie pełza - powiedział Komar (Alicja wzdrygnąwszy się podkurczyła nogi) - Ciućma Podwieczorkówka. Ma skrzydła z cieniutkich kromek chleba z masłem, tułów ze skórki, a głowę z kostki cukru.”
„A ta czym się żywi?”
„Słabą herbatką ze śmietanką.”
Alicji przyszła na myśl nowa trudność. „A co będzie, jak ich nie znajdzie?” zagadnęła.
„To naturalnie umrze.”
„Ale to na pewno zdarza się bardzo często,” zastanowiła się Alicja.
„Regularnie,” odpowiedział Komar.
Na to Alicja umilkła i zadumała się na minutę czy dwie.
Komar się tymczasem zabawiał, bzykając w kółko wokół jej głowy: wreszcie znowu usiadł i zauważył: „Ty chyba nie chciałabyś stracić swego imienia?”
„Oczywiście, że nie!” odparła lekko zaniepokojona Alicja.
„A jednak nie wiem - podjął jak od niechcenia Komar - ale zastanów się, jakie to byłoby wygodne, gdyby ci się udało wrócić do domu bez imienia. Na przykład kiedy guwernantka chciałaby cię zawołać do lekcji, to zawołałaby: “Chodź tutaj - “ i musiałaby przerwać, bo już nie mogłaby cię zawołać po imieniu: i oczywiście nie musiałabyś nigdzie iść”.
„Na pewno nic by to nie pomogło - odrzekła Alicja - przecież z takiego powodu guwernantka nie zwolniłaby mnie od lekcji. Gdyby zapomniała, jak się nazywam, to by zawołała: „Panienko!” tak jak służba mnie woła.”
„Jeżeli jak służba, to nie musiałabyś wcale być do jej usług - powiedział Komar - i nie byłoby lekcji. To taki żarcik. Szkoda, że nie ty go wymyśliłaś.”
„A dlaczego chciałeś, żebym go ja wymyśliła? - zapytała Alicja. - To bardzo marny dowcip.”
Ale Komar tylko głęboko westchnął i dwie duże łzy spłynęły mu po policzkach.
„Lepiej nie dowcipkuj - rzekła Alicja - skoro to dla ciebie aż takie przykre.”
Rozległo się jeszcze jedno z tych cichych, żałosnych westchnień i tym razem biedny Komar najwidoczniej się gdzieś odwestchnął, bo kiedy Alicja podniosła oczy, nikogo już nie było na gałązce: a że całkiem zziębła od długiego siedzenia bez ruchu, wstała i poszła sobie.
Wkrótce wyszła na otwarte pole, za którym był las: wyglądał o wiele mroczniej niż poprzedni, tak że Alicja poczuła odrobinę lęku, że miałaby tam wejść. Ale po namyśle postanowiła, że jednak wejdzie: „bo przecież nie zawrócę!” pomyślała, a innej drogi do Ósmego Pola nie było.
„To na pewno ten las - powiedziała sobie zastanowiwszy się - gdzie rzeczy się nie nazywają. Ciekawe, co się stanie z moim imieniem, kiedy tam wejdę? Nie chciałabym stracić imienia: bo wtedy musieliby mi nadać inne i prawie na pewno byłoby ono brzydkie. Ale to byłaby zabawa: szukać, kto dostał moje dawniejsze imię! To jak w tych ogłoszeniach, wiecie, jak komuś zginie pies: „wabi się Rozbój, ma obrożę z mosiądzu...” wyobraźcie sobie, żeby wołać na wszystko, co tylko się spotka: „Alicjo!” aż któreś odpowie! Tylko że jak byłoby mądre, to po prostu udawałoby, że nie słyszy.”
I tak sobie paplała, idąc, aż doszła do lasu: wyglądał on bardzo zimno i mrocznie. „Ale przynajmniej to jest dobre powiedziała, wchodząc między drzewa - że było mi gorąco, a tu panuje taki miły... taki... co tu panuje? - ciągnęła, trochę zdziwiona, że nie może znaleźć odpowiedniego słowa. - Chodzi o to, że pod tymi... pod... no, pod tymi! - położyła rękę na pniu drzewa - jakże to się nazywa? Zdaje się, że w ogóle się nie nazywa... no tak, nie nazywa i koniec!”
Stała przez chwilę nie odzywając się, zamyślona, i nagle znów zaczęła: „Więc to się naprawdę stało! A ja w takim razie kim jestem? Przypomnę sobie, jeżeli potrafię! Muszę to zrobić!” Ale to, że musi, wiele jej nie pomogło i po wielkim zachodzeniu w głowę zdołała tylko powiedzieć: “L... wiem, że zaczyna się to na L!”
Właśnie wtedy przechodził Jelonek i spojrzał na Alicję wielkimi, łagodnymi oczyma, ale jakby wcale się nie przestraszył. „Chodź tu! Chodź!” zawołała Alicja i wyciągnąwszy rękę usiłowała go pogłaskać, a on tylko troszkę odskoczył i znowu stanął, przypatrując się jej.
„Jak ty się nazywasz?” zapytał wreszcie Jelonek. Jakiż on miał słodki i łagodny głosik!
„Żebym to ja wiedziała!” pomyślała biedna Alicja. I odrzekła ze smutkiem: „Teraz wcale się nie nazywam.”
„Zastanów się - rzekł Jelonek. - To żadna odpowiedź.”
Alicja zastanawiała się, ale nic z tego nie wynikło. „A czy mógłbyś mi powiedzieć, jak ty się nazywasz? - zapytała nieśmiało. - Może to by nam coś pomogło.”
„Powiem ci, jeśli podejdziesz kawałeczek - zgodził się Jelonek. - Tutaj nie pamiętam.”
Powędrowali więc razem przez las, Alicja szła objąwszy czule miękką szyję Jelonka, aż wyszli znów na otwartą przestrzeń i tu Jelonek raptem skoczył w powietrze i wyrwał się z jej uścisku. „Jestem Jelonkiem! - wydał okrzyk zachwytu. - A ty jesteś, o Boże! ludzkim dzieckiem!” Tu nagły wyraz przerażenia pojawił się w jego pięknych, brązowych oczach i natychmiast - galopem uciekł.
Alicja stała patrząc za nim, już gotowa się rozpłakać z żalu, że tak nagle straciła miłego, kochanego towarzysza wędrówki. „Ale przynajmniej wiem, jak się nazywam - powiedziała - to już pewna pociecha. Alicja... Alicja... odtąd już nie zapomnę. No a teraz: wedle którego z tych drogowskazów mam się kierować?”
Odpowiedź nie była zbyt trudna, bo tylko jedna droga prowadziła przez las i oba drogowskazy właśnie ją wskazywały. „Zdecyduję się - powiedziała sobie Alicja - kiedy ta droga się rozwidli i drogowskazy nie będą się zgadzać.”
Ale na to się wcale nie zanosiło. Szła i szła, uszła już kawał drogi, ale gdziekolwiek droga się rozwidlała, tam niezmiennie stały dwa drogowskazy i oba wskazywały ten sam kierunek, jeden z napisem:
Tam dom ma tirli bom
a drugi:
Tam dom ma tirli bim
„Coś mi się wydaje - rzekła wreszcie Alicja - że oni mieszkają w tym samym domu! Ciekawe, że nie przyszło mi to wcześniej do głowy. Ale długo u nich nie zabawię: tylko wstąpię, przywitam się i zapytam, którędy wydostać się z tego lasu. Żebym tylko zdążyła na Ósme Pole, zanim się ściemni!” Więc szła dalej, rozmawiając ze sobą po drodze, aż za którymś ostrym zakrętem wpadła na dwóch małych tłuściochów, tak nagle, że nie mogła się powstrzymać i aż odskoczyła, ale po chwili opanowała się, bo dotarło do niej, że to są przed domem swym.
ROZDZIAŁ IV
TIRLI BOM I TIRLI BIM
Stali pod drzewem, obejmując jeden drugiego za szyję, i Alicja od razu wiedziała, który jest który, bo jeden z nich miał na kołnierzu wyhaftowane Bom, a drugi Bim. „Pewnie obydwaj mają Tirli tam dalej - pomyślała - z tyłu kołnierza.”
Stali tak nieruchomo, aż zapomniała, że są żywi i właśnie zaczęła ich okrążać, ażeby sprawdzić, czy mają z tyłu na kołnierzach wyszyte słowo Tirli, kiedy spłoszył ją głos wydobywający się z tego z napisem Bom.
„Jeżeli sądzisz, że jesteśmy zrobieni z wosku - przemówił - to powinnaś zapłacić. Nie po to są figury woskowe, żeby je oglądać za darmo. Bynajmniej!”
„I na odwrót - dodał ten z napisem Bim - jeżeli sądzisz, że jesteśmy żywi, powinnaś się odezwać.”
„Och, tak mi przykro!” ledwie zdołała wybąkać Alicja; bo w głowie jej brzmiały wciąż, jak tykanie zegara, słowa starej piosenki i ledwie się mogła powstrzymać od wypowiedzenia ich na głos:

Tirli Bom i Tirli Bim
Do bitwy wręcz się rwali,
Bo Tirli Bom rzekł, że Tirli Bim
Grzechotkę mu nową rozwalił.

Na to sfrunął potworny kruk
W czarnym jak smoła kolorze
I taki strach obu śmiałków zmógł
Że zapomnieli o sporze.

„Wiem, o czym myślisz - powiedział Tirli Bom - ale tak wcale nie jest. Bynajmniej!”
„I na odwrót - podchwycił Tirli Bim. - Jeżeli tak było, to by mogło tak być; a gdyby tak było, to byłoby; ale że tak nie ma, więc nie jest. To się nazywa logika!”
„Zastanawiałam się - przemówiła bardzo grzecznie Alicja - którędy najlepiej wyjść z tego lasu: bo już robi się ciemno. Czy zechcielibyście mi to powiedzieć?”
Ale małe tłuściochy tylko popatrzyły na siebie, szczerząc zęby w uśmiechu.
Tak bardzo przypominali dwóch dużych uczniaków, że Alicja nie mogła się powstrzymać i pokazawszy palcem na Tirli Boma krzyknęła: „Pierwszy do odpowiedzi!”
„Bynajmniej!” zawołał raźno Tirli Bom i znów zamknął usta, aż kłapnęło.
„Następny!” krzyknęła Alicja, podając do Tirli Bima, choć była z góry przekonana, że on zawoła tylko: „I na odwrót!” - i rzeczywiście.
„Od razu źle zaczęłaś! - zawołał Tirli Bom. - Kiedy się przychodzi z wizytą, trzeba powiedzieć najpierw: Dzień dobry! i podać rękę.” Tu dwaj bracia uścisnęli się, a potem wyciągnęli dwie wolne ręce w jej stronę.
Alicja nie chciała podać ręki któremuś z nich najpierw, żeby drugi nie poczuł się urażony: więc, szukając najlepszego wyjścia z tej sytuacji, złapała obie ich ręce na raz: i w następnej chwili już tańczyli w kółeczko. Wydawało się to całkiem naturalne (jak później sobie przypominała) i nie zdziwiło jej nawet, że słychać muzykę: dobywała się ona jak gdyby z drzewa, pod którym tańczyli i brała się (o ile wrażenie jej nie myliło) stąd, że gałęzie ocierały się w poprzek jedna o drugą, niby smyczki po strunach.
„Ale to naprawdę było zabawne - (mówiła później Alicja, gdy opowiadała całą tę historię swej siostrze) - kiedy się okazało, że śpiewam: Wokół krzaku morwy idziemy w tan! Sama nie wiem nawet, kiedy zaczęłam, ale odniosłam wrażenie, że wyśpiewuję to już od bardzo, bardzo dawna!”
Dwaj partnerzy Alicji byli tłuści, więc szybko zasapali się. „Cztery kółka to dosyć na jeden taniec!” wysapał Tirli Bom i przestali tańczyć tak samo nagle, jak zaczęli: muzyka ustała w tej samej chwili.
Puściwszy ręce Alicji stali jakiś czas i przyglądali się jej: była to dość kłopotliwa pauza, bo Alicja nie była pewna, jak zacząć rozmowę z ludźmi, z którymi dopiero co tańczyła.
„Teraz nie wypada powiedzieć im: Dzień dobry! - pomyślała. - Chyba to już mamy za sobą?”
Wreszcie spytała: „Mam nadzieję, żeście się nie za bardzo zmęczyli?”
„Bynajmniej. I dziękuję ci bardzo, że spytałaś,” odpowiedział jej Tirli Bom.
„Jestem ci niezmiernie zobowiązany! - dodał Tirli Bim. - Czy lubisz poezje?”
„Ta-a-ak, owszem... niektóre - odrzekła niepewnie Alicja.
- Czy powiecie mi, którędy można wyjść z lasu?”
„Co jej zadeklamować?” rzekł Tirli Bim, oglądając się na Tirli Boma z powagą, robiąc wielkie oczy i nie zwracając uwagi na jej pytanie.
„Najdłuższy jest Mors i Cieśla,” odrzekł mu Tirli Bom i serdecznie uściskał brata.
Tirli Bim natychmiast rozpoczął:

Słońce świeciło...

Tu Alicja odważyła się przerwać. „Jeżeli to bardzo długie - powiedziała najgrzeczniej, jak mogła - to może mi najpierw powiecie, którędy -”
Tirli Bim się łagodnie uśmiechnął i zaczął od nowa:

Słońce świeciło na morską toń,
Świeciło z całej siły,
Starając się wygładzić fale,
Aby jak lustro lśniły:
Co było zresztą dziwne, gdyż
Zegary północ biły.

Księżyc przyświecał nadąsany,
Sądząc, iż słońce żółtawe
Już nic tu nie ma do roboty,
Gdy z dniem załatwiło sprawę:
„To chamstwo - mówił- pchać się tu
I psuć mi całą zabawę!”

Morze, jak morze, dogłębnie mokre,
A piasek wysechł na wiórek
I w niebie chmurki byś nie dojrzał,
Nie było bowiem chmurek,
I żaden nie przeleciał ptak,
Bo nic nie miało tam piórek.

Po brzegu Mors i Cieśla szli,
Szli sobie ręka w rękę,
Spłakani, gdyż to mnóstwo piasku
Sprawiało ich oczom udrękę:
„Gdyby to ktoś uprzątnął - rzekli -
Zasłużyłby na podziękę!”

„Gdyby z miodami siedem dziewuch
Sprzątało przez pół roku,
Czy sądzisz - spytał Mors - że coś
Zmieniłyby w tym widoku?”
„Nie sądzę!” odrzekł na to Cieśla
I gorzką łzę miał w oku.

„Pozwólcie do nas, o Ostrygi! -
Zawołał Mors naprędce -
Na spacer brzegiem słonych wód
Przy miłej pogawędce:
Wystarczy nas dla czterech was,
By każdej dać po ręce.”

Najstarsza z Ostryg spojrzała nań,
Nie rzekła ani słowa,
Mrugnęła okiem i przemądra
Zatrzęsła się jej głowa
Na znak, że nie! i że na dnie
Tym głębiej przed nim się schowa.

Ale młodziutkie cztery Ostrygi
Co rychlej w górę śpieszą:
Płaszczyk czyściutki, buzie umyte,
Butki połyskiem wzrok cieszą,
Co zresztą dziwne: bo bez nóg
Jak one mogły iść pieszo?

Za nimi cztery inne Ostrygi
I cztery dalsze wyłażą,
Aż cały tłum ich wybiegł na brzeg,
Niekiedy zwany plażą,
W podskokach wśród spienionych fal
Z wesołą gramoląc się twarzą.

Odeszli tedy Mors i Cieśla
Po brzegu może milę
I na wygodnie niskim głazie
Przysiedli sobie na chwilę,
Młode Ostrygi zaś w kolejce
Stały czekając i tyle.

„Oto czas nadszedł - rzecze Mors -
Pomówić o wielu sprzętach:
O butach - laku - o kapuście -
O królach - i okrętach -
I czemu woda w morzu kipi -
I o skrzydlatych prosiętach.”

„Wstrzymaj się chwilę - rzekły Ostrygi-
Nim przyjdzie otworzyć usta,
Bo zasapały się niektóre z nas,
A każda jest dość tłusta!”
„Nie ma pośpiechu!” odparł Cieśla.
Ich wdzięczność nie była pusta.

„Bochenek chleba - rzecze Mors -
Jest tym, czego nam trzeba,
Przydadzą się też ocet i pieprz,
Jak również masło do chleba.
Czyście gotowe już, lube Ostrygi?
No to smacznego!” „O nieba!

Ale nie nas! - zawołały Ostrygi
Siniejąc. - Moi złoci,
Postępek byłby to dość ponury
W następstwie takiej dobroci!”
„Czyliż ta piękna noc - rzekł Mors -
Oczu wam łzą nie z wilgoci?

Jak miło, żeście tutaj przyszły!
Jakie wy dobre jesteście!”
A Cieśla tylko tyle rzekł
„Czy chleba urżniesz mi wreszcie?
Chyba ogłuchłeś! Już dwa razy
Mówiłem ci o tym cieście!”

„Czy to nie wstyd - powiedział Mors-
Robić im takie kawały,
Kiedy zwabiliśmy je aż tu
I tyle się nabiegały?”
A Cieśla tylko tyle rzekł:
„Mniej masła, ty zwierzu niedbały!”


„Współczuję wam - powiedział Mors -
I opłakuję!” Ten jęk, że
Okropnie mu ich żal, wydając,
Wybierał sobie co większe
I chustkę trzymał przy łzawych oczach,
Albowiem serce miał miększe.

Cieśla powiedział „O! Ostrygi,
Miła to była przechadzka!
Nie potuptalibyśmy do domu?”
Lecz żadna równie gracka
Odpowiedź nie padła: i nic dziwnego,
Bo wszystkie zjedli znienacka.

„Mnie najbardziej się podoba Mors - oświadczyła Alicja - bo przynajmniej trochę było mu żal biednych Ostryg.”
„Jednak pożarł ich więcej od Cieśli - powiedział Tirli Bim. - Rozumiesz, zasłaniał się chustką, żeby Cieśla nie mógł się doliczyć, ile ich wziął: i na odwrót.”
„To było podłe! - rzekła z oburzeniem Alicja. - W takim razie najbardziej mi się podoba Cieśla... skoro nie zjadł ich tyle, co Mors.”
„Ale zjadł, ile tylko mógł!” rzekł Tirli Bom.
To była dopiero łamigłówka. Alicja zamilkła na jakiś czas i wreszcie podjęła: „No cóż! W takim razie obaj byli bardzo paskudni -” tu przestraszyła się trochę i urwała, usłyszawszy w pobliskim lesie coś jakby sapanie wielkiej lokomotywy, chociaż podejrzewała, że jest to raczej jakaś drapieżna bestia. „Czy są tutaj lwy albo tygrysy?” spytała trwożnie.
„To tylko Czerwony Król chrapie!” odpowiedział jej Tirli Bim.
„Idziemy na niego popatrzeć!” krzyknęli bracia i chwyciwszy Alicję, każdy za jedną rękę, zaprowadzili ją do śpiącego Króla.
„Czyż nie pięknie wygląda?” rzekł Tirli Bom.
Alicja nie mogłaby się z tym szczerze zgodzić. Miał na sobie długą, czerwoną szlafmycę z pomponem, leżał niechlujnie zwinięty w kłębek i głośno chrapał: „Mało sobie głowy nie odchrapie!” jak to określił Tirli Bom.
„Żeby się nie przeziębił, leżąc tak na wilgotnej trawie!” zauważyła Alicja, która była bardzo przezorną dziewczynką.
„Coś mu się śni - powiedział Tirli Bim - jak myślisz, co mu się może śnić?”
Alicja odrzekła: „Tego nie można wiedzieć.”
„Owszem, ty mu się śnisz! - zawołał Tirli Bim, triumfalnie zaklaskawszy w dłonie. - A jeśliby przestał o tobie śnić, to gdzie byłabyś, jak myślisz?”
„Tu gdzie jestem, przecież to oczywiste!” powiedziała Alicja.
„Akurat! - odparł jej pogardliwie Tirli Bim. - Nigdzie by cię nie było. Przecież jesteś po prostu czymś, co jemu się śni!”
„Gdyby ten Król się obudził - dodał Tirli Bom - to byś po prostu zgasła - pach! - jak świeca.”
„Wcale nie! - krzyknęła oburzona Alicja. - Poza tym, skoro ja jestem po prostu czymś, co jemu się śni, to ciekawe, czym wy jesteście?”
„Tymże,” powiedział Tirli Bom.
„Tymże, tymże!” zawołał Tirli Bim.
Krzyknął tak głośno, że Alicja mimo woli szepnęła: „Cicho! Jak będziesz tak hałasował, to jeszcze go zbudzisz.”
„Już ty nie gadaj o zbudzeniu go - rzekł Tirli Bom - kiedy jesteś tylko jedną z rzeczy, co mu się śnią. Przecie wiesz, że nie jesteś prawdziwa.”
„Jestem prawdziwa!” powiedziała Alicja i rozpłakała się.
„Nie staniesz się prawdziwsza przez to, że płaczesz - zauważył Tirli Bim. - Nie ma powodu do płaczu.”
„Gdybym nie była prawdziwa - rzekła Alicja, na wpół uśmiechając się przez łzy, takie to się wydawało śmieszne - to nie mogłabym płakać.”
„Chyba nie wyobrażasz sobie, że to są prawdziwe łzy?” przerwał jej Tirli Bom tonem najwyższej pogardy.
„Wiem, że plotą bzdury - pomyślała sobie Alicja - i głupio z tego powodu płakać.” Więc otarła łzy i podjęła, siląc się na wesołość: „W każdym razie lepiej wyjdę już z tego lasu, bo naprawdę robi się ciemno. Myślicie, że będzie padać?”
Tirli Bom rozłożył nad sobą i bratem wielki parasol i zajrzał weń od spodu. „Nie, chyba nie będzie - powiedział - w każdym razie nie tu. Bynajmniej.”
„Ale obok parasola może padać?”
„Może... jak zechce - powiedział Tirli Bim - my nie mamy nic przeciwko temu. I na odwrót.”
„Cóż to za egoiści!” pomyślała Alicja i już chciała powiedzieć im „Dobranoc!” i odejść, gdy nagle Tirli Bom wyskoczył spod parasola i złapał ją za przegub.
„Widziałaś to?” wykrztusił, aż dławiąc się z pasji, a oczy mu się w jednej chwili zrobiły wielkie i żółte, gdy trzęsącym się palcem pokazał na coś małego, białego, co leżało pod drzewem.
„To tylko grzechotka - rzekła Alicja, obejrzawszy dokładnie ten przedmiot. - Nie, wcale nie grzechotnik! - dorzuciła śpiesznie, sądząc, że on się przestraszył - tylko stara grzechotka, już zupełnie stara i połamana.”
„Wiedziałem, że to ona! - krzyknął Tirli Bom i zaczął wściekle tupać nogami, rwąc sobie włosy. - Oczywiście popsuta!” Tu łypnął na Tirli Bima, który natychmiast usiadł na ziemi i próbował się ukryć pod parasolem.
Alicja dotknęła jego ręki i rzekła uspokajająco: „Nie trzeba się tak złościć o starą grzechotkę.”
„Jaka tam stara! - krzyknął Tirli Bom z jeszcze większą wściekłością. - Mówię ci, że jest nowiutka! dopiero wczoraj ją kupiłem! moja śliczna, nowa grzechotka!” i głos jego podniósł się do istnego wrzasku.
Przez cały ten czas Tirli Bim robił, co tylko mógł, żeby zamknąć parasol, z sobą w środku: było to tak zdumiewające, że zupełnie odwróciło uwagę Alicji od wściekającego się brata. Ale nie całkiem mu się udawało i wreszcie się wykopyrtnął, zaplątany w parasol, tylko głowa mu wystawała: i leżał tak, otwierając i zamykając usta i wytrzeszczone oczy, „całkiem już najpodobniejszy do ryby!” pomyślała Alicja.
„Oczywiście przyjmujesz wyzwanie do bitwy?” przemówił nieco łagodniej Tirli Bom.
„No chyba tak - odpowiedział posępnie tamten, wyczołgując się z parasola - tylko, wiesz, żeby ona się nam pomogła ubrać.”
Wobec tego dwaj bracia poszli, trzymając się za ręce, do lasu i wrócili niebawem, dźwigając

_________________
Za każdą linią drzew morze.
Czubki drzew na tle ciemnego nieba.
Gdy kto sieje nasiona goryczy, nie może zebrać plonu słodyczy.
ko
Wierny DDR


Dołączył: 16 Cze 2007
Posty: 974
Skąd: Spytaj zecy

Zobacz profil autora
PostWysłany: Pon Cze 18, 2007 13:26 : Odpowiedz z cytatem : Do góry : : :

szenko nie musisz sie tak starac i tak tego nie docenie a napewno nie przeczytam Wink

_________________
Image#EAEDF4,#D9E2EC
szenko2325
.


Dołączył: 09 Sty 2004
Posty: 22692
Skąd: Sentinel

Zobacz profil autora
PostWysłany: Pon Cze 18, 2007 13:30 : Odpowiedz z cytatem : Do góry : : :

całe naręcza takich rzeczy jak poduszki z kanapy, koce, dywaniki sprzed kominka, obrusy, pokrywki od garnków i szufle na węgiel. „Mam nadzieję, że umiesz przypinać i przywiązywać? - rzekł Tirli Bom. - Wszystko to musimy na siebie jakoś nałożyć.”
Alicja mówiła później, że nigdy w życiu nie widziała, żeby ktoś zadawał sobie tyle zachodu - jak ci dwaj się krzątali - ile rzeczy ponakładali na siebie - ile ją namęczyli przy wiązaniu sznurków i zapinaniu guzików - „Doprawdy będą wyglądać jak tłumoki starych łachów i tyle!” powiedziała sobie, mocując Tirli Bimowi wałek z kanapy wokół szyi, „żeby mu nie ucięto głowy!” jak sam powiedział.
„Bo rozumiesz - oświadczył z powagą - ucięcie głowy to jedna z najpoważniejszych rzeczy, jakie mogą człowiekowi zdarzyć się w bitwie.”
Alicja roześmiała się w głos: ale udało jej się obrócić to w kaszel, żeby go nie urazić.
„Czy jestem bardzo blady?” rzekł Tirli Bom, podchodząc, aby mu podwiązała hełm. (On to nazywał hełmem, choć naprawdę wyglądało bardziej na rondel.)
„No - tak - trochę – „ odrzekła mu taktownie Alicja.
„Bo na ogół jestem bardzo odważny - podjął ściszonym głosem - tylko dzisiaj głowa mnie boli.”
„A mnie boli ząb! - rzekł Tirli Bim, który to zwierzenie podsłuchał. - Jestem w dużo gorszej sytuacji!”
„To może byście dziś nie walczyli?” podsunęła Alicja, myśląc, że to dobra okazja, by zawrzeć pokój.
„Trochę musimy powalczyć, ale nie zależy mi, aby to trwało zbyt długo - rzekł Tirli Bom. - Która teraz godzina?”
Tirli Bim spojrzał na zegarek i odpowiedział: „Wpół do piątej.”
„Więc powalczmy do szóstej, a potem zjemy obiad!” rzekł Tirli Bom.
„Doskonale - zgodził się tamten, dość smętnie: - a ona może się nam przyglądać... Tylko nie podchodź za blisko - rzekł do Alicji - bo ja zwykle rąbię we wszystko, co zobaczę, kiedy się naprawdę rozkręcę.”
„A ja rąbię wszystko, co mi wejdzie pod rękę - krzyknął Tirli Bom - czy to widzę, czy nie!”
Alicja się roześmiała. „W takim razie przypuszczam, że dość często trafiacie w drzewa.”
Tirli Bom rozejrzał się z uśmiechem zadowolenia. „Wątpię - powiedział - czy tu w okolicy zostanie choć jedno drzewo, gdy skończymy tę bitwę.”
„A wszystko to z powodu jednej grzechotki!” rzekła Alicja, nie tracąc jeszcze nadziei, że będą się wstydzili walczyć o takie głupstwo.
„Nie zależałoby mi na niej aż tak - stwierdził Tirli Bom - gdyby nie była nowa.”
„Żeby już przyleciał ten potworny kruk!” pomyślała Alicja.
„Wiesz, że mamy tylko jeden miecz - rzekł Tirli Bom do swojego brata - ale możesz wziąć parasol: jest tak samo ostry. Tylko musimy jak najprędzej zacząć. Robi się tak strasznie ciemno, jak tylko być może.”
„A nawet ciemniej!” powiedział Tirli Bim.
Ściemniło się tak nagle, że Alicja pomyślała: „Burza nadchodzi.” A na głos powiedziała: “Ależ gęsta i czarna chmura nadciąga! i jak prędko się zbliża! Co to? ona chyba ma skrzydła!”
„To kruk!” wrzasnął Tirli Bom przerażonym i przeraźliwym głosem: po czym obaj bracia wzięli nogi za pas i natychmiast znikli jej z oczu.
Alicja odbiegła kawałek w las i przystanęła pod ogromnym drzewem. „Tutaj nie dobierze się do mnie - pomyślała - jest o wiele za duży, aby się przecisnąć między drzewami. Tylko żeby tak skrzydłami nie machał... w lesie robi się od tego istny huragan... o! porwało komuś szal!”
ROZDZIAŁ V
WEŁNA I WODA
Powiedziawszy to złapała w locie szal i rozejrzała się za jego właścicielem: po chwili nadbiegła w dzikim pędzie przez las Biała Królowa, z szeroko rozłożonymi rękoma, jakby leciała, i Alicja wyszła jej bardzo grzecznie naprzeciw, trzymając szal.
„Bardzo się cieszę, że znalazłam się akurat na jego drodze!” rzekła Alicja, pomagając jej ten szal założyć.
Biała Królowa tylko popatrzyła na nią bezradnie i jak gdyby z lękiem, powtarzając szeptem coś jakby: „Chleba-z-masłem-chleba-z-masłem...” i Alicja doszła do wniosku, że jeśli ma być w ogóle jakaś rozmowa, to ona sama ją musi podjąć. Zaczęła więc trochę nieśmiało: „Czy mam przyjemność z Białą Królową?”
„Tak, owszem, jeśli można to nazwać przyjemnością - rzekła Królowa. - Dla mnie to żadna przyjemność.”
Alicja pomyślała, że nie warto się tak od razu sprzeczać, i odpowiedziała z uśmiechem: „Jeśli Wasza Królewska Mość powie mi, jak to uczynić, postaram się wpłynąć korzystnie na jej - nastrój.”
„Na mój strój? Nie chcę! - jęknęła Królowa. - Zajmowałam się nim od dwóch godzin!”
Lepiej byłoby, zdaniem Alicji, żeby się tym zajął kto inny, tak strasznie nieporządnie była ubrana. „Wszystko leży na niej krzywo - pomyślała Alicja - i te sterczące szpilki! Czy mogę Waszej Królewskiej Mości poprawić szal?” dodała na głos.
„Nie wiem, co się z nim dzieje! - powiedziała smętnie Królowa. - Chyba się wściekł. Przypięłam go tu, i tu, ale jemu wciąż nie sposób dogodzić.”
„Przecież nie może równo leżeć - zauważyła Alicja, delikatnie go poprawiając - jeżeli cały przypnie się na jedną stronę. Ojej, a co z tymi włosami!”
„Szczotka mi się w nie zaplątała! - z westchnieniem odrzekła Królowa. - A grzebień wczoraj mi gdzieś przepadł.”
Alicja ostrożnie wyplątała szczotkę i zrobiła, co mogła, żeby doprowadzić jej włosy do porządku. „No, teraz już Królowa lepiej wygląda! - rzekła, poprzepinawszy prawie wszystkie szpilki. - Ale przydałaby się pokojówka!”
„Bardzo chętnie cię przyjmę - rzekła Królowa. - Dwa pensy tygodniowo i dżem co drugi dzień.”
Alicja odpowiedziała, nie mogąc powstrzymać śmiechu: “Ja wcale nie szukam pracy - i nie lubię dżemu.”
„To bardzo dobry dżem,” rzekła Królowa.
„W każdym razie dziś nie mam na niego ochoty.”
„Dzisiaj nie dostałabyś go, choćbyś i chciała - odrzekła Królowa. - Zasada jest taka, że jutro będzie dżem i wczoraj był dżem, ale nigdy dzisiaj.”
„Musi czasem wypadać, że dżem jest dzisiaj,” zaprotestowała Alicja.
„Nawet nie mogłoby - odparła Królowa. - Dżem jest co drugi dzień, a dziś nie jest co drugi dzień, prawda?”
„Nie rozumiem - rzekła Alicja - to strasznie zawiłe.”
„To skutek życia na wspak - łagodnie wyjaśniła Królowa.
- Od tego zawsze na początku trochę kręci się w głowie -”
„Życie na wspak? - powtórzyła ze zdumieniem Alicja. - Nigdy o czymś takim nie słyszałam!”
„- ale ma to jedną wielką zaletę: że pamięć funkcjonuje w obie strony.”
„Moja na pewno działa tylko w jedną stronę - zauważyła Alicja. - Nie pamiętam tego, co się jeszcze nie stało.”
„To masz kiepską pamięć, jeżeli działa tylko wstecz!” oświadczyła Królowa.
„A Wasza Królewska Mość jakie rzeczy pamięta najlepiej?” ośmieliła się spytać Alicja.
„Ja najlepiej pamiętam to, co zdarzyło się w tygodniu, który nastąpi po najbliższym - odpowiedziała niedbale Królowa. - Na przykład teraz - ciągnęła, umieszczając sobie duży kawał plastra na palcu - Królewskiego Gońca, który odsiaduje karę w więzieniu; a proces zacznie się dopiero w przyszłą środę; a przestępstwo popełni oczywiście na samym końcu.”
„A jeżeli go nie popełni?” spytała Alicja.
„To tym lepiej, no nie?” odparła Królowa, przewiązując sobie plaster na palcu kawałkiem tasiemki.
Alicja nie mogła temu zaprzeczyć. „Pewnie, że tym lepiej - odrzekła - ale nie tym lepiej, że został ukarany.”
„Tu się bardzo mylisz - odparła Królowa. - A ty byłaś karana?”
„Tylko za przewinienia,” rzekła Alicja.
„I oczywiście tym lepiej się potem zachowywała!” stwierdziła z triumfem Królowa.
„Owszem, ale cała różnica polega na tym, że ja zrobiłam to, za co mnie ukarano!” rzekła Alicja.
„Ale gdybyś nie zrobiła - rzekła Królowa - to byłoby jeszcze lepiej! coraz lepiej, lepiej i coraz lepiej!” Przy każdym „lepiej” głos jej był coraz wyższy, aż zamienił się w zupełny kwik.
Alicja właśnie zaczęła mówić: „W tym kryje się jakiś błąd -” gdy Królowa nagle zaczęła wrzeszczeć, tak głośno, że Alicja nie mogła dokończyć zdania. „Och, och, och ! - krzyczała Królowa, tak wymachując dłonią, jakby ją chciała strząsnąć. - Krew leci mi z palca! Och, och, och, och!”
Jej wrzaski tak dokładnie przypominały wycie lokomotywy, że Alicja musiała sobie zakryć uszy rękoma.
„Co się stało? - spytała, gdy tylko zaistniało prawdopodobieństwo, że ją znów słychać. - Czy ukłułaś się w palec?”
„Jeszcze się nie ukłułam - rzekła Królowa - ale za chwilę się ukłuję... och, och, och!”
„Kiedy zamierzasz to zrobić?” spytała Alicja i zebrało jej się na śmiech.
„Kiedy znów będę sobie przypinać szal - jęknęła biedna Królowa - zaraz broszka mi się odepnie. Och, och!” Przy tych słowach zapięcie broszki odskoczyło i Królowa złapała ją w popłochu, próbując z powrotem zapiąć.
„Ostrożnie! - krzyknęła Alicja. - Źle ją trzymasz!” i sięgnęła po broszkę, ale już było za późno: szpilka się obsunęła i ukłuła Królową w palec.
„No widzisz! dlatego krwawi - powiedziała do Alicji z uśmiechem. - Teraz już rozumiesz, jak się tu dzieje.”
„Ale dlaczego Wasza Królewska Mość teraz nie krzyczy?” spytała Alicja, trzymając uniesione ręce w pogotowiu, żeby sobie znów zakryć uszy.
„Bo już się nakrzyczałam - odparła Królowa. - Po co miałabym zaczynać od początku?”
Tymczasem zaczęło się rozjaśniać. “Pewnie ten kruk odleciał - rzekła Alicja. - Bardzo się z tego cieszę, bo myślałam, że już noc zapada.”
„Żebym to ja się mogła ucieszyć! - westchnęła Królowa. - Ale nigdy nie pamiętam, jak to się robi. Tobie to dobrze, że mieszkasz w tym lesie i możesz się cieszyć, ile razy ci się spodoba!”
„Tylko że tu jest tak samotnie!” powiedziała z żalem Alicja: i na myśl o tym, jaka jest samiutka, po twarzy stoczyły jej się dwie duże łzy.
„Och, przestań! - krzyknęła nieszczęsna Królowa, łamiąc ręce z rozpaczy. - Pomyśl, jaka duża z ciebie dziewczynka. Pomyśl, jaki kawał drogi dziś odwaliłaś. Pomyśl, która to jest godzina. Pomyśl o czymkolwiek, tylko nie płacz!”
Na to Alicja nie mogła się powstrzymać od śmiechu, mimo że cała zapłakana. „A Wasza Królewska Mość potrafi się powstrzymać od płaczu przez to, że coś sobie pomyśli?” zapytała.
„Właśnie tak się to robi - oświadczyła stanowczo Królowa. - Przecież nikt nie może robić dwóch rzeczy na raz. Na przykład pomyślmy o twoim wieku: ile masz lat?”
„Dokładnie siedem i pół.”
„Nie musisz zaraz podkreślać, że donajkładniej - zauważyła Królowa. - I tak ci wierzę. Teraz ja tobie podam coś do wierzenia. Mam ściśle sto jeden lat, pięć miesięcy i dzień.”
„Nie mogę w to uwierzyć!” powiedziała Alicja.
„Nie możesz? - powiedziała z politowaniem Królowa. - No, spróbuj jeszcze raz! zrób głęboki wdech i zamknij oczy.”
Alicja roześmiała się. „Nie mam co próbować - odrzekła - nie można uwierzyć w to, co niemożliwe.”
„Zdaje się, że nie masz w tym wielkiej wprawy - powiedziała Królowa. - Ja w twoim wieku zawsze ćwiczyłam to przez pół godziny dziennie. Nieraz jeszcze przed śniadaniem dochodziłam do sześciu niemożliwości, w które udawało mi się uwierzyć. O, znów porwało mi szal!”
Kiedy mówiła, broszka jej się odpięła i nagły podmuch wiatru porwał jej szal na drugi brzeg strumyczka. Królowa znów rozłożyła ręce i poleciała za nim, ale tym razem udało jej się go złapać. „Mam go! - krzyknęła triumfalnie. - Teraz zobaczysz, jak sama go sobie przypnę!”
„Mam nadzieję, że z palcem Waszej Królewskiej Mości już lepiej?” zapytała bardzo grzecznie Alicja, gdy w ślad za Królową przekraczała strumyczek.
„O, bez wątpienia lepiej! - zawołała Królowa, głosem przechodzącym po trochu w kwik. - Lepiej! Be-ez wątpienia lepiej! Be-e-e-ez wątpienia! Be-e-e-e - !” Jej ostatnie słowo zmieniło się w przeciągłe beczenie, tak podobne do głosu owcy, że Alicja się aż wzdrygnęła.
Spojrzała na Królową, a ta jakby się opatuliła w wełnę!
Alicja przetarła oczy i znów popatrzyła. Ani rusz nie mogła pojąć, co się stało? Czy znajduje się w sklepie? i czy to naprawdę - czyżby naprawdę owca siedziała za kontuarem? Przecierała oczy i nic to nie pomogło: stała w ciemnym sklepiku, z łokciami opartymi na ladzie, a przed nią siedziała w fotelu stara Owca, robiąc na drutach i przerywając raz po raz, aby spojrzeć na nią przez wielkie okulary.
„Co chciałabyś kupić?” spytała wreszcie Owca, podnosząc oczy znad swej robótki.
„Jeszcze sama nie wiem - rzekła bardzo uprzejmie Alicja. - Czy mogę się najpierw dookoła rozejrzeć?”
„Przed siebie i na boki możesz, jeżeli chcesz - odpowiedziała Owca - ale dookoła nie możesz: chyba że masz oczy z tyłu głowy.”
Ale tych akurat Alicja nie miała: więc tylko obróciła się i oglądała półki, jedną po drugiej.
Sklep wydawał się pełen różnych dziwności, ale najdziwniejsze w nim było to, że ilekroć przyjrzała się jakiejś półce, aby dokładnie zobaczyć, co tam jest, zawsze ta właśnie półka okazywała się zupełnie pusta, mimo że inne dookoła niej wypełnione były po brzegi.
„Wszystko tu jakby przepływa!” poskarżyła się wreszcie, gdy straciła może z minutę na daremną pogoń za czymś dużym i jaskrawym, co wyglądało czasem jak lalka, a czasem jak pudło do robótek, i zawsze leżało na półce znajdującej się tuż ponad tą, na którą właśnie patrzyła. „I to mnie najbardziej korci! ale już wiem - dodała, bo coś ją tknęło - będę za tym gonić oczyma aż do najwyższej półki. Dopiero będzie w kropce, kiedy okaże się, że zostało mu już tylko wyjście przez sufit!”
Ale i ten plan zawiódł: ta rzecz najspokojniej przeszła sobie przez sufit, jakby to było coś zwykłego.
„Czy ty jesteś dziewczynka, czy bąk? - odezwała się Owca, sięgając po następną parę drutów. - Jak się będziesz tak kręcić, to dostanę zawrotu głowy.” Teraz już robiła na czternastu parach drutów i Alicja patrzyła na to ze szczerym podziwem.
„Jak ona może robić aż na tylu? - pomyślało sobie zdumione dziecko. - Ma ich coraz to więcej, jak jeżozwierz!”
„Czy umiesz wiosłować?” spytała Owca i mówiąc to wręczyła jej parę drutów.
„Owszem, trochę... ale nie na lądzie..., i nie drutami -” zaczęła Alicja, gdy nagle druty w jej rękach zamieniły się w wiosła i okazało się, że obie siedzą w niedużej łodzi i suną między brzegami: więc nie pozostało jej nic innego, tylko przyłożyć się co sił do wiosłowania.
„Pióro” krzyknęła Owca, biorąc się za następną parę drutów.
Ta uwaga nie wymagała chyba odpowiedzi, więc Alicja się wcale nie odezwała, tylko ciągnęła z całych sił. Z wodą robiło się coś bardzo dziwnego - pomyślała - bo od czasu do czasu wiosła w niej grzęzły i nie chciały wyjść.
„Pióro! Pióro! - krzyknęła znów ostrzegawczo Owca, sięgając po jeszcze więcej drutów. - Chcesz złapać kraba?”
„Chciałabym - pomyślała Alicja - takie małe krabiątko.”
„Nie słyszałaś, jak mówię: pióro?” krzyknęła ze złością Owca, sięgając po cały pęk drutów.
„Owszem, słyszałam - powiedziała Alicja - pani to bez przerwy powtarza: i to bardzo głośno. Przepraszam, gdzie są te kraby?”
„W wodzie, a gdzie mają być? - rzekła z przekąsem Owca, wtykając sobie w runo trochę drutów, bo ręce już miała pełne. - Pióro, powtarzam!”
„Dlaczego pani ciągle powtarza: pióro? - zapytała wreszcie Alicja, już trochę zniecierpliwiona. - Przecież nie jestem ptakiem!”
„Jesteś - odparła Owca. - Jesteś głupia gęś.”
Alicja poczuła się trochę obrażona, więc rozmowa się na parę minut przerwała, a łódź tymczasem posuwała się łagodnie naprzód, czasem po ławicach wodorośli (przez co wiosła grzęzły Alicji w wodzie jeszcze gorzej), a czasem w cieniu drzew, ale zawsze te same wysokie brzegi mroczyły się nad ich głowami.
„Och, proszę! jakie pachnące sitowie! - zakrzyknęła Alicja w nagłym porywie zachwytu. - Naprawdę pachnie! jakie piękne!”
„Nie musisz mnie o to prosić - rzekła Owca, nie podnosząc oczu znad robótki. - Ja go tam nie posadziłam i na pewno ci go nie zabiorę.”
„Nie - powiedziała błagalnie Alicja - ja tylko... proszę panią, żebym mogła go trochę zerwać? Gdyby pani zechciała na chwilę zatrzymać łódkę.”
„Jak ją mam zatrzymać? - spytała Owca. - Przestań wiosłować, to się sama zatrzyma.”
Tak więc łódź spływała rzeką bez wioseł, jak sama chciała, aż wśliznęła się miękko w rozkołysane sitowie. A potem zakasało się starannie rękawki i małe rączki zanurzyły się aż po łokcie, żeby ułamywać sitowie jak najgłębiej pod powierzchnią wody... zapomniane zostały na jakiś czas Owca i druty, Alicja zaś, wychylona za burtę, aż czubki jej potarganych włosów zanurzały się w wodzie, z błyszczącymi oczyma zgarniała jeden pęk ślicznie pachnącego sitowia za drugim.
„Żeby tylko łódka się nie przewróciła! - pomyślała. - Ach, a tamto jakie śliczne! Ale troszeczkę za daleko... nie sięgnę.” I doprawdy była to istna udręka („jak gdyby naumyślnie!” pomyślała), że ile tylko zdołała zerwać tego przepięknego sitowia, gdy łódź się tak prześlizgiwała, zawsze było jeszcze piękniejsze tam, gdzie nie mogła dosięgnąć.
„Najładniejsze są zawsze dalej!” powiedziała wreszcie, wzdychając nad przekorą sitowia, rosnącego tak daleko: i cała zarumieniona, z ociekającymi włosami i rękoma, wdrapawszy się z powrotem na swoje miejsce, wzięła się do układania swych nowych skarbów.
I cóż z tego, że sitowie właśnie zaczęło więdnąć, tracąc swój zapach i piękność, ledwie zdążyła je zerwać? Przecież nawet i prawdziwe pachnące sitowie trwa bardzo krótko - a to senne sitowie, którego naręcza leżały u jej stóp, topniało prawie jak śnieg - lecz Alicja prawie już tego nie dostrzegała, tyle ciekawych rzeczy wokół zaprzątało jej myśli.
Niewiele upłynęły, gdy pióro jednego z wioseł utknęło w wodzie i nie chciało wyjść (tak Alicja to później objaśniała), i w rezultacie jego rękojeść wbiła jej się pod brodę, i mimo że biedna Alicja prędziutko zakrzyczała: „Och, och, och!” zmiotła ją z ławki prosto w naręcza sitowia.
Ale nic jej nie zabolało i od razu znów się podniosła. Owca, jakby nigdy nic, robiła dalej na drutach. „Ale złapałaś pięknego kraba!” zauważyła, gdy Alicja siadła już z powrotem na ławce, z ulgą, że znajduje się jeszcze w łodzi.
„Złapałam go? nawet nie zauważyłam - rzekła Alicja, spoglądając ostrożnie w ciemną wodę za burtą. - Jaka szkoda, że puścił! tak bym chciała przynieść do domu krabika!”
Ale Owca roześmiała się tylko szyderczo i dalej robiła na drutach.
„Czy tu jest dużo krabów?” spytała Alicja.
„I krabów, i różnych innych rzeczy - odparła Owca - do wyboru do koloru, tylko się wreszcie zdecyduj. No, co właściwie chcesz kupić?”
„Kupić?” powtórzyła za nią Alicja pół zdziwiona, a pół przestraszona: bo wiosła i łódź, i rzeka nagle znikły i znów była w ciemnym sklepiku.
„Chciałabym kupić jajko - rzekła nieśmiało - jeżeli można.
Po ile je pani sprzedaje?”
„Pięć i ćwierć pensa za jedno, dwa pensy za dwa,” odpowiedziała Owca.
„To znaczy, że dwa kosztują taniej niż jedno?” zdziwiła się Alicja, wyjmując portmonetkę.
„Ale musisz obydwa zjeść, jeżeli kupisz dwa!” wyjaśniła Owca.
„W takim razie poproszę o jedno,” rzekła Alicja, kładąc pieniądze na kontuarze. Bo pomyślała sobie: „Przecież mogą się okazać popsute.”
Owca wzięła pieniądze i schowała je do szkatułki, po czym rzekła: „Nigdy nie daję towaru ludziom do ręki - tak się nie robi - musisz sama go sobie wziąć.” To mówiąc, odeszła w drugi koniec sklepu i położyła jajko na półce.
„Ciekawe, dlaczego tak się nie robi? - pomyślała Alicja, idąc po omacku wśród stołów i krzeseł, bo w tamtym końcu sklepu było zupełnie ciemno. - Im bliżej podchodzę do tego jajka, tym bardziej ono się jakby oddala. Co to takiego, krzesło? Ależ ono ma gałęzie, słowo daję! To zadziwiające, żeby tu rosły drzewa! A tu znowu strumyczek! Ależ to najdziwniejszy sklep, jaki widziałam w życiu!”
Więc szła dalej, co krok, to bardziej zdumiona, bo wszystko się zamieniało w drzewa, gdy tylko podeszła: i podejrzewała, że to samo stanie się z jajkiem.
ROZDZIAŁ VI
HOJDY BOJDY
Ale jajko robiło się tylko coraz większe i coraz podobniejsze do człowieka: zbliżywszy się na odległość kilku jardów spostrzegła, że ma oczy i nos, i usta - a kiedy podeszła zupełnie blisko, zobaczyła wyraźnie, że jest to Hojdy Bojdy we własnej osobie. „To nie może być nikt inny! - pomyślała. - Jestem tak pewna, jakby miał to wypisane na twarzy!”
A zmieściłoby się, choćby i sto, razy wypisane, bez trudu na jego przeogromnej gębie. Hojdy Bojdy siedział sobie po turecku, na szczycie wysokiego muru - tak wąskim, że Alicja aż dziwiła się, jak on tam utrzymuje równowagę? - a ponieważ wpatrywał się nieruchomo w przeciwnym kierunku i w ogóle nie zwrócił na nią uwagi, pomyślała, że on jednak musi być nie żywy, tylko wypchany.
„I jaki podobny do jajka!” powiedziała na głos, stojąc z wyciągniętymi rękoma, gotowa go złapać, bo zdawało jej się, że lada chwila spadnie.
„To bardzo irytujące - rzekł po długim milczeniu Hojdy Bojdy, patrząc w kierunku przeciwnym niż Alicja - jak człowieka nazywają jajkiem... i to bardzo!”
„Powiedziałam, że pan jest podobny do jajka - łagodnie wyjaśniła Alicja. - A niektóre jajka, proszę pana, są bardzo ładne!” dodała w nadziei, że zdoła obrócić to, co powiedziała, jakby w komplement.
„Niektórzy - powiedział Hojdy Bojdy, patrząc jak zwykle w przeciwnym kierunku - mają rozumu tyle, co niemowlę!”
Alicja nie wiedziała, co na to odpowiedzieć: nie przypominało to zbytnio rozmowy - pomyślała - bo on w ogóle się do niej nie zwracał: w istocie jego ostatnia uwaga skierowana była najwyraźniej do jednego z drzew - stała więc i tylko powiedziała sobie półgłosem:

Hojdy Bojdy na murze siadł
Hojdy Bojdy z muru spadł.
Wszystkie konie i ludzie królewscy do kupy
Nie mogli poskładać jego skorupy.

„Przedostatnia linijka jest o wiele za długa, jak na poezję,” dodała prawie na głos, już znowu zapominając, że Hojdy Bojdy ją słyszy.
„Co tak stoisz i paplesz sama do siebie - powiedział Hojdy Bojdy, pierwszy raz na nią spoglądając. - Lepiej powiedz mi, jak się nazywasz i czego chcesz.”
„Nazywam się Alicja, tylko że -”
„To jakaś głupia nazwa! - przerwał jej niecierpliwie Hojdy Bojdy. - Co to właściwie znaczy?”
„A czy imię musi coś znaczyć?” zapytała z powątpiewaniem Alicja.
„Oczywiście, że musi! - rzekł zaśmiawszy się krótko Hojdy Bojdy. - Moje imię oznacza kształt, jaki posiadam: zresztą bardzo dobry i ładny kształt. A jak ktoś się nazywa tak jak ty: to może być prawie dowolnego kształtu.”
„A dlaczego pan tu siedzi sam jeden?” zagadnęła Alicja, żeby się nie wdawać w dyskusję.
„Dlaczego? bo nikogo tu ze mną nie ma, ot co! - zawołał Hojdy Bojdy. - Myślałaś, że ja na to nie potrafię odpowiedzieć? No, słucham następnej!”
„A nie sądzi pan, że na ziemi byłoby trochę bezpieczniej? - podjęła Alicja, wcale nie myśląc o następnej zagadce, tylko przez zwykłą życzliwość niepokojąc się o tę dziwną istotę. - Ten mur jest taki wąziutki!”
„Jakie ty zadajesz dziecinnie łatwe zagadki! - odburknął jej Hojdy Bojdy. - Oczywiście, że tak nie sądzę! Przecież gdybym nawet i spadł... co mi absolutnie nie grozi... ale gdybym spadł - tu wydął usta i popatrzył tak majestatycznie a wyniośle, że Alicja omal nie parsknęła śmiechem. - Otóż gdybym spadł - podjął - to Król mi obiecał... proszę cię bardzo, zblednij, ja się nie dziwię! Nie spodziewałaś się, że to powiem, co? Więc Król mi obiecał... swoimi własnymi ustami... że... że...”
„Że przyśle wszystkie swoje konie i wszystkich ludzi!” przerwała mu nierozważnie Alicja.
„No, tego już za dużo!” krzyknął Hojdy Bojdy, wpadając raptem we wściekłość. “Podsłuchiwałaś pod drzwiami - i za drzewami - i w kominach - inaczej nie mogłabyś wiedzieć!”
„Wcale nie podsłuchiwałam - odrzekła jak najłagodniej Alicja. - To jest w książce.”
„No! dobrze. W książce mogą pisać o takich rzeczach - zgodził się już spokojniej Hojdy Bojdy. - Owszem, to się nazywa „Historia Anglii”. A teraz przyjrzyj mi się uważnie! Ja jestem ten, co rozmawiał z Królem: to ja! Może już drugiego takiego nie zobaczysz: a żeby ci udowodnić, że nie jestem pyszałkiem - możesz mi podać rękę!” I z uśmiechem prawie od ucha do ucha nachylił się (o mały włos nie spadając z muru) i zafundował Alicji prawicę. Ściskając ją przyglądała mu się z niepokojem. „Gdyby się jeszcze szerzej uśmiechnął - pomyślała - kąciki jego ust mogłyby się spotkać z tyłu: i nie wiem, co wtedy stałoby się z jego głową! Obawiam się, że góra by odpadła!”
„Tak, tak! wszystkie swoje konie i wszystkich ludzi! - ciągnął rzecz Hojdy Bojdy. - Już oni by mnie natychmiast pozbierali! Ale coś za szybko przebiega nasza rozmowa: cofnijmy się do przedostatniej kwestii.”
„Obawiam się, że niezupełnie ją pamiętam,” rzekła z wyszukaną grzecznością Alicja.
„W takim razie zaczniemy od nowa - rzekł Hojdy Bojdy - i teraz ja wybieram temat. - („Mówi zupełnie, jakby to była jakaś gra!” pomyślała Alicja.) - Zadam ci następujące pytanie. Powiedziałaś, że ile masz lat?”
Alicja porachowała w pamięci i odrzekła: „Siedem lat i sześć miesięcy.”
„Błąd! - wykrzyknął triumfalnie Hojdy Bojdy. - Nic takiego nie powiedziałaś!”
„Myślałam, że pan chce zapytać: Ile masz lat?” wyjaśniła Alicja.
„Gdybym chciał, to bym tak zapytał!” rzekł Hojdy Bojdy.
Alicja wolała nie wdawać się znowu w dyskusję, więc w ogóle mu nie odpowiedziała.
„Siedem lat i sześć miesięcy! - powtórzył Hojdy Bojdy z namysłem. - Dość nieporęczny wiek. Gdybyś mnie spytała o radę, to bym powiedział: Lepiej poprzestań na okrągłych siedmiu! ale już za późno.”
„Nie pytam o radę, kiedy rosnę!” obruszyła się Alicja.
„Taka jesteś pyszna?” zapytał.
Alicję posądzenie to jeszcze bardziej dotknęło. „Chcę przez to powiedzieć - odparła - że jak się rośnie, to już człowiek sam nie może na to poradzić.”
„Jeżeli nawet sam nie może - powiedział Hojdy Bojdy - to drugi mógłby. Wystarczyło, żeby ktoś ci odpowiednio dopomógł, i mogłabyś skończyć na siedmiu.”
„Jaki pan ma ładny pasek!” zmieniła temat Alicja. (Dość już tego gadania o wieku - pomyślała - a jeśli naprawdę mają na zmianę wybierać temat, w takim razie teraz jej kolej.)
„A właściwie - poprawiła się po namyśle - ładny krawat, chciałam powiedzieć - nie, to znaczy pasek - bardzo przepraszam!” dodała speszona, gdyż Hojdy Bojdy wyglądał na głęboko urażonego i głupio jej się zrobiło, że wybrała ten temat. „Jak tu się zorientować - pomyślała - gdzie on ma szyję, a gdzie talię?”
Hojdy Bojdy najwyraźniej pogniewał się nie na żarty. Wprawdzie nic nie mówił przez parę minut, ale gdy się w końcu odezwał, zabrzmiało to jak zduszone warknięcie.
„To - niezmiernie - irytujące - “ wykrztusił wreszcie - “jeżeli ktoś nie odróżnia krawatu od paska.”
„Wiem, że jestem bardzo głupiutka...” przemówiła Alicja tak pokornym głosikiem, że Hojdy Bojdy się udobruchał.
„To krawat, moje dziecko! i to przepiękny, jak słusznie zauważyłaś. Otrzymałem go w prezencie od Białego Króla i Białej Królowej. Teraz już wiesz!”
„Naprawdę?” powiedziała Alicja, zadowolona, że mimo wszystko wybrała odpowiedni temat.
„Dali mi go - ciągnął w zadumie Hojdy Bojdy, założywszy nogę na nogę i dłońmi obejmując sobie kolano - dali mi go jako prezent nienaurodzinowy.”
„Przepraszam?” rzekła nie rozumiejąc Alicja.
„Ja się nie gniewam!” odpowiedział jej Hojdy Bojdy.
„To znaczy - co to jest: prezent nienaurodzinowy?”
„Prezent, jaki dostajesz, kiedy nie są twoje urodziny! przecież to oczywiste.”
Alicja zastanowiła się chwilę. „Ja najbardziej lubię prezenty urodzinowe,” oświadczyła w końcu.
„Sama nie wiesz, co gadasz! - wykrzyknął Hojdy Bojdy. - Ile dni jest w roku?”
„Trzysta sześćdziesiąt pięć,” odpowiedziała Alicja.
„A ile razy masz urodziny?”
„Jeden raz.”
„A jeżeli odejmiesz jeden od trzystu sześćdziesięciu pięciu, to ile zostaje?”
„Trzysta sześćdziesiąt cztery, oczywiście.”
Hojdy Bojdy nie wyglądał na przekonanego. „Wolałbym to zobaczyć na piśmie,” oświadczył.
Alicja nie mogła powstrzymać uśmiechu, gdy wyjąwszy notesik wypisała mu ten oto słupek:
365 - 1 = 364
Hojdy Bojdy wziął notes i dokładnie się przyjrzał. „Wygląda to na prawidłowe rozwiązanie -” odezwał się.
„Trzyma pan do góry nogami!” przerwała Alicja.
„No jasne! - powiedział dowcipnie Hojdy Bojdy, kiedy obróciła mu zeszycik. - Od razu pomyślałem, że to jakoś dziwnie wygląda. Jak już mówiłem, rozwiązanie wygląda na prawidłowe... chociaż nie miałem czasu, żeby dokładnie sprawdzić... z czego wynika, że są trzysta sześćdziesiąt cztery dni, w które możesz dostawać prezenty nienaurodzinowe -”
„Z pewnością!” rzekła Alicja.
„- a tylko jeden dzień na prezenty urodzinowe. No i widzisz! po prostu cacuszko.”
„Nie rozumiem, co pan chce powiedzieć przez cacuszko -” rzekła Alicja.
Hojdy Bojdy uśmiechnął się pogardliwie. „Pewnie, że nie rozumiesz - aż ci to wytłumaczę. Chciałem przez to powiedzieć: argument po prostu nie do zbicia.”
„Przecież cacuszko nie znaczy argument nie do zbicia!” zaprotestowała Alicja.
„Jeżeli ja używam jakiegoś słowa - oświadczył Hojdy Bojdy tonem dość pogardliwym - znaczy ono dokładnie to, co ja sobie życzę: ni mniej, ni więcej.”
„Tylko pytanie - odrzekła Alicja - czy pan może nadawać słowom aż tyle rozmaitych znaczeń.”
„Pytanie jest tylko - rzekł Hojdy Bojdy - kto tu decyduje: i koniec.”
Alicja była tym zbyt zaskoczona, by się odezwać: więc po chwili Hojdy Bojdy znów zaczął. „Niektóre z nich są oporne, o tak! szczególnie czasowniki: one są pyszne - przymiotnik pozwoli wszystko ze sobą zrobić - ale nie czasownik! choć ja z każdym sobie poradzę. Nieprzenikliwość! oto moja zasada!”
„Czy mógłby mi pan wytłumaczyć - poprosiła Alicja - co to właściwie znaczy?”
„Teraz mówisz - jak rozumna dziewczynka - rzekł Hojdy Bojdy z wyrazem głębokiego zadowolenia. - Kiedy mówię: nieprzenikliwość, to znaczy, że już dosyć tego tematu i najlepiej, żebyś mi wreszcie powiedziała, co chcesz dalej robić, bo myślę, że nie zamierzasz tu spędzić reszty życia.”
„To bardzo dużo znaczeń jak na jedno słowo!” zastanowiła się na głos Alicja.
„Jeśli już każę słowu tyle się napracować - rzekł Hojdy Bojdy - zawsze mu osobno dopłacam.”
„O!” zdziwiła się Alicja, tak skołowana, że nie było jej stać na nic lepszego.
„Żebyś widziała, jak one się do mnie zbiegają w sobotę wieczór - kontynuował Hojdy Bojdy, z powagą zakołysawszy głową z boku na bok - rozumiesz: po wypłatę.”
(Alicja nie ośmieliła się spytać, czym je opłaca: więc ja też nie mogę wam tego wyjaśnić.)
„Zdaje się, że pan umie bardzo sprytnie objaśniać wyrazy - rzekła Alicja. - A czy byłby pan łaskaw powiedzieć mi, co znaczy wiersz pod tytułem Żabrolaki?”
„Posłuchajmy go - rzekł Hojdy Bojdy. - Ja potrafię objaśnić każdy wiersz, jaki dotychczas wymyślono: i mnóstwo takich, których jeszcze nie wymyślono.”
Zabrzmiało to nader obiecująco, więc Alicja wzięła i wygłosiła pierwszą zwrotkę:

Był czas mrusztławy, ślibkie skrątwy
Na wałzach wiercząc świrypły,
A mizgłe do cna boroglątwy
I zdomne świszczury zgrzypły.

„Na początek wystarczy - przerwał Hojdy Bojdy. - Już w tym kawałku roi się od trudnych słów. Czas mrusztławy to czwarta po południu, kiedy zaczyna się piec na ruszcie mięso na obiad.”
„To pasuje - rzekła Alicja. - A ślibkie?”
„No cóż, ślibkie znaczy śliskie i gibkie, a gibkie to tyle co żwawe. Widzisz, to taka jakby walizka: dwa znaczenia pakuje się do jednego słowa.”
„Teraz już rozumiem - powiedziała zastanowiwszy się Alicja. - A co to są skrątwy?”
„No, skrątwy to jak gdyby borsuki - trochę jakby jaszczurki - a trochę jakby korkociągi.”
„To one muszą bardzo dziwnie wyglądać.”
„Owszem - powiedział Hojdy Bojdy - a gnieżdżą się pod zegarami słonecznymi... a żywią się serem.”
„A co to jest wierczeć i świrypnąć?”
„Wierczeć to znaczy wirować warcząc jak żyroskop. A świrypać znaczy robić dziurki jakby świderkiem.”
„A wałza pewnie oznacza trawnik wokół zegara słonecznego?” rzekła Alicja, zaskoczona własną pomysłowością.
„Oczywiście. Rozumiesz, nazywa się wałza, bo ciągnie się duży kawał z przodu i duży kawał za tym zegarem -”
„I jeszcze duży kawał z lewego i kawał z prawego boku,” dodała Alicja.
„No właśnie. A następnie mizgle znaczy mizerne i wątłe (masz tu jeszcze jedną walizkę). A boroglątwa to ten chudy i obszarpany z wyglądu ptaszek, z piórami sterczącymi na wszystkie strony, jak żywa szczotka do zmywania podłóg.”
„No, a zdomne świszczury? - spytała Alicja. - Obawiam się, że sprawiam panu wiele kłopotu.”
„Nie... świszczury to rodzaj zielonych świnek; a zdomne co znaczy, tego nie jestem pewien. Chyba skrót, że z domu, czy z daleka od domu... że zabłądziły, rozumiesz.”
„A co znaczy zgrzypły?”
„Widzisz, zgrzypnąć to coś pośredniego między wrzaskiem a świstem, z pewnego rodzaju czmychnięciem w środku: ale może sama usłyszysz, jak to się robi - tam, w lesie! - a jak raz usłyszysz, to ci już zupełnie wystarczy. Ależ to trudne... kto ci to wszystko wyrecytował?”
„Przeczytałam w książce - odpowiedziała Alicja. - Ale recytowano mi też o wiele łatwiejsze wierszyki: na przykład - zdaje się, że to był Tirli Bim -”
„Bo jeżeli chodzi o poezje - rzekł Hojdy Bojdy, wyciągając ogromne łapsko - to widzisz, ja umiem recytować poezje nie gorzej od innych, gdyby ktoś potrzebował -”
„Och, nie, taka potrzeba nie zachodzi!” rzekła z pośpiechem Alicja, w nadziei, że on już nie zacznie.
Lecz on ciągnął, nie zwracając uwagi na jej słowa: „Utwór, który wykonam, napisany został wyłącznie dla twojej rozrywki.”
Alicja uznała, że w tej sytuacji wypada go posłuchać; usiadła więc i dość smętnie powiedziała: „Dziękuję”.
Zimą, gdy pola toną w bieli
Niech piosenka ma cię rozweseli.

„Chociaż ja tego wcale nie śpiewam,” dla wyjaśnienia wtrącił Hojdy Bojdy.

„Widzę to,” powiedziała Alicja.
„Jeżeli potrafisz widzieć, czy ja śpiewam, czy nie, to masz lepszy wzrok niż prawie ktokolwiek,” zauważył z przyganą Hojdy Bojdy. Alicja zamilkła.

Wiosną, gdy las umają liście,
Spróbuję ci to rzec przejrzyście.

„Dziękuję bardzo,” powiedziała Alicja.

Latem, gdy dzień się robi wcześniej,
Zrozumiesz może sens tej pieśni:

Jesienią, gdy się liść brązowi,
Zapisz, co moja pieśń wysłowi.

„Dobrze, wezmę atrament i zapiszę, jeśli jej do tego czasu nie zapomnę,” rzekła Alicja.
„Nie musisz ciągle robić takich uwag - rzekł Hojdy Bojdy - one są bez sensu i rozpraszają mnie.”

Do ryb wystałem wojownicze
Przestanie: „Tego sobie życzę.”

A na to owe morskie rybki
Przysłały mi swój respons szybki,

Pisząc, jak słusznie podejrzewasz:
„Nie uczynimy tak, ponieważ -”

„Obawiam się, że niezupełnie to rozumiem,” rzekła Alicja.
„Dalej to się robi łatwiejsze,” odpowiedział jej Hojdy Bojdy.

Więc okazując swoją władzę
Ostrzegłem, że się słuchać radzę!

A te w przypływie wesołości
Odrzekły: “Ależ pan się złości!”

Choć im radziłem raz i drugi,
Nie doceniły tej przysługi.

Dobywam tedy kocioł duży,
Co w przedsięwzięciu mi posłuży.

Serce mi skacze, serce tąpie,
A ja napełniam go przy pompie.

Przyszedł mi jeden sprawę zdać,
Że wszystkie rybki poszły spać.

Więc mówię: „Idź do ich siedziby
I zaraz obudź mi te ryby!”

Nie mamrotałem tego głucho,
Krzyknąłem mu to prosto w ucho.

Hojdy Bojdy podniósł głos prawie do wrzasku, wygłaszając tę zwrotkę, aż Alicja pomyślała, wzdrygnąwszy się: „Tym posłańcem za nic bym nie została!”

A ten mi odpowiada z pychą:
„Czy nie potrafisz mówić cicho?”

I z pychą rzecze mi: „Te ryby
Może obudziłbym ci, gdyby -”

Korkociąg wziąłem w ręce dwie
I sam poszedłem budzić je.

Drzwi są zamknięte. Ciągnę, pcham,
Walę i kopię, ra-ba-bam!

Gdy tak na próżno tłukę, walę,
W końcu za klamkę wziąłem, ale -

Nastąpiła długa pauza.
„To wszystko?” ośmieliła się zapytać Alicja.
„Tak, to wszystko - powiedział Hojdy Bojdy. - Do widzenia.”
Było to dość nieoczekiwane, pomyślała Alicja, ale po tak znaczącej aluzji, że powinna się już pożegnać, nie wypadałoby przedłużać swej obecności. Wstała więc i wyciągnęła rękę.
„Do widzenia, do następnego razu!” powiedziała najradośniej, jak mogła.
„Gdybyśmy się nawet spotkali, to ja cię nie odróżnię - odrzekł niechętnie Hojdy Bojdy, łaskawie podając jej tylko jeden palec - jesteś taka podobna do innych ludzi.”
„Ludzi zwykle się odróżnia po twarzach,” zauważyła refleksyjnie Alicja.
„Właśnie to jest do niczego - rzekł Hojdy Bojdy. - Masz taką samą twarz jak wszyscy: dwoje oczu, o tak - (zaznaczył ich położenie kciukiem w powietrzu) - pośrodku nos, pod nim usta. Wiecznie to samo. Gdybyś miała na przykład dwoje oczu po jednej stronie nosa, albo usta ponad: już byłoby troszkę łatwiej.”
„To by nieładnie wyglądało!” zaprotestowała Alicja. Na co Hojdy Bojdy po prostu zamknął oczy i rzekł: “Najpierw spróbuj, a potem będziesz się mądrzyć.”
Alicja poczekała chwilę, czy jeszcze się nie odezwie, ale że już nie otwierał oczu i nie zwracał na nią więcej uwagi, Hojdy Bojdy powiedziała jeszcze raz: „Do widzenia!” i nie otrzymawszy odpowiedzi, po cichu odeszła. Nie mogła się jednak powstrzymać od powiedzenia sobie: „Ze wszystkich nienajprzyjemniejszych - (powtórzyła to na głos, tak jej poprawiło samopoczucie, że może się posłużyć tak długim słowem) - ze wszystkich nienajprzyjemniejszych osób, jakie spotkałam w życiu-” Nie dokończyła zdania, gdyż w tym momencie ogłuszający trzask zatrząsł lasem od końca do końca.
ROZDZIAŁ VII
LEW I JEDNOROŻEC
W następnej chwili w lesie pojawili się biegnący żołnierze, najpierw po dwóch i trzech, potem dziesięciu albo dwudziestu na raz, a w końcu tak tłumnie, że zdawali się wypełniać cały las. Alicja stanęła za drzewem, żeby nie stratowali jej, i przypatrywała się przebiegającym.
Pomyślała sobie, że w życiu nie widziała żołnierzy tak niepewnie się trzymających na nogach: ciągle potykali się o coś, a ilekroć się któryś przewrócił, zawsze kilku się wywalało przez niego, tak że niebawem las był zasłany kłębowiskami leżących.
Potem nadbiegły konie. Miały po cztery nogi, więc radziły sobie trochę lepiej od pieszych; ale nawet i one potykały się od czasu do czasu; i było jakby regułą, że jeśli koń się potknął, to jeździec od razu spadał. Zamęt się z każdą chwilą pogarszał i Alicja naprawdę się ucieszyła, wydostawszy się z lasu na polanę, gdzie Biały Król siedział na ziemi, pilnie zapisując w notesie.
„Wszystkich wysłałem! - zakrzyknął w uniesieniu na widok Alicji. - Nie spotkałaś przypadkiem żołnierzy, moja droga jak szłaś przez las?”
„Spotkałam - odrzekła Alicja - chyba kilka tysięcy.”
„Cztery tysiące dwustu i siedmiu, to ich dokładna liczba - powiedział Król, zajrzawszy do notesu. - Koni wszystkich wysłać nie mogłem, rozumiesz: bo dwa są potrzebne do gry. I nie wysłałem także dwóch Gońców. Obaj poszli do miasta. Wyjrzyj na drogę i powiedz mi, czy któregoś nie widać.”
„Czy widzę kogoś na drodze? Nikogo!” rzekła Alicja.
„Ach, żebym ja miał taki wzrok - powiedział z żalem Król, - Nikogo! na taką odległość! Ja przy tym świetle widzę tylko tych, co istnieją.”
Alicja tego nawet nie dosłyszała, bo nadal wpatrywała się w drogę, ocieniwszy sobie oczy dłonią. „Teraz się ktoś pokazał! - krzyknęła wreszcie. - Ale zbliża się bardzo powoli... i jakie on dziwne ruchy wyczynia!” (Goniec bowiem ciągle podskakiwał i wił się jak węgorz, nadchodząc, wielkie dłonie swe rozczapierzywszy na boki, każda jak wachlarz.)
„Wcale nie - odpowiedział Król. - To po prostu Anglosaski Goniec: i przybiera pozy anglosaskie. Robi to wyłącznie wtedy, gdy jest szczęśliwy. Nazywa się Szarmar.” (Wymówił to jak czary mary, tylko że krócej.)
„Kocham moje kochanie na literę S - nie mogła się powstrzymać Alicja - bo jest Szarmancki. Nie znoszę go na S, bo jest Szachrajem. Karmię go, hmmm, karmię go Szynką i Sianem. Nazywa się Szarmar, a mieszka -”
„Mieszka na Szczycie pagórka - podpowiedział Król, nie podejrzewając, że się przyłączył do gry, kiedy Alicja wciąż jeszcze nie była pewna, jaka miejscowość zaczyna się na S.
- Drugi Goniec nazywa się oczywiście Szalkap. Bo rozumiesz, muszę mieć dwóch: w jedną i w drugą stronę. Jednego, żeby przybywał, a drugiego, żeby wyruszał.”
„Proszę?” powiedziała Alicja.
„To nieładnie napraszać się,” powiedział Król.
„Chciałam tylko powiedzieć, że nie rozumiem - oświadczyła Alicja. - Dlaczego jeden ma przychodzić, a drugi odchodzić?”
„Przecież mówię ci - powtórzył zniecierpliwiony Król. - Muszę mieć dwóch: do przynoszenia i do odnoszenia. Jednego żeby przynosił, a drugiego żeby odnosił.”
W tej chwili zjawił się Goniec: zbyt zadyszany, ażeby wykrztusić choć jedno słowo, wymachiwał tylko rękoma i wyczyniał do biednego Króla najokropniejsze grymasy.
„Ta młodziutka dama kocha cię na literę S - „ powiedział Król, przedstawiając Alicję, w nadziei, że odwróci uwagę Gońca od swojej osoby - ale gdzie tam! - anglosaskie pozy stawały się coraz dziksze, a ślepiami wściekle przewracał z boku na bok.
„Przerażasz mnie! - jęknął Król. - Słabo mi... daj mi kanapkę z szynką!”
Na co Goniec, ku wielkiemu rozbawieniu Alicji, otworzył torbę, która mu wisiała na szyi, i wręczył Królowi kanapkę, a ten ją łapczywie pożarł.
„Jeszcze jedną kanapkę!” powiedział Król.
„Zostało mi już tylko siano,” odpowiedział Goniec, zaglądając do torby.
„No to siana -” słabym głosem wyszeptał Król.
Alicja spostrzegła z ulgą, że mu to wyraźnie pomogło.
„Na zasłabnięcie nie ma to, jak zjeść trochę siana!” powiedział do niej, żując.
„Chyba lepiej byłoby oblać cię zimną wodą - podsunęła Alicja - albo podać sole trzeźwiące.”
„Czy ja powiedziałem, że coś nie byłoby lepiej? - zareplikował Król. - Powiedziałem tylko, że nie ma jak!” Alicja nie zdobyła się na sprzeciw.
„Kogo minąłeś po drodze?” zapytał Król, wyciągając do Gońca rękę po jeszcze trochę siana.
„Nikogo,” odpowiedział Goniec.
„Bardzo słusznie - powiedział Król - ona też to widziała. Wobec tego Nikt cię nie przegonił.”
„Staram się, jak mogę - odrzekł posępnie Goniec. - Na pewno nikt nie jest ode mnie szybszy.”
„Oczywiście - powiedział Król - w przeciwnym razie byłby tu przed tobą. Ale skoro już odzyskałeś oddech, powiedz nam, co się dzieje w mieście.”
„Szepnę to Waszej Królewskiej Mości na ucho,” powiedział Goniec i przyłożywszy sobie do ust dłonie, zwinięte w trąbkę, nachylił mu się do ucha. Alicja zmartwiła się, bo też chciała usłyszeć. Tymczasem Goniec nie wyszeptał, tylko wrzasnął na całe gardło: “Znowu się tłuką!”
„To ma być szept? - zawołał nieszczęsny Król, podskakując i otrząsając się. - Jeżeli jeszcze raz to zrobisz, każę cię wychłostać! Huknęło mnie to w łeb, jak trzęsienie ziemi!”
„Niewielkie to trzęsionko ziemi!” pomyślała Alicja. “Kto się znów tłucze?” ośmieliła się spytać.
„Oczywiście Lew z Jednorożcem,” odpowiedział Król.
„O koronę?”
„Z pewnością - powiedział Król - a najzabawniejsze, że im chodzi wciąż o moją koronę! Lećmy na to popatrzeć.” I pobiegli truchcikiem, Alicja zaś powtarzała sobie w biegu słowa starej piosenki:

Lew i Jednorożec walczyli o koronę,
Lew pobił w mieście Jednorożca i już załatwione.
Ci dali im białego, ci czarnego ciasta,
Ci placka ze śliwkami i wybębnili ich z miasta.

„A czy - ten - kto zwycięży - dostanie - koronę?” zapytała w biegu, jak mogła, bo jej tchu brakowało.
„Ależ co znowu, skądże! - zawołał Król. - Co za pomysł!”
„Czy Król - byłby - tak dobry - i raczył się - “ wysapała Alicja, gdy jeszcze kawałek ubiegli - „zatrzymać minutę - żeby - odsapnąć?”
„Dobry to ja jestem - powiedział Król - i raczyć się też lubię, tylko że nie jestem taki mocny! Zatrzymać minutę? To jakby się ktoś starał zatrzymać Bandrochłapa!”
Alicji brakowało tchu na dalsze rozmowy, więc pędzili już nie odzywając się, aż zobaczyli wielki tłum i pośrodku zmagających się Lwa z Jednorożcem. Otaczała ich taka chmura kurzu, że w pierwszej chwili Alicja nie mogła odróżnić, który jest który; ale w końcu rozpoznała Jednorożca po rogu.
Przystanęli w pobliżu miejsca, gdzie Szalkap, drugi z królewskich Gońców, stał i przyglądał się walce, w jednej ręce trzymając filiżankę herbaty, a w drugiej kromkę chleba z masłem.
„Dopiero co wyszedł z więzienia - szepnął do Alicji Szarmar - a zamknięto go, zanim dokończył podwieczorku: a ich tam karmią tylko skorupami z ostryg - i widzisz - jaki wyszedł spragniony i głodny! Jak się masz, dziecinko?” zwrócił się do Szalkapa, obejmując go serdecznie za szyję.
Szalkap obejrzał się i kiwnął mu głową, ale nie oderwał się od chleba z masłem.
„Dobrze ci było w więzieniu, dziecinko?” zapytał Szarmar.
Szalkap znów się obejrzał i tym razem parę łez mu się stoczyło po twarzy, ale nie powiedział ani słowa.
„Gadajże!” zawołał niecierpliwie Szarmar. Lecz Szalkap tylko żuł zawzięcie i popijał herbatą.
„No gadaj wreszcie! - krzyknął Król. - Jak idzie im walka?”
Szalkap zdobył się na desperacki wysiłek i przełknął ogromny kęs chleba z masłem. „Bardzo dobrze im idzie - powiedział, dławiąc się - obaj leżeli już po jakieś osiemdziesiąt siedem razy.”
„To chyba już niedługo przyniosą białe i czarne ciasto?” ośmieliła się spytać Alicja.
„Już czeka na nich przygotowane - powiedział Szalkap - właśnie jem kawałek.”
W tej chwili przerwano walkę i Lew z Jednorożcem usiedli, dysząc, a Król głośno obwieścił: „Dziesięć minut przerwy na posiłek!” Od razu Szarmar i Szalkap wzięli się do roboty, obnosząc tace białego i czarnego pieczywa. Alicja wzięła kromkę do spróbowania, ale okazało się bardzo wyschnięte.
„Dziś już chyba nie będą walczyć - powiedział Król do Szalkapa - idź i rozkaż im, niech zaczną wybębniać.” Szalkap odbiegł w podskokach jak pasikonik.
Alicja stała jakiś czas, przyglądając mu się. Nagle twarz jej się rozpromieniła. „Patrzcie, patrzcie! - krzyknęła i w podnieceniu wskazała palcem. - Tam Biała Królowa biegnie przez pole! Wypadła z tamtego lasu... ależ te Królowe umieją biegać!”
„Z pewnością jakiś wróg ją goni - powiedział Król, ani się obejrzawszy. - W lesie ich pełno.”
„A nie pobiegniesz jej na pomoc?” rzekła Alicja, zdumiona, że on to przyjmuje z takim spokojem.
„To nic nie da! - powiedział Król. - Ona biegnie ze straszną szybkością. To jakby się ktoś starał dogonić Bandrochłapa! Ale jeżeli chcesz, mogę jej przypadek zapisać... Kochana staruszka! - powtórzył sobie po cichu, otwierając swój notes.
- Czy staruszka pisze się przez żet z kropką?”
W tej chwili minął ich Jednorożec, wlokący się niedbale z rękoma w kieszeniach. „Miałem dzisiaj przewagę?” rzekł do Króla w przejściu, ledwie na niego spojrzawszy.
„Owszem - owszem - odpowiedział trochę nerwowo Król.
- Nie powinieneś go przebijać rogiem.”
„Żadna krzywda mu się nie stała,” odpowiedział niedbale Jednorożec i już odchodził, gdy spojrzenie jego padło na Alicję: zawrócił w miejscu i stał tak przez jakiś czas, przypatrując się jej z wyrazem najgłębszego obrzydzenia.
„A cóż - to - takiego?” zapytał wreszcie.
„To dziecko! - odpowiedział skwapliwie Szarmar, wysuwając się przed Alicję, by ją przedstawić, i w anglosaskiej pozie wyciągając ku niej rozczapierzone dłonie. - Właśnie dzisiaj żeśmy je znaleźli. Jest jak żywe i nawet dwa razy takie!”
„Zawsze myślałem, że to są potwory z bajki! - rzekł Jednorożec. - A czy to żywe?”
„Umie nawet mówić!” rzekł uroczyście Szarmar.
Jednorożec popatrzył sennie na Alicję i powiedział: „Mów, dziecko.”
Alicja nie mogła powstrzymać uśmiechu, który wygiął jej wargi, kiedy się odezwała: „Wiesz, ja też zawsze myślałam, że Jednorożce to potwory z bajki! Nigdy jeszcze nie widziałam żywego.”
„Więc jak już zobaczyliśmy się wzajemnie - rzekł Jednorożec - to teraz, jeżeli ty uwierzysz we mnie, ja też uwierzę w ciebie. Zgoda?”
„Zgoda, jeżeli ci to odpowiada,” rzekła Alicja.
„No to, stary, dawaj tu śliwkowy placek! - rzekł Jednorożec, zwracając się od niej do Króla. - Ten wasz czarny chleb, to nie dla mnie!”
„Ależ oczywiście - oczywiście!” wymamrotał Król i skinął na Szarmara. “Otwieraj torbę! - wyszeptał. - Prędko! Nie tę... ta jest pełna siana!”
Szarmar wyjął z torby ogromny placek i dał go do potrzymania Alicji, sam wydobywając półmisek i wielki nóż.
Jak one się mieściły w tej torbie, nie mogła pojąć. Pomyślała, że to jakby sztuka magiczna.
W międzyczasie przyłączył się do nich Lew: wyglądał na bardzo zmęczonego i sennego, oczy mu się na wpół zamykały.
„A co to?” spytał, mrugając leniwie w stronę Alicji, głębokim i niskim głosem, rozlegającym się jak bicie w ogromny dzwon.
„A właśnie, co to jest? - ochoczo podchwycił Jednorożec.
- Nigdy byś nie zgadł! Ja nie zgadłem.”
Lew ze znużeniem przyjrzał się Alicji. „Czy zaliczasz się do zwierząt - roślin - czy minerałów?” powiedział, co drugie słowo ziewając.
„To jest potwór z bajki!” zawołał Jednorożec, nim Alicja zdążyła odpowiedzieć.
„No to rozdaj placek ze śliwkami, Potworze!” powiedział Lew, kładąc się i opierając podbródek na łapach. „A wy obaj siadajcie - (do Króla i Jednorożca) - tylko bez szachrajstwa z tym plackiem.”
Królowi najwyraźniej było nijako, że ma usiąść między dwiema ogromnymi bestiami: ale nie było dla niego innego miejsca.
„Teraz moglibyśmy nieźle powalczyć o koronę!” rzekł Jednorożec, popatrując z ukosa na koronę, której nieszczęsny Król mało sobie z głowy nie otrząsnął, tak cały dygotał.
„Bez trudu bym wygrał,” rzekł Lew.
„Nie jestem tego pewien,” rzekł Jednorożec.
„Ależ ja cię biję po całym mieście, ty kurczaku!” odparł mu gniewnie Lew i już na wpół się podniósł.
Tu wtrącił się Król, aby zapobiec dalszej kłótni: był cały w nerwach, a głos mu się całkiem załamywał. „Po całym mieście? - powiedział. - Ależ to kawał drogi! Czy szedłeś przez stary most, czy przez rynek? Najładniejszy widok jest ze starego mostu.”
„Nie mam pojęcia - odpowiedział Lew, z powrotem się układając. - Było za dużo kurzu, aby coś widzieć. Długo jeszcze Potwór będzie krajać ten placek?”
Alicja usiadła na brzegu małego strumyczka, z wielkim półmiskiem na kolanach, i zawzięcie dydoliła tym nożem.
„To naprawdę irytujące! - odpowiedziała Lwu (już się przyzwyczaiła do tego, że ją nazywają Potworem). - Co ukroję parę kawałków, to one się z powrotem zrastają!”
„Bo nie umiesz się obchodzić z Lustrzanym plackiem - rzekł Jednorożec. - Najpierw trzeba rozdać go, a potem kroić.”
Wydawało się to bez sensu, lecz Alicja bardzo posłusznie wstała, obniosła półmisek i gdy to robiła, ciasto samo podzieliło się na trzy części. „Teraz możesz je pokroić!” rzekł Lew, gdy wróciła na swe miejsce z pustym półmiskiem.
„Hej, to nieuczciwie! - zawołał Jednorożec, gdy Alicja usiadła z nożem w ręku, nie mając pojęcia, co dalej robić. - Potwór dał Lwu dwa razy więcej niż mnie!”
„Ale sobie nic nie zatrzymała - powiedział Lew. - Czy lubisz placek ze śliwkami, Potworze?”
Nie zdążyła jednak Alicja odpowiedzieć, gdy rozległy się bębny.
Skąd ich odgłos dobiega, nie mogła się zorientować: jakby całe powietrze było ich pełne i grzmiało tu, i grzmiało w jej głowie, aż poczuła się całkiem ogłuszona. Zerwała się na nogi i w popłochu przeskoczywszy strumyczek zdążyła jeszcze zauważyć, jak Lew i Jednorożec podnoszą się, patrząc gniewnie, że im przerwano posiłek, zanim upadła na kolana i przycisnęła ręce do uszu, na próżno starając się odgrodzić od tego straszliwego hałasu.
„Jeżeli to nie wybębni ich z miasta - pomyślała - to już żadna siła tego nie sprawi.”
ROZDZIAŁ VIII
TO MÓJ WŁASNY WYNALAZEK
Po jakimś czasie hałas jakby zaczął przycichać, aż zapadła śmiertelna cisza i Alicja z niepokojem podniosła głowę. Nikogo nie było widać i z początku myślała, że po prostu przyśnili się jej Lew i Jednorożec, i dwóch dziwnych Gońców Anglosaskich. Ale u jej stóp leżał jeszcze wielki półmisek, na którym usiłowała pokroić śliwkowy placek. „Jednak mi się nie śniło - pomyślała - chyba że... chyba że jesteśmy wszyscy częścią tego samego snu. Ale mam nadzieję, że to mój sen, a nie Czerwonego Króla! nie lubię znajdować się w cudzym śnie - ciągnęła utyskliwie. - A gdyby tak pójść i obudzić go, i zobaczyć, jak to się skończy!”
W tej chwili rozmyślania jej przerwało głośne wołanie: „Ahoj! Ahoj! Szach!” i Rycerz w szkarłatnej zbroi wypadł na nią galopem, wymachując ogromną maczugą. Właśnie jej dopadł, kiedy koń się nagle zatrzymał: „Biorę cię do niewoli!” krzyknął Rycerz i zwalił się z konia.
Mimo że zaskoczona, Alicja na razie bardziej się zlękła o niego niż o siebie, i przyglądała mu się z niepokojem, kiedy znowu dosiadał wierzchowca. Ledwie się usadowił w siodle, znowu zaczął swoje. „Biorę cię -” aż tu przerwał mu inny głos: „Ahoj! Ahoj! Szach!” i zaskoczona Alicja obejrzała się, co to za nowy nieprzyjaciel.
Tym razem był to Biały Rycerz. Podjechał do Alicji i zwalił się z konia tak samo, jak przedtem Czerwony Rycerz: po czym znów go dosiadł i obaj Rycerze siedzieli przez jakiś czas, przyglądając się sobie bez słowa. Nieco oszołomiona Alicja patrzyła to na jednego, to na drugiego.
„Jak wiesz, wziąłem ją do, niewoli!” odezwał się wreszcie Czerwony Rycerz.
„Tak, ale ja przybyłem i odbiłem ją!” odparł Biały Rycerz.
„W takim razie musimy o nią walczyć!” powiedział Czerwony Rycerz, sięgając po swój hełm (który mu wisiał u siodła i z kształtu przypominał nieco koński łeb) i nakładając go.
„Oczywiście będziesz przestrzegać Reguł Walki?” napomknął Biały Rycerz, też nakładając hełm.
„Zawsze to czynię!” rzekł Czerwony Rycerz i zaczęli się okładać z taką wściekłością, że Alicja się schowała za drzewo, by nie trafił w nią jakiś cios.
„Ciekawe, jakie są te Reguły Walki - powiedziała do siebie, przyglądając się ich zmaganiom, lękliwie zerkając ze swej kryjówki. - Chyba jedna z tych Reguł jest taka, że gdy jeden Rycerz rąbnie drugiego, to zwala go z konia, a jeżeli nie trafi, sam musi zlecieć... a druga Reguła jest chyba taka, że maczugi się trzyma w objęciach, jak to robią pacynki...
Ależ oni głośno spadają! jakby wszystkie na raz pogrzebacze spadły na kratę w kominku! A konie jakie potulne! Dają na siebie włazić i spadać - po prostu jak dwa stołki.”
Jeszcze jedna z Reguł Walki, której nie spostrzegła, chyba na tym polegała, żeby zawsze upadać na głowę: i tak zakończyli bitwę, że obaj upadli ramię w ramię, właśnie w ten sposób. Kiedy się pozbierali, uścisnęli sobie prawice, po czym Czerwony Rycerz dosiadł konia i odjechał w galopie.
„Było to chwalebne zwycięstwo, nieprawdaż?” rzekł podchodząc do niej zdyszany Biały Rycerz.
„Czy ja wiem? - odrzekła z powątpiewaniem Alicja. - Ja nie chcę być niczyim jeńcem. Chcę być Królową.”
„I będziesz, tylko musisz przejść następny strumyczek - rzekł Biały Rycerz. - Odprowadzę cię na skraj lasu, żeby nikt cię nie skrzywdził, ale stamtąd muszę zawrócić, bo to koniec mojego posunięcia.”
„Dziękuję bardzo - powiedziała Alicja. - Może ci pomogę zdjąć hełm?” Najwyraźniej sam nie mógł się z tym uporać; ale w końcu zdołała go zeń wytrząsnąć.
„No, teraz przynajmniej można odetchnąć!” rzekł Rycerz, odgarniając do tyłu oburącz swe potargane włosy i zwracając ku Alicji łagodną twarz i wielkie, poczciwe oczy. Pomyślała, że nigdy w życiu nie widziała tak dziwnego żołnierza.
Miał na sobie blaszaną zbroję, chyba wyjątkowo źle dopasowaną, i osobliwego kształtu drewniane pudło, przewieszone przez ramię, do góry dnem, z otwartym i zwisającym wiekiem. Alicja przyjrzała mu się z ciekawością.
„Widzę, że podziwiasz moje pudło - powiedział życzliwie Rycerz. - To mój własny wynalazek: trzyma się w nim ubrania i kanapki. Jak widzisz, noszę je do góry dnem, żeby deszcz nie mógł napadać.”
„Ale za to rzeczy mogą wypadać - łagodnie zauważyła Alicja. - Czy wiesz o tym, że wieko jest otwarte?”
„Nie wiedziałem - rzekł Rycerz i po twarzy przemknął mu cień frasunku. - W takim razie wszystko musiało wypaść!
To i pudło już na nic.” To mówiąc odwiązał je i już chciał cisnąć w krzaki, gdy widocznie błysnęła mu nagła myśl i powiesił je starannie na drzewie. „Czy domyślasz się, dlaczego to robię?” zapytał.
Alicja potrząsnęła głową.
„W nadziei, że pszczoły się w nim zagnieżdżą: a wtedy będę miał z niego miód.”
„Ale już masz ul - albo coś bardzo podobnego - przy siodle!” zauważyła Alicja.
„Owszem, to bardzo dobry ul - rzekł z niezadowoleniem Rycerz - z tych najlepszych. Tylko że dotąd ani jedna pszczoła jeszcze się do niego nie zbliżyła. A ta druga rzecz to pułapka na myszy. Podejrzewam, że myszy odstraszają pszczoły a może pszczoły odstraszają myszy? Nie mam pojęcia.”
„Właśnie zastanawiałam się, po co ta pułapka na myszy - powiedziała Alicja. - To mało prawdopodobne, żeby myszy się znalazły na końskim grzbiecie.”
„Może niezbyt prawdopodobne - zgodził się Rycerz - ale jeżeli przyjdą, to ja nie chcę, żeby mi się tu panoszyły.”
„Bo wiesz - podjął po chwili - trzeba być na wszystko przygotowanym. Dlatego mój koń nosi te bransoletki.”
„A po co?” zainteresowała się Alicja.
„Dla zabezpieczenia przed ukąszeniami rekinów - odrzekł Rycerz. - To mój własny wynalazek. A teraz pomóż mi wsiąść. Pojadę z tobą na skraj lasu... A ten półmisek na co?”
„To od placka ze śliwkami,” wyjaśniła Alicja.
„W takim razie lepiej go zabrać - rzekł Rycerz. - Przyda się, jeżeli znajdziemy placek ze śliwkami. Pomóż mi go wpakować do tej sakwy.”
Zajęło im to mnóstwo czasu, choć Alicja bardzo starannie trzymała otwartą sakwę, bo Rycerzowi tak niezgrabnie szło pakowanie tego półmiska! najpierw kilka razy, jak usiłował go schować, to sam wpadł zamiast niego. „Bo widzisz, on się tu ledwie mieści - wyjaśnił, gdy zdołali go wreszcie wpakować - bo w sakwie jest dużo lichtarzy.” I przytroczył ją do siodła, które już obładowane było pęczkami marchwi, pogrzebaczy oraz szczypców do ognia i mnóstwem innych rzeczy.
„Czy masz aby włosy mocno upięte?” upewnił się, gdy ruszyli naprzód.
„Tylko tak jak zwykle,” powiedziała z uśmiechem Alicja.
„To nie wystarczy - odrzekł z niepokojem. - Bo widzisz, tu wiatr jest naprawdę mocny. Zawiesisty jak zupa.”
„Czy wynalazłeś sposób na to, żeby wicher nie mógł zerwać włosów?” zapytała Alicja.
„Jeszcze nie - odpowiedział Rycerz. - Ale wymyśliłem sposób na ich wypadanie.”
„Chciałabym go poznać, i to bardzo!”
„Bierze się prosty kij - wyjaśnił Rycerz - i puszcza się po nim włosy do góry, jak drzewko owocowe. Otóż włosy dlatego wypadają, że zwieszają się w dół: a do góry nic przecież nie spada! To taki mój wynalazek. Możesz go wypróbować.”
Sposób ten nie wygląda na zbyt wygodny, pomyślała Alicja, i przez jakiś czas szła w milczeniu, rozważając sobie ten pomysł, a od czasu do czasu przystając, aby pomóc biednemu Rycerzowi, który z pewnością nie był za dobrym jeźdźcem.
Ilekroć koń się zatrzymał (a robił to bardzo często), Rycerz spadał z niego do przodu; a ilekroć znów ruszył (co na ogół czynił dość nagle), spadał do tyłu. Poza tym trzymał się nienajgorzej, tyle że od czasu do czasu miał zwyczaj spadać też i na boki; a że robił to zwykle z tej strony, po której szła przy nim Alicja, przekonała się niebawem, iż lepiej nie iść przy samym koniu.
„Podejrzewam, że nie wprawiałeś się zbytnio w jeździe konnej?” ośmieliła się zauważyć, pomagając mu się piąty raz dźwignąć z upadku.
Rycerza ta uwaga jakby ogromnie zdumiała i nieco uraziła. „Z czego to wnosisz?” zapytał, gramoląc się znowu na siodło i jedną ręką chwytając Alicję za włosy, żeby nie spaść na drugą stronę.
„Bo ci, którzy mają wprawę, nie spadają tak często.”
„Mam ogromną wprawę - stwierdził z powagą Rycerz - ogromną!”
Alicji nie nasunęło się nic lepszego niż: „Naprawdę?” ale powiedziała to najserdeczniej, jak mogła. Po czym znów posuwali się kawałek w milczeniu: Rycerz z zamkniętymi oczyma coś mrucząc pod nosem, Alicja zaś trwożnie wyczekując kolejnego upadku.
„Wielka sztuka jeździecka - przemówił nagle Rycerz donośnym głosem, wymachując przy tym prawicą - polega na utrzym -” i tu zdanie się urwało tak samo nagle, jak się rozpoczęło, bo Rycerz zwalił się ciężko na sam czubek głowy, wprost pod stopy Alicji. Tym razem naprawdę się przestraszyła i zaniepokojona spytała, podnosząc go: „Nic sobie nie zrobiłeś? nie połamałeś sobie kości?”
„Och, nic wielkiego - odpowiedział Rycerz, jakby kilka złamanych kości nie czyniło mu różnicy. - Wielka sztuka jeździecka, jak już powiedziałem, polega na utrzymaniu równowagi: widzisz - o tak - „
Puścił cugle i rozłożył ramiona, aby pokazać Alicji, co ma na myśli: i tym razem upadł na plecy, pod same kopyta.
„Mam ogromną wprawę! - powtarzał przez cały czas, gdy Alicja go stawiała na nogi. - Ogromną!”
„To po prostu śmieszne! - zawołała Alicja, tracąc wreszcie do niego cierpliwość. - Powinieneś mieć drewnianego konia na kółkach, o! to dla ciebie w sam raz!”
„A czy on równo chodzi?” zapytał Rycerz, widać żywo tym zainteresowany, chwytając końską szyję w oba ramiona, w samą porę, żeby znowu nie zlecieć.
„Dużo równiej od żywego konia!” rzekła Alicja, parsknąwszy krótkim śmiechem, choć starała się temu zapobiec.
„Kupię sobie takiego - zadumał się na głos Rycerz. - Jednego czy dwa - nawet kilka.”
Nastąpiło krótkie milczenie, po czym Rycerz znów podjął: “Moja najmocniejsza strona to wynalazki. Zauważyłaś chyba, że kiedy mnie ostatni raz podnosiłaś, byłem zamyślony?”
„Owszem, byłeś poważny,” odrzekła Alicja.
„Bo właśnie wynajdywałem nowy sposób przełażenia przez furtkę: chciałabyś o nim usłyszeć?”
„Z największą chęcią,” rzekła grzecznie Alicja.
„Powiem ci, jak do tego doszedłem - rzekł Rycerz. - Otóż powiedziałem sobie: jedyna trudność to stopy! głowa jest już dostatecznie wysoko. Więc umieszczam głowę na wierzchu furtki - wtedy głowa jest już dostatecznie wysoko - potem staję na głowie - wtedy, rozumiesz, nogi też są dostatecznie wysoko - i już jestem po drugiej stronie, rozumiesz?”
„Owszem, jakbyś to wszystko wykonał, to już będziesz chyba po drugiej stronie - zastanowiła się Alicja - ale czy nie sądzisz, że to dość trudne?”
„Jeszcze tego nie wypróbowałem - odparł z powagą Rycerz - więc nie mogę powiedzieć na pewno: ale obawiam się, że byłoby to dość trudne.”
Wyglądał na tak znękanego tą myślą, że Alicja czym prędzej zmieniła temat. „Jaki ty masz dziwny hełm! - rzekła radośnie. - Czy to również twój wynalazek?”
Rycerz spojrzał z dumą na swój hełm, wiszący u siodła.
„Tak - odpowiedział - ale wynalazłem jeszcze lepszy od tego: jak

_________________
Za każdą linią drzew morze.
Czubki drzew na tle ciemnego nieba.
Gdy kto sieje nasiona goryczy, nie może zebrać plonu słodyczy.
szenko2325
.


Dołączył: 09 Sty 2004
Posty: 22692
Skąd: Sentinel

Zobacz profil autora
PostWysłany: Pon Cze 18, 2007 13:32 : Odpowiedz z cytatem : Do góry : : :

głowa cukru. Kiedy w niego ubrany zlatywałem z konia, natychmiast dotykał gruntu i miałem już bardzo niedaleko do ziemi, rozumiesz? Co prawda istniało niebezpieczeństwo, że do niego się wpadnie. Raz mi się to zdarzyło: a co gorsza, zanim się zdążyłem wydostać, drugi Biały Rycerz nadjechał i włożył go. Myślał, że to jego hełm.”
Rycerz opowiadał to z taką powagą, że Alicja nie odważyłaby się roześmiać. „Chyba musiało go to zaboleć - wypowiedziała drżącym głosem - jak się znalazł pod tobą.”
„Oczywiście, musiałem go kopnąć - rzekł z największą powagą Rycerz. - Wtedy zdjął ten hełm, ale godzinami trwało, zanim mnie wyciągnięto! tak się wbiłem, że wydłubywanie mnie stamtąd było wolne - wolne jak ptak.”
„To zupełnie inny rodzaj wolności!” zauważyła Alicja.
Rycerz potrząsnął głową. „Dla mnie były to wszystkie rodzaje na raz, możesz mi wierzyć!” co mówiąc podniecił się na tyle, że uniósł ramiona i natychmiast się wyturlał z siodła, głową na dół wpadając w głęboki rów.
Alicja podbiegła do rowu, by go wypatrzyć. Ten upadek zaskoczył ją, bo już od pewnego czasu nieźle się trzymał, i bała się, czy tym razem naprawdę sobie czegoś nie zrobił.
Ale choć dojrzała tylko podeszwy jego stóp, ulżyło jej, kiedy posłyszała, że dalej gada na swój zwykły sposób. „Wszystkie rodzaje wolności na raz - powtarzał - ale cóż to za niedbalstwo z jego strony, żeby nakładać cudzy hełm: i do tego z człowiekiem!”
„Jak możesz tak spokojnie rozmawiać - głową na dół?” spytała Alicja, wyciągając go za nogi i zwalając na brzeg. Rycerza to pytanie jakby zdziwiło. „A co za różnica, w jakiej pozycji znajduje się moje ciało? - rzekł. - Mój umysł tak czy owak nadal pracuje. A nawet im bardziej stoję na głowie, tym więcej robię nowych wynalazków.
Najbłyskotliwsze z tych moich osiągnięć - podjął niebawem - to jak przy mięsie wynalazłem nowy rodzaj budyniu.”
„I zdążyli zrobić go jako następne danie, na deser? - rzekła Alicja. - No, to rzeczywiście znaczy uwinąć się!”
„No, może nie jako następne danie - rzekł Rycerz z przeciągłym namysłem - w każdym razie nie danie.”
„W takim razie następnego dnia. Bo chyba nie podano dwóch deserów na jeden obiad?”
„No, może nie następnego dnia - powiedział Rycerz - w każdym razie nie dnia. A właściwie - podjął, nisko schyliwszy głowę, coraz ciszej i ciszej - to nie sądzę, żeby ten budyń kiedykolwiek był przyrządzony! A jeszcze właściwiej to nie sądzę, żeby ten budyń kiedykolwiek dał się przyrządzić.
Jednak to był nadzwyczaj pomysłowy budyń - wiesz - jako wynalazek.”
„Z czego chciałeś go zrobić?” spytała Alicja, żeby go rozweselić, bo nieszczęsny Rycerz wyglądał na doszczętnie tym przybitego.
„Przede wszystkim z bibuły,” odjęknął Rycerz.
„Obawiam się, że to nie byłoby za dobre -”
„Samo to nie - przerwał jej zapalając się - ale nie masz pojęcia, jak ten smak się zmienia po dodaniu innych składników, takich jak proch i lak. A teraz muszę cię pożegnać.”
Właśnie przybyli na skraj lasu.
Alicja potrafiła się już zdobyć wyłącznie na zdziwienie: myślała o budyniu.
„Jesteś smutna - zatroskał się Rycerz. - Pozwól, że zaśpiewam ci coś na pociechę.”
„Czy to bardzo długie?” spytała Alicja, bo nasłuchała się już tego dnia co niemiara poezji.
„Długie - powiedział Rycerz - ale nadzwyczaj, nadzwyczaj piękne. Kto tylko posłyszy mnie, jak to śpiewam, każdy albo ma łzy w oczach, albo też -”
„Albo co?” zapytała Alicja, bo Rycerz nagle przerwał.
„Albo ich nie ma, no i trudno. Tytuł tej pieśni nazywa się “Oczy wątłusza.”
„Więc taki jest jej tytuł? no, no!” rzekła Alicja, usiłując wzbudzić w sobie zainteresowanie.
„Nie, nie zrozumiałaś - powiedział Rycerz, jakby trochę zakłopotany. - Tak się nazywa jej tytuł. A naprawdę jej tytuł brzmi Starutki starzyk.”
„Więc należało powiedzieć: ta pieśń tak się nazywa?” poprawiła się Alicja.
„Nie, to coś zupełnie innego! sama pieśń nazywa się “Sposoby na życie”, rozumiesz: ona się tak tylko nazywa!”
„Więc jaka to jest pieśń?” zapytała Alicja, teraz już kompletnie oszołomiona.
„Właśnie chciałem powiedzieć - rzekł Rycerz. - Naprawdę to jest “Na bramce usiadłszy”: a jej melodia to mój własny wynalazek.”
Przy tych słowach zatrzymał konia i opuścił mu na kark cugle: po czym, z wolna wybijając takt jedną dłonią, z nikłym uśmiechem, który opromieniał jego łagodną i głupkowatą twarz, jak gdyby się cieszył z melodii, zaczął śpiewać.
Z mnóstwa dziwnych rzeczy, jakie Alicja ujrzała w czasie swej wędrówki „Po drugiej stronie Lustra”, tę na zawsze zapamiętała najwyraźniej. Jeszcze po latach mogła sobie odtworzyć całą scenę w pamięci, jakby to było wczoraj: łagodne błękitne oczy i dobrotliwy uśmiech Rycerza - połysk zachodzącego słońca w jego włosach i jego blask jarzący się na zbroi tak świetliście, aż ją oślepiał - koń poruszający się z wolna tu i tam, z cuglami luźno puszczonymi u szyi, skubiący trawę u jej stóp - i za nimi czarny cień lasu - wszystko to widziała jak obraz, gdy przysłoniwszy oczy jedną dłonią stała oparta o drzewo, przyglądając się tej dziwnej parze i zasłuchana, jak w półśnie, w melancholijną nutę jego pieśni.
„Ale melodia nie jest jego wynalazkiem - pomyślała - wziął ją ze Wszystko ci dam, nie mogę więcej.” Stała tak i słuchała bardzo uważnie, ale łzy nie napłynęły jej do oczu.

Powiem ci wszystko, jak się patrzy,
Choć mało w dalszym ciągu.
Starutki starzyk tkwił usiadłszy
Na bramki górnym drągu.
„Kim jesteś - pytam - wiekowy człecze
I czym zarabiasz na życie?”
Odpowiedź jego na to mi ciecze
Przez łeb jak woda w sicie.

Odrzekł: „Motyle zbieram, panie,
Gdy zdrzemną się w pszenicy
I paszteciki z nich baranie
Sprzedaję na ulicy
Żeglarzom, co żeglują w burzy
Po wściekłym oceanie:
I stąd zarobek mam nieduży
Na chleb, i co łaska, mój panie.”

Lecz ja powziąłem plan, że baczki
Przebarwię na zielono
I kupię wachlarz rozmiaru trzepaczki,
By na nie się nie gapiono.
Więc nie znajdując odpowiedzi
Krzyknąłem: „Mów, pleciugo,
Niech tylko starzyk mi nie bredzi!”
I buch go w łeb maczugą.

W łagodnych słowach podjął bajdę
I rzekł: „Wyruszam w drogę,
A kiedy górski potok znajdę,
Zażegam w nim pożogę
I z tego robi się do fryzur
Miksturę oleistą,
A ja za cały mój trud niemały
Mam dwa i pół pensa na czysto.”

Lecz ja myślałem o sposobie,
Jak by tu żyć z łomotów,
I co dzień tłuszcz na swej osobie
Odkładać byłem gotów.
Wytrząsłem go więc, aż posiniał,
I znowu pytam: „Za czyjeż
Pieniądze pijesz, czym się parasz
I z czego w ogóle żyjesz?”

On na to: „Łowię oczy wątłusza,
Gdzie wrzos rozkwita dziki,
I w ciemną noc, gdy mrok i głusza,
Przerabiam je na guziki.
A te sprzedaję nie za złoty
I nie za srebrny pieniądz,
Lecz za miedziany, na pół pensa
Dziewięć guzików tych ceniąc.
Czasem ukopię trochę bułek,
Wyłożę lep na kraby
Lub zbieram koła od dwukółek
Ze wzgórz, gdzie więzy i graby.
W ten oto sposób (tutaj mrugnął)
Gromadzę swe majętności:
I bardzo rad - zakończył dziad -
Wypiję zdrowie waszmości.”

Tu poduch dałem starowinie,
Bom wpadł na pomysł prosty,
Jak przez wygotowanie w winie
Przed rdzą ochraniać mosty.
Podziękowałem mu serdecznie
Za żywy udział w rozmowie,
A zwłaszcza za to, że tak grzecznie
Chciał wypić moje zdrowie.

I teraz, gdy przez roztargnienie
Wpakuję palce w klej,
Lub prawą nogę pcham niestrudzenie
W but z lewej nogi mej,
Albo na stopę mi spadnie szyna
I rąbnie, jak się patrzy,
Płaczę, bo mi to przypomina,
Jak ów znajomy starowina
Z łagodną tworzę cherubina,
Z mową, co z wolna się zacina,
O włosach bardziej siwych niż cyna,
O twarzy wrony czy pingwina,
Z okiem, co węglik przypomina,
Którego rozpacz, zda się, przygina,
Który kołysał się jak trzcina
Wydając cichy bełkot kretyna,
Jakby miał w gębie kawał blina,
Chrypiał jak żubr lub inna zwierzyna
W ten wieczór letni, biedaczyna,
Na bramce sobie usiadłszy.

Kiedy Rycerz dośpiewał ostatnich słów tej ballady, zebrał cugle i skierował konia łbem na powrót ku drodze, którą przybyli. „Zostało ci tylko parę kroków - rzekł - z pagórka i przez tamten strumyczek, i już będziesz Królową... Ale jeszcze zostaniesz i pożegnasz mnie, dobrze? - dodał, kiedy Alicja skwapliwie obejrzała się we wskazanym kierunku. - To długo nie potrwa. Zaczekasz i pomachasz mi chusteczką, kiedy znajdę się na zakręcie! Bo wiesz... może to mi doda otuchy.”
„Pewnie, że zaczekam - powiedziała Alicja - i bardzo dziękuję, że odprowadziłeś mnie tak daleko; i za pieśń; ogromnie mi się podobała.”
„Mam nadzieję - rzekł Rycerz z powątpiewaniem - chociaż nie płakałaś tak bardzo, jak się spodziewałem.”
Więc uścisnęli sobie dłonie i Rycerz z wolna odjechał w las. „Obawiam się - rzekła do siebie Alicja, patrząc za nim, jak się kołysze w siodle - że istotnie to długo nie potrwa... już leci! Na głowę, jak zwykle! Ale włazi znów na konia dość łatwo - to dlatego, że taki poobwieszany -” i tak sobie gadała, przyglądając się, jak koń człapie wolniutko drogą, a Rycerz zwala się to na jedną stronę, to na drugą. Po czwartym czy piątym upadku dojechał do zakrętu, a ona mu pomachała chusteczką i stała czekając, aż znikł jej z oczu.
„Mam nadzieję, że mu to dodało otuchy - rzekła odwracając się, aby zbiec z pagórka - a teraz do ostatniego strumyczka i już będę Królową! Jak to wspaniale brzmi!” Uczyniła tylko parę kroków i znalazła się na brzegu strumyczka.
Już go miała przeskoczyć, gdy usłyszała głębokie westchnienie, dolatujące jakby z drzewa tuż za nią.
„Ktoś tu jest bardzo nieszczęśliwy!” pomyślała, oglądając się z niepokojem, o co chodzi. Coś w rodzaju zgrzybiałego staruszka (tylko z twarzą raczej jak osa) siedziało na ziemi, wsparte o drzewo i całkiem skulone, drżące jak gdyby z zimna.
„Chyba nie potrafię mu pomóc - taka była pierwsza myśl Alicji, kiedy odwróciła się znów, aby przeskoczyć potok. - Tylko go spytam, o co chodzi! - dodała, zatrzymując się na samej krawędzi. - Jak już raz przeskoczę, wszystko się zmieni i nie będę mogła mu pomóc.”
Więc wróciła do Osy, chociaż niechętnie, bo już okropnie chciało jej się zostać Królową.
„Och, moje stare kości, moje kości!” zrzędził Osa, gdy Alicja do niego podeszła.
„To chyba reumatyzm!” pomyślała sobie Alicja; i schylając się nad nim powiedziała uprzejmie: “Czy bardzo pana boli?”
Osa tylko wzdrygnął się w ramionach i odwrócił się od niej, mówiąc sam do siebie: “O, ja nieszczęsny!”
„Czy mogę panu w czymś pomóc? - nie ustępowała Alicja.
- Czy nie jest tu panu trochę zimno?”
„Jakaś ty namolna! - ofuknął ją Osa. - Męczysz i męczysz! Co za dziecko!”
Alicja poczuła się trochę urażona i o mały włos nie odeszła, zostawiając go, ale pomyślała: „Może z bólu jest taki rozdrażniony.” Więc spróbowała jeszcze raz.
„Może pomogę panu przenieść się na drugą stronę? Tam będzie pan osłonięty od zimnego wiatru.”
Osa chwycił się jej ramienia i dał się przeprowadzić za drzewo, ale gdy się usadowił po tamtej stronie pnia, wykwękał tylko, nieokrzesany jak i przedtem: „Męczysz i męczysz! Byś nie mogła zostawić człeka w spokoju?”
„Może panu coś stąd poczytać?” spytała Alicja, podnosząc gazetę, leżącą u jego stóp.
„Możesz dukać, jak ci się podoba - rzekł jakby nadąsany Osa. - Ja tam nie wiem. A bo ci kto zabrania?”
Wobec tego Alicji usiadła przy nim i rozłożywszy sobie gazetę na kolanach zaczęła czytać. „Z ostatniej chwili. Nasz oddział zwiadowczy dokonał kolejnego rekonesansu w Spiżarni, wykrywając pięć dalszych brył cukru białego, dużych i w doskonałym stanie. W drodze powrotnej -”
„Brązowego cukru nie było?” przerwał jej Osa.
Alicja szybko przeleciała wzrokiem po gazecie i rzekła: „Nie. O brązowym nie piszą.”
„Nie znaleźli brązowego cukru! - sarknął z przekąsem Osa.
- Ładny mi rekonesans!”
„W drodze powrotnej - czytała dalej Alicja - odkryto jezioro syropu. Brzegi jeziora były niebieskie i białe, wyglądały jak porcelana. W trakcie degustowania zawartości zdarzył się tragiczny wypadek: dwaj z oddziału ulegli wessaniu -”
„Czemu?” spytał ze złością Osa.
„We-se-sa-niu,” odpowiedziała Alicja, dobitnie dzieląc słowo na sylaby.
„Nie ma takiego słowa w naszym języku!” rzekł Osa.
„Ale w gazecie jest,” odrzekła z odrobiną lęku Alicja.
„Skończmy z tym!” rzekł Osa, odwracając głowę z irytacją.
Alicja odłożyła gazetę. „Chyba nie czuje się pan dobrze - przemówiła kojąco. - Czy nie można panu w czymś pomóc?”
„To bez tę perukę,” rzekł już dużo łagodniej Osa.
„Co, naprawdę bez peruki?” próbowała powtórzyć Alicja, ucieszona, że humor mu się poprawia.
„Też byś się wkurzyła, jakbyś miała taką perukę! - mówił dalej Osa. - Zgrywy se urządzają. Zamęczają człowieka. To ja się wściekam. I robi mnie się zimno. I siadam pod drzewem. I wyciągam tę żółtą chusteczkę. I podwiązuję se twarz - o! - tak jak teraz.”
Alicja popatrzyła na niego z litością. „Obwiązywanie twarzy jest bardzo dobre na ból zębów!” stwierdziła.
„I na próżność,” rzekł Osa.
Alicja nie od razu to skojarzyła. „To znaczy te bolące dziurki w zębach?” spytała.
Osa się przez chwilę zastanowił. „Nie - powiedział - to jak się zadziera głowę - o tak! - i ma sztywny kark.”
„A... tak zwany heksenszus!” powiedziała Alicja.
Osa rzekł: „To jakieś nowomodne słowo. Za moich czasów to nazywało się próżność.”
„Ale próżność nie jest chorobą!” zrozumiawszy, o co chodzi, sprostowała Alicja.
„Jest, jest! - powiedział Osa - jak się nią zarazisz, to dopiero zobaczysz. A kiedy ją złapiesz, weź i obwiąż se twarz żółtą chusteczką. Wyleczy cię jak w try miga!”
Mówiąc to rozwiązał chusteczkę i Alicja zobaczyła, zdumiona, jego perukę. Była jaskrawo żółta, jak i chustka, a cała skołtuniona i potargana jak kupa wodorostów. „Mógłby pan doprowadzić tę swoją perukę do porządku - rzekła - gdyby pan miał grzebień i kawałek plastra.”
„Aha! więc ty jesteś pszczoła! - rzekł Osa, patrząc na nią ze wzmożonym zainteresowaniem. - I masz plaster. A dużo w nim miodu?”
„To co innego - wyjaśniła czym prędzej Alicja - to do uporządkowania peruki... bo jest taka stercząca!”
„Opowiem ci, jak doszło do tego, że ją w ogóle noszę - powiedział Osa. - Kiedy byłem młody, moje kędziory -”
Alicji pomyślało się coś dziwnego. Prawie każdy, kogo dotąd spotkała, wygłaszał jakieś poezje: więc postanowiła spróbować, czy Osa też to potrafi. „Czy zechciałbyś mi to powiedzieć mową wiązaną?” poprosiła go nadzwyczaj grzecznie.
„Nie jestem już ten, co byłem - powiedział Osa - no, ale się postaram; tylko momencik.” Przez dłuższą chwilę pomilczawszy zaczął od nowa:

Gdy byłem młody, me kędziory
Wiły się bujnie, aż druhowie
Orzekli: „Zgól je! od tej pory
Perukę żółtą noś na głowie.”

Lecz gdy poszedłem za ich radą
I zobaczyli tego skutki,
Orzekli, że wypadłem blado,
A nie, jak miałem być, ładniutki.

Orzekli, że mi nie do twarzy
I wygląd mam jak wszystkie osły:
I co ja pocznę, moi starzy?
Kędziory już mi nie odrosły.

Dzisiaj, gdym wyliniały, siwy
I ku schyłkowi życia idę,
Mówią, zdzierajcie mi perukę:
„Jak możesz nosić tę ohydę?”

I nadal mnie wołają: „Prosię!”
Kiedy pojawię się na drodze.
A skąd, kochana, wzięło to się?
Bo w tej peruce żółtej chodzę.

„Ogromnie panu współczuję - powiedziała serdecznie Alicja - i myślę, że gdyby pan troszkę lepiej dopasował swoją perukę, to by się aż tak nie przekomarzali.”
„Twoja peruka leży przewybornie - wymamrotał Osa, patrząc na nią z podziwem - to dzięki kształtowi twojej głowy. Ale żuwaczki masz nie za dobrze wykształcone? Chyba nie umiałabyś porządnie gryźć?”
Alicja w pierwszej chwili parsknęła śmiechem, obracając go w kaszel, jak tylko mogła. Wreszcie udało jej się z powagą wyjaśnić: „Mogę ugryźć wszystko, co zechcę.”
„Przecież nie takim pyszczkiem - obstawał przy swoim Osa. - Przypuśćmy, że walczysz: mogłabyś złapać przeciwnika z tyłu za kark?”
„Obawiam się, że nie,” przyznała Alicja.
„A widzisz - bo szczęki masz za krótkie!” przygadał Osa.
„Ale czubek głowy masz całkiem ładny i okrągły.” Mówiąc to zdjął perukę i wyciągnął jeden szpon w stronę Alicji, jakby chciał jej zrobić to samo, ale ona trzymała się na odległość i zignorowała aluzję. Więc krytykował dalej.
„Poza tym oczy - niewątpliwie za bardzo z przodu. Skoro muszą być umieszczone tak blisko, to po co dwa - wystarczyłoby jedno.”
Alicji nie podobało się, że robi tyle osobistych uwag na jej temat, a ponieważ Osa się już całkiem ożywił i rozgadał, uznała, że odtąd poradzi sobie sam. „Chyba muszę iść - powiedziała. - Do widzenia panu.”
„Do widzenia i dziękuję ci!” rzekł Osa i Alicja znów podreptała z pagórka, zadowolona, że wróciwszy się poświęciła chwilę na zaopiekowanie się biednym staruszkiem.
„Nareszcie Ósme Pole!” zawołała i przeskoczyła strumyczek.

Już po drugiej stronie rzuciła się na miękką jak mech trawę, z rozsianymi tu i ówdzie kępkami kwiatów, żeby odpocząć. „Och, jak się cieszę, że tu wreszcie dotarłam! Ale co ja mam na głowie?” krzyknęła zaniepokojona, podnosząc ręce do czegoś ciężkiego, co spoczywało jej - dokładnie przylegając - na główce.
„Ale jakże to się mogło znaleźć tu bez mojej wiedzy?” powiedziała do siebie, zdejmując ów przedmiot i kładąc go sobie na kolanach, żeby sprawdzić, co to może być.
Była to złota korona.
ROZDZIAŁ IX
KRÓLOWA ALICJA
„Ależ to wspaniałe! - rzekła Alicja. - Nigdy bym się nie spodziewała, że tak prędko będę Królową... i coś ci powiem, Wasza Królewska Mość - podchwyciła surowym tonem (bo zawsze lubiła sama siebie strofować) - to nie uchodzi, żebyś się tak wylegiwała na trawie! Pamiętaj, że Królowe muszą się godnie zachowywać!”
Wstała więc i zaczęła się przechadzać - z początku trochę sztywno, gdyż bała się, żeby jej korona z głowy nie spadła: ale wnet pocieszyła się, że nikt jej nie widzi - „a jeżeli naprawdę jestem Królową - powiedziała na głos, siadając sobie znowu - to z czasem się do niej przyzwyczaję.”
Wszystko przebiegało tak dziwnie, że nawet nie zaskoczyło jej ani trochę, gdy spostrzegła, że tuż koło niej siedzą po dwóch stronach Czerwona Królowa i Biała Królowa: chętnie by je spytała, skąd się tu wzięły, ale obawiała się, że to nie będzie zbyt grzecznie. Ale nic się nie stanie, pomyślała, jeżeli zapyta, czy gra już się skończyła. „Czy byłabyś tak dobra powiedzieć mi -” zaczęła, spoglądając niepewnie na Czerwoną Królową.
„Nie odzywaj się nie pytana!” przerwała jej ostro Królowa.
„Ale gdyby wszyscy stosowali się do tej zasady - rzekła Alicja, zawsze gotowa się trochę posprzeciwiać - i gdyby się odzywać tylko wtedy, jak ktoś nas pyta, a znów ta druga osoba zawsze czekałaby, aż ty się odezwiesz, no to zrozum, nikt nie mógłby się nigdy odezwać, więc -”
„To śmieszne! - zawołała Królowa. - Czy nie rozumiesz, dziecko - tu przerwała i zmarszczyła brew, a chwilę pomyślawszy, zmieniła nagle temat rozmowy. - Co to znaczy: Jeżeli naprawdę jestem Królową? Jakim prawem się tak nazywasz? Zrozum, że nie możesz być Królową, póki nie zdasz odpowiedniego egzaminu. Im szybciej do niego przystąpimy, tym lepiej.”
„Ja tylko powiedziałam: jeżeli!” użaliła się błagalnym głosem biedna Alicja.
Dwie Królowe popatrzyły na siebie i Czerwona rzekła, lekko wzdrygnąwszy się: „Ona mówi, że powiedziała tylko: jeżeli!”
„Przecież powiedziała o wiele więcej! - jęknęła Biała Królowa, załamując dłonie. - Och, jakże o wiele, o wiele więcej!”
„Tak rzeczywiście było - powiedziała do Alicji Czerwona Królowa. - Pamiętaj zawsze mówić prawdę! pomyśl, zanim się odezwiesz! i później to zapisz.”
„Przecież mnie nie szło -” próbowała coś zacząć Alicja, ale Czerwona Królowa przerwała jej niecierpliwie.
„I na tym polega całe nieszczęście! A powinno ci iść! Jak ci się zdaje, co za pożytek z dziecka, któremu nic nie idzie? Nawet i w dowcipie powinno o coś chodzić - a dziecko jest, mam nadzieję, ważniejsze niż dowcip! Temu nie zaprzeczysz, choćbyś próbowała oburącz.”
„Ja nie używam rąk do zaprzeczania!” zaprotestowała Alicja.
„A czy ktoś twierdzi, że używasz? - odparła Czerwona Królowa. - Mówię tylko, że nie uda ci się to, choćbyś próbowała.”
„Ona jest w takim nastroju - rzekła Biała Królowa - że koniecznie chce się sprzeciwiać, tylko nie wie, czemu się tu sprzeciwić!”
„Co za paskudny, złośliwy charakter!” dorzuciła Czerwona Królowa i na kilka minut zapadło przykre milczenie.
Przerwała je Czerwona Królowa mówiąc do Białej: „Zapraszam cię na przyjęcie do Alicji dziś po południu.”
Biała Królowa uśmiechnęła się blado i rzekła: „A ja ciebie zapraszam.”
„Nie wiedziałam, że w ogóle urządzam przyjęcie - rzekła Alicja - ale skoro już tak, to chyba ja powinnam zapraszać gości.”
„Dałyśmy ci okazję, żeby to zrobić - odrzekła jej Czerwona Królowa - ale coś mi się zdaje, że nie udzielono ci jeszcze lekcji dobrego wychowania?”
„Wychowania się nie uczy na lekcjach - powiedziała Alicja. - Na lekcjach uczy się rachunków i tym podobnych.”
„A znasz dodawanie? - spytała ją Biała Królowa. - Ile jest jeden plus jeden plus jeden plus jeden plus jeden plus jeden plus jeden plus jeden plus jeden plus jeden?”
„Nie wiem - odpowiedziała Alicja. - Straciłam rachubę.”
„Nie umie dodawać - przerwała jej Czerwona Królowa. - A odejmować umiesz? Odejmij dziewięć od ośmiu.”
„Nie mogę odjąć dziewięciu od ośmiu - odpowiedziała bez wahania Alicja - ale za to - “
„Odejmować też nie umie - rzekła Biała Królowa. - A umiesz dzielić? Podziel bochenek chleba nożem: jaki będzie wynik?”
„Przypuszczam, że - „ zaczęła odpowiadać Alicja, ale Czerwona Królowa odpowiedziała za nią: „Oczywiście chleb z masłem. Spróbuj innego przykładu na odejmowanie. Odejmij psu od ust kość: co zostanie?”
Alicja się zamyśliła. „Oczywiście kość tam nie zostanie, jeżeli ją wezmę - i pies też nie zostanie, gdzie jest, bo rzuci się, żeby mnie ugryźć - to i ja z pewnością tam nie zostanę!”
„Więc uważasz, że nic nie zostanie?” podchwyciła Czerwona Królowa.
„Chyba to jest prawidłowa odpowiedź.”
„Źle, jak zwykle - oznajmiła Czerwona Królowa. - Pozostanie tam psia cierpliwość.”
„Jak to?”
„Ojej, no popatrz! - zawołała Czerwona Królowa. - Pies w końcu straci cierpliwość, prawda?”
„Być może,” odpowiedziała przezornie Alicja.
„Więc jeżeli pies potem odbiegnie, to jego cierpliwość tam zostanie!” triumfalnie wykrzyknęła Królowa.
Alicja odpowiedziała z największą powagą, na jaką potrafiła się zdobyć: „Mogłoby też licho wziąć jedno i drugie.” Ale nie umiała się powstrzymać od myśli: „Co za okropne bzdury my wygadujemy!”
„Ona całkiem nie umie rachować !” powiedziały Królowe chórem i z wielkim naciskiem.
„A czy ty umiesz rachować?” zwróciła się raptem Alicja do Białej Królowej, bo przestało jej się podobać, że nic, tylko wyszukuje się różne jej wady.
Królowa aż się zachłysnęła i zamknęła oczy. „Umiem dodawać - rzekła - jeżeli mnie nie będziesz poganiać, ale odejmować nie umiałabym w żadnym wypadku.”
„A ty oczywiście znasz abecadło?” podchwyciła Czerwona Królowa.
„Oczywiście!” powiedziała Alicja.
„I ja też - szepnęła Biała Królowa. - Będziemy je sobie często przepowiadały, kochana! I zdradzę ci sekret: umiem czytać słowa jednoliterowe! Czy to nie pyszne? Ale nie zniechęcaj się. Ty się też kiedyś nauczysz.”
Tu zaczęła znów Czerwona Królowa. „Czy znasz odpowiedzi na praktyczne pytania? Jak się robi chleb?”
„Wiem! wiem! - skwapliwie wykrzyknęła Alicja. - Najpierw bierze się mąki -”
„Co to są mąki? - zapytała Biała Królowa. - Może pąki?
Z łąki się je zrywa, czy z żywopłotu?”
„Tego się nie zrywa - wyjaśniła Alicja - to się mle... miele... przepraszam, mieli -”
„Kto i wiele mieli? - dopytywała się Biała Królowa. - Nie pomijaj tylu ważnych szczegółów.”
„Powachlować ją! - przerwała z troską Czerwona Królowa - bo dostanie gorączki od takiego myślenia.” Wzięły się więc do dzieła i wachlowały ją pękami liści, aż musiała je błagać, żeby przestały, bo zupełnie jej potargają włosy.
„Już czuje się dobrze - powiedziała Czerwona Królowa. - A języki znasz? Jak będzie po francusku tra-la-la?”
„Tra-la-la to nie jest po angielsku,” odpowiedziała z powagą Alicja.
„A kto mówi, że jest?” odrzekła Czerwona Królowa.
Alicja pomyślała sobie, że tym razem znalazła wyjście. “Jeżeli mi powiesz, w jakim języku jest tra-la-la-wykrzyknęła z triumfem - to ja ci powiem, jak to jest po francusku!”
Na to Czerwona Królowa wyprostowała się majestatycznie i rzekła: „Królowe się nie targują.”
„Żeby jeszcze Królowe nie zadawały pytań!” pomyślała sobie Alicja.
„Nie sprzeczajmy się - rzekła z obawą w głosie Biała Królowa. - Skąd bierze się błyskawica?”
„Błyskawica - odpowiedziała Alicja całkiem pewnie, bo nie miała tym razem wątpliwości - bierze się z grzmotu... nie, przepraszam! - poprawiła się od razu: - Chciałam powiedzieć na odwrót.”
„Za późno - oświadczyła Czerwona Królowa. - Jak coś raz powiedziałaś, to koniec! i musisz ponosić konsekwencje.”
„To mi przypomniało - wtrąciła Biała Królowa, spuszczając oczy i nerwowo to splatając, to rozplatając swe dłonie - że w ostatni wtorek mieliśmy taką straszną burzę - to znaczy, rozumie się, w jeden z ostatniej grupy wtorków.”
Alicja zdumiała się. „W naszym kraju - zauważyła - mamy tylko po jednym dniu na raz.”
Czerwona Królowa rzekła: „To nędzny i cieniutki sposób załatwiania tych spraw. My tu przeważnie miewamy dni i noce po dwa albo trzy na raz, a w zimie nawet do pięciu nocy równocześnie: żeby było cieplej, rozumiesz.”
„Więc pięć nocy jest cieplejsze niż jedna?” zaryzykowała pytanie Alicja.
„Oczywiście! pięć razy cieplej.”
„Ale na tej samej zasadzie powinno też być pięć razy zimniej.”
„No właśnie! - krzyknęła Czerwona Królowa. - Pięć razy cieplej i pięć razy zimniej: tak samo jak ja jestem pięć razy bogatsza niż ty i mimo to pięć razy zdolniejsza!”
Alicja westchnęła i dała za wygraną. „To zupełnie jak zagadka bez odpowiedzi!” pomyślała.
„Hojdy Bojdy też to zauważył - podjęła ściszonym głosem Biała Królowa, jak gdyby mówiła tylko do siebie. - Podszedł do drzwi z korkociągiem w dłoni -”
„Czego chciał?” spytała Czerwona Królowa.
„Oświadczył, że musi wejść - mówiła dalej Biała Królowa - bo szuka hipopotama. Ale tego ranka w domu akurat nic takiego nie było.”
„A zwykle bywa?” spytała ze zdziwieniem Alicja.
„No, wyłącznie w czwartki!” rzekła Królowa.
„Ja wiem, po co przyszedł - rzekła Alicja - chciał ukarać ryby, ponieważ -”
Tu Biała Królowa znów przemówiła: „Była taka burza z piorunami, nie wyobrażasz sobie! - (“Przecież ona nic sobie nie wyobraża!” wtrąciła Czerwona Królowa.) - I zerwało część dachu, i tyle grzmotu wpadło do środka - i turlało się w ogromnych bryłach po całym pokoju - i przewracało stoły i w ogóle - aż się tak wystraszyłam, że nie pamiętałam już, jak się nazywam!”
Alicja pomyślała, że nigdy nie przypominałaby sobie w niebezpiecznej chwili, jak się nazywa! „Jaki z tego pożytek?” ale nie powiedziała tego na głos, żeby nie urazić biednej Królowej.
„Niechże jej Wasza Królewska Mość wybaczy - zwróciła się do Alicji Czerwona Królowa, biorąc jedną dłoń Białej Królowej we własną i łagodnie ją głaszcząc. - Ona chciałaby jak najlepiej, ale z reguły nie może się powstrzymać od wygłaszania bredni.”
Biała Królowa spojrzała lękliwie na Alicję, która poczuła, że wypadałoby powiedzieć coś miłego, ale nic takiego ani rusz nie przychodziło jej do głowy.
„Nigdy nie była dobrze wychowana - podjęła Czerwona Królowa - a przecież zadziwiające, jakie ona ma pogodne usposobienie! Poklep ją po głowie, a zobaczysz, jak zacznie się łasić!” Ale na to już Alicja by się nie odważyła.
„Odrobina dobroci - i nakręcisz jej włosy na papiloty - i cudów z nią można dokonać -”
Biała Królowa głęboko westchnęła i oparła głowę na ramieniu Alicji. “Jestem taka senna!” jęknęła.
„Zmęczyła się, biedactwo! - rzekła Czerwona Królowa. - Przygładź jej włosy - pożycz jej swój czepek - i zanuć kojącą kołysankę.”
„Kiedy nie mam przy sobie nocnego czepka - rzekła Alicja, starając się zastosować do pierwszego z poleceń - i nie znam kojących kołysanek.”
„Więc muszę sama to zrobić!” oświadczyła Czerwona Królowa i zaśpiewała:

Lulajże mi, pani, na Alicji ręku!
Zanim uczta stanie, pośpijmy po maleńku.
A po uczcie na bal pójdą, błyszcząc aparycją,
Czerwona i Biała Królowa z Alicją.

„A teraz już znasz słowa - dodała, opierając głowę o drugie ramię Alicji - więc zaśpiewaj to samo dla mnie. Ja też robię się senna.” Po chwili obie Królowe spały już twardym snem, przeraźliwie chrapiąc.
„I co ja mam robić? - zawołała Alicja, rozglądając się w zakłopotaniu, kiedy najpierw jedna okrąglutka głowa, a potem druga, osunęły się z jej ramienia i spoczęły ciężko na jej kolanach. - Coś podobnego chyba się jeszcze nie zdarzyło, żeby ktoś musiał troszczyć się o dwie śpiące Królowe na raz!
Nigdy w całej historii Anglii: i nie mogło, bo przecież nigdy nie było więcej niż jedna Królowa na raz. No, obudźcie się, jesteście za ciężkie!” odezwała się niecierpliwie: lecz odpowiedziało jej tylko ciche pochrapywanie.
To chrapanie z każdą chwilą stawało się wyraźniejsze, aż nabrało jakby melodii: wreszcie zaczęła nawet odróżniać słowa i tak się w nie zasłuchała, że prawie nie spostrzegła, kiedy dwa ogromne główska znikły z jej kolan.
Stała przed sklepionym w łuk wejściem, nad którym napisane było wielkimi literami: Królowa Alicja, a na odrzwiach z każdej strony znajdował się dzwonek: jeden z napisem „Dzwonek dla Gości”, a drugi z napisem „Dzwonek dla Służby”.
„Zaczekam, aż piosenka się skończy - pomyślała Alicja - a później pociągnę za - za - za który dzwonek mam pociągnąć?” i dalej mówiła sobie, zbita z tropu: „Nie jestem gościem i nie jestem służącą. Przecież powinien też być dzwonek z napisem: Królowa!”
W tej chwili drzwi się uchyliły i coś z długim dziobem wystawiło na moment głowę i rzekło: „Nie przyjmuje się nikogo aż do drugiego tygodnia po tym, który nastąpi!” i z hukiem zatrzasnęło drzwi.
Alicja na próżno dobijała się i dzwoniła przez dłuższy czas: aż wreszcie jakiś stary Żabiec, siedzący pod drzewem, dźwignął się i z wolna przyczłapał do niej. Był ubrany w kolor jaskrawo żółty i w ogromne buciska.
„O co się rozchodzi?” spytał niskim, ochrypłym szeptem.
Alicja odwróciła się, już gotowa naskoczyć na każdego.
„Gdzie jest lokaj, który powinien dbać o drzwi?” zapytała gniewnie.
„Jakie drzwi?” odpowiedział Żabiec.
Alicja omal nie zaczęła tupać z wściekłości, słysząc jego prostackie mamlanie. „Oczywiście te drzwi!”
Żabiec przez dłuższą chwilę wybałuszał na drzwi swoje wielkie, tępe oczyska. Następnie podszedł bliżej i potarł je kciukiem, jak gdyby próbował, czy farba nie schodzi. Wreszcie popatrzył na Alicję.
„Dbać o drzwi? - zapytał. - A z nimi coś nie w porządku?” Mówił tak ochryple, że Alicja prawie go nie słyszała.
„Nie rozumiem, o co ci chodzi!” odrzekła.
„Chyba gadam po angielsku, nie? - ciągnął Żabiec. - Jesteś głucha? Czego od ciebie chciały?”
„Niczego! - ofuknęła go niecierpliwie Alicja. - Stukałam w nie!”
„A nie trza... nie trza...” wymamrotał Żabiec. „To je drażni.” Podszedł do drzwi i dał im kopniaka swoją ogromną stopą. „Ty się ich nie czepiaj - wysapał, człapiąc z powrotem do swojego drzewa - to i one dadzą ci spokój.”
W tej samej chwili drzwi rozwarły się na oścież i przenikliwy głos w środku zaśpiewał:

Do tych, którzy są w Lustrze, Alicja tak powie:
„Oto w dłoni mam berło, koronę na głowie.
Przeto, stwory Lustrzane, na tę ucztę przyjemną
Chodźcie z Białą, z Czerwoną Królową i ze mną!”

Setki głosów zaś podchwyciły refren:

Więc nalejcie puchary i wznieście do gęby,
A stół niech obsypią z guzikami otręby!
Mysz w herbatę, kot w kawę, ucztujcie, kumotrzy!
Cześć Królowej Alicji trzydzieścikroć po trzy!

Po czym rozległ się zgiełk toastów i Alicja pomyślała sobie: „Trzydzieści razy trzy równa się dziewięćdziesiąt. Ciekawe, czy ktoś je liczy?” Po chwili znów zapanowała cisza i ten sam przenikliwy głos zaśpiewał następną zwrotkę:

„Zbliżcie się, stwory z Lustra - powiada Alicja -
Słyszeć mnie i oglądać to istna delicja,
To przywilej i zaszczyt, tę ucztę przyjemną
Spożyć z Białą, z Czerwoną Królową i ze mną!”

I znów rozległ się chór:

Więc nalejcie w puchary syropu z inkaustem!
Wino z wełną, cydr z piaskiem, pijcie je haustem!
Jaki napój kto lubi, nie dajcie mu rdzewieć!
Cześć Królowej Alicji dziewięćdziesiątkroć dziewięć!

„Dziewięćdziesiąt razy dziewięć! - powtórzyła zrozpaczona Alicja. - Och, tego się nie da obliczyć! Lepiej od razu wejdę -” i weszła. Na jej widok zapanowała martwa cisza.
Idąc przez ogromną salę, Alicja spoglądała nerwowo wzdłuż stołu i zobaczyła, że siedzi tam około pięćdziesięciu gości wszelkiego rodzaju: były wśród nich czworonogi, były ptaki, zdarzały się nawet i kwiaty. „Całe szczęście, że przyszli nie czekając na zaproszenie - pomyślała - bo ja przecież nie wiedziałabym, kogo zaprosić.”
Na honorowym miejscu stały trzy fotele: dwa zajmowały już Czerwona i Biała Królowa, ale środkowy był pusty. Alicja usiadła na nim, trochę speszona przedłużającym się milczeniem i pragnąc, żeby ktoś się odezwał.
Wreszcie Czerwona Królowa przemówiła: „Spóźniłaś się na zupę i rybę - rzekła. - Podawać pieczeń!” I służba postawiła przed Alicją udziec barani, na który spojrzała z obawą, bo nigdy jeszcze nie kazano jej kroić pieczeni.
„Wyglądasz na onieśmieloną: pozwól, że cię zapoznam z tym baranim udźcem!” rzekła Czerwona Królowa. „Alicja - Udziec. Udziec - Alicja.” Na to barani udziec wstał na półmisku i z lekka się skłonił Alicji, która odwzajemniła ukłon, nie wiedząc, czy się ma śmiać, czy przestraszyć.
„Czy można paniom ukroić po kawałku?” zaproponowała Alicja, biorąc nóż i widelec i przenosząc spojrzenie z jednej Królowej na drugą.
„W żadnym wypadku! - stanowczo rzekła Czerwona Królowa. - Co to za wychowanie, krajać kogoś, komu się było przedstawionym. Proszę to zabrać!” I lokaje wynieśli pieczeń, wnosząc zamiast niej wielki budyń świąteczny ze śliwkami.
„Budyniowi proszę mnie nie przedstawiać - zapowiedziała z pośpiechem Alicja - bo w ogóle nie będzie co jeść. Panie pozwolą?”
Ale Czerwona Królowa tylko spojrzała na nią posępnie i warknęła: „Budyń - Alicja. Alicja - Budyń. Proszę to zabrać!” i lokaje go wynieśli tak prędko, że Alicja nie zdążyła się Budyniowi nawet odkłonić.
Nie widziała jednak powodu, żeby tylko Czerwona Królowa miała się tu przez cały czas rządzić - więc zawołała na próbę: „Służba! Przynieść z powrotem budyń!” i już znów się zjawił, jak na czarodziejskie zaklęcie. Był taki ogromny, że jednak poczuła się trochę onieśmielona, jak przedtem w obliczu udźca: jednakże z wielkim wysiłkiem przemogła swą nieśmiałość i odkroiwszy kawałek podała go Czerwonej Królowej.
„Cóż to za bezczelność! - rzekł Budyń. - Ciekawe, jak by ci się podobało, gdybym ja ukroił kawałek z ciebie, ty kreaturo!”
Głos miał zawiesisty i ciągnący się: Alicja nie znalazła na to odpowiedzi, tylko siedziała, wytrzeszczając oczy i nie mogąc odzyskać tchu.
„Powiedz coś - rzekła Czerwona Królowa - przecież to niepoważne, żeby w konwersacji odzywał się tylko budyń.”
„Słyszałam dzisiaj takie mnóstwo poezji - przemówiła Alicja, trochę speszona, kiedy okazało się, że ledwie otwarła usta, na sali zapanowała śmiertelna cisza i wszystkie oczy skierowały się na nią: - i wydaje mi się to dosyć dziwne, że każdy utwór miał coś wspólnego z rybami. Czy wiadomo, dlaczego wszyscy tu się aż do tego stopnia lubują w rybach?”
Zwracała się do Czerwonej Królowej, której odpowiedź okazała się trochę ni w pięć, ni w dziewięć. „Co się tyczy ryb i w ogóle stworzeń morskich - oznajmiła bardzo wolno i uroczyście, przysuwając usta tuż do ucha Alicji - to Jej Biała Wysokość zna uroczą zagadkę - wszystko wierszem - i na podobny temat. Czy ma ją wygłosić?”
„Jej Czerwona Wysokość jest bardzo łaskawa, że raczyła o tym napomknąć - wymamrotała w drugie ucho Alicji Biała Królowa, głosem jak gruchanie gołębia. - Taką by mi to sprawiło przyjemność! Czy wolno?”
„Ależ proszę!” odpowiedziała jak najgrzeczniej Alicja.
Biała Królowa aż roześmiała się z uciechy i pogładziła Alicję po twarzy. Po czym wygłosiła:

„Najpierw złapać ją w oceanie.”
Nic prostszego, małe dziecko by ją złapało.
„Potem kupić ją na straganie.”
Nic prostszego, mało co kosztuje tak mało.

„Potem ugotować na ognisku.”
Nic prostszego, ot, minuta we wrzątku.
„Potem ją umieścić na półmisku.”
Nic prostszego, była w nim od początku.

„I na stół, bo mnie w dołku ściska!”
Nic prostszego, tylko siadać do biesiady.
„Tylko zdjąć pokrywę z półmiska.”
O! to właśnie najtrudniejsze! nie da rady.

Bo ją trzyma jak mocny klej
Leżąc w środku, a pokrywy grzbiet gładki.
No i z czym uporać się lżej:
Czy ją odkryć, czy sens tej zagadki?

„Zastanów się nad tym chwilę, a potem zgadnij - powiedziała Czerwona Królowa. - A tymczasem wypijmy za twoje zdrowie. Zdrowie Królowej Alicji!” wrzasnęła na całe gardło: i natychmiast wszyscy goście podjęli toast, ale dosyć dziwnie: niektórzy nasadzali sobie szklanki na głowę, niby gasidła do świec, i pili to, co im ściekało po twarzy, inni przewracali karafki i spijali wino, lejące się za brzeg stołu, a trzej (o wyglądzie kangurów) wgramoliwszy się do półmiska z pieczenią chłeptali zawzięcie sos: „całkiem jak świnie w korycie!” pomyślała Alicja.
„Powinnaś podziękować im w zgrabnym przemówieniu!” rzekła Czerwona Królowa, marszcząc brwi do Alicji.
„Jednak musimy cię wesprzeć!” szepnęła Biała Królowa, gdy Alicja się posłusznie podniosła, żeby to zrobić, co prawda nieco przestraszona.
„Dziękuję bardzo - odszepnęła - ale to zbyteczne.”
„To byłoby nie na miejscu!” rzekła bardzo stanowczo Czerwona Królowa: więc Alicja starała się robić dobrą minę do złej gry.
(„Bo tak mnie ścisnęły! - mówiła później siostrze, opowiadając jej o uczcie. - Jakby chciały mnie spłaszczyć!”)
Rzeczywiście trudno jej było utrzymać się na miejscu, gdy przemawiała: dwie Królowe tak ją naciskały, każda ze swojej strony, że omal jej nie wypchnęły w powietrze. „Zabieram głos, aby w najwyższym uniesieniu podziękować -” i faktycznie uniosła się o parę cali, ale złapała się za brzeg stołu i zdołała się ściągnąć z powrotem.
„Uważaj na siebie!” wrzasnęła Biała Królowa, oburącz chwytając Alicję za włosy. “Coś się tu dzieje!”
I wtedy (jak to Alicja później opisywała) w jednej chwili zaczęły się dziać różne rzeczy. Wszystkie świece urosły aż do sufitu i wyglądały jak ławica trzcin z fajerwerkami na szczycie. Co się tyczy butelek, te przyczepiły sobie czym prędzej po dwa talerze, jako skrzydła, i za nogi mając widelce fruwały, gdzie tylko spojrzeć: „wyglądają rzeczywiście jak ptaki!” pomyślała Alicja, na ile to było możliwe w okropnym rozgardiaszu, jaki teraz się zaczął.
W tej chwili usłyszała przy sobie ochrypły śmiech i odwróciła się, żeby zobaczyć, co się dzieje z Białą Królową: ale zamiast Królowej na fotelu siedział Udziec Barani. „Tu jestem!” doleciał okrzyk z wazy i Alicja znów się odwróciła, w samą porę, żeby zobaczyć, jak szeroka i dobroduszna twarz Królowej przez moment śmieje się do niej nad krawędzią wazy, aby zniknąć natychmiast w zupie.
Nie było ani chwili do stracenia. Już niektórzy z gości leżeli w półmiskach, a łyżka wazowa szła po stole w kierunku fotela Alicji, dając jej niecierpliwie znaki, aby się usunęła z drogi.
„Dłużej tego nie zniosę!” krzyknęła, zrywając się i chwytając oburącz za obrus: jedno mocne szarpnięcie i talerze, półmiski, goście i świece, wszystko zwaliło się na kupę i posypało z trzaskiem na podłogę.
„A co do ciebie -” odwróciła się z gniewem do Czerwonej Królowej, która według niej była przyczyną całego zajścia - ale Królowej nie było już u jej boku - skurczyła się nagle do rozmiarów małej laleczki i oto biegała w kółko po stole, wesoło uganiając się za swoim szalem, który ciągnął się za nią.
Kiedy indziej Alicję by to zaskoczyło, ale była już zbyt podekscytowana, żeby jeszcze się czemuś dziwić. „A z ciebie - powtórzyła, chwytając małe stworzonko, gdy przeskakiwało przez butelkę, co akurat usiadła na stole - z ciebie wytrzęsę małego kotka, zobaczysz!”
ROZDZIAŁ X
WYTRZĄSANIE
Mówiąc to wzięła ją ze stołu i zaczęła nią z całej siły potrząsać, w tył i naprzód.
Czerwona Królowa nie stawiała wcale oporu: tylko twarz jej się stała malutka, a oczy wielkie i zielone: i nadal, gdy Alicja ciągle nią trzęsła, robiła się coraz krótsza - i grubsza - i miększa - i okrąglejsza - i -
ROZDZIAŁ XI
PRZEBUDZENIE
- i okazało się, że to jednak jest kociak.
ROZDZIAŁ XII
KOMU SIĘ TO ŚNIŁO?
„Wasza Czerwona Wysokość nie powinna tak głośno mruczeć - rzekła Alicja, przecierając sobie oczy i zwracając się do kotka, z respektem, ale i poniekąd surowo. - Przez ciebie obudziłam się, ach! z jakiego pięknego snu! A ty, Kiciu, wędrowałaś ze mną po całym Lustrzanym Świecie. Czy wiedziałaś o tym, kochanie?”
Kotki mają ten dość kłopotliwy zwyczaj (zauważyła kiedyś Alicja), że cokolwiek się do nich powie, one zawsze mruczą. „Żeby chociaż mruczały na „tak”, a miauczały na „nie”, czy według jakiejkolwiek innej reguły - powiedziała - żeby można było z nimi rozmawiać! Ale jak można rozmawiać z kimś, kto zawsze mówi to samo?”
Tym razem kociątko tylko mruczało: i nie sposób było odgadnąć, czy ma to znaczyć „tak” czy „nie”.
Wobec tego Alicja poszperała w Szachach, leżących na stole, aż znalazła Czerwoną Królową: następnie uklękła na dywaniku przed kominkiem i umieściła kotka i Królową naprzeciwko siebie, tak żeby się widziały. „No, Kiciu! - zawołała, triumfalnie zaklaskawszy w ręce. - Przyznaj się, że w to się zmieniałeś!”
(„Ale ono nie chciało patrzeć - powiedziała, wyjaśniając to później siostrze: - odwracało główkę i udawało, że jej nie widzi! Ale wyglądało na troszkę zawstydzone, więc myślę, że musiało jednak być Czerwoną Królową.”)
„Usiądź trochę sztywniej, kochanie! - zawołała Alicja z wesołym śmiechem. - I dygnij, kiedy zastanawiasz się, co chcesz... zamruczeć. Pamiętaj, że zyskasz na tym trochę czasu!” I chwyciwszy kociątko dała mu całuska: “po prostu dla uczczenia faktu, że było Czerwoną Królową.”
„Śnieżyczko, mój pieszczochu! - mówiła dalej, spoglądając przez ramię na białe kociątko, nadal poddające się cierpliwie toalecie - czy Dina się wreszcie upora z Jej Białą Wysokością? To pewnie dlatego była w moim śnie taka nieporządna. Dino! Czy wiesz, że pucujesz Białą Królową? Słowo daję, bez krzty szacunku się do niej odnosisz!
A ciekawe, w co się zmieniła Dina?” paplała dalej, układając się wygodnie z jednym łokciem na dywaniku i z podbródkiem w dłoni, aby się przyglądać kociętom. “Dino, powiedz mi, czy Hojdy Bojdy to byłaś ty? Podejrzewam, że tak - chociaż nie mów jeszcze o tym przyjaciółkom, bo nie jestem zupełnie pewna.
Nawiasem mówiąc, Kiciu, gdybyś naprawdę była ze mną w tym śnie, jedna rzecz by ci się nadzwyczaj spodobała: tyle mi recytowano poezji, a wszystko o rybach i ostrygach! Jutro rano będziesz miała prawdziwe używanie. Kiedy będziesz jadła śniadanko, ja ci będę przez cały czas deklamować Morsa i Cieślę - a ty będziesz sobie wyobrażać, kochanie, że jesz ostrygi.
A teraz, Kiciu, zastanówmy się, komu to wszystko się przyśniło? To poważne pytanie, moja droga, więc przestań tak wciąż lizać tę łapkę - myślałby kto, że Dina cię dzisiaj rano nie umyła! Widzisz, Kiciusiu, to musiałam być albo ja, albo Czerwony Król. Oczywiście on był częścią mojego snu - ale ja też byłam częścią znów jego snu! Czyżby to jednak Czerwony Król, Kiciu? Byłaś jego żoną, kochana, więc powinnaś wiedzieć - och, Kiciu, pomóż mi to ustalić! Twoja łapka na pewno może poczekać!” Ale nieznośne kociątko zabrało się tylko do drugiej łapki i udawało, że nie słyszy pytania.
A wy uważacie, że komu się to przyśniło?


Aż po zmierzch lipca w blasku słońca
Leniwa łódź, jak w śnie płynąca,
Ich zasłuchania nie zamąca -

Cicho lgnie do mnie trójka dzieci,
Entuzjastycznie oko świeci
Po prostu, że się bajka kleci -

Letniego dnia przebrzmiały baśnie,
Echo zamiera, pamięć gaśnie,
A lipiec na śmierć zamarzł właśnie.

Spod niebios tych, podobna zjawie,
Alicja mnie codziennie prawie
Nachodzi, choć już nie na jawie.

Choć tamto niebo już nie świeci,
Emocje bajka znów roznieci,
Lgną do mnie przytulone dzieci

I śnią Kraj Czarów, inność świata,
Drzemiąc, gdy dzień po dniu przelata,
Drzemiąc, gdy umierają lata:

Echo po rzece cugle płynie -
Leniwa łódź śni w złotej trzcinie -
Lecz życie jest też snem jedynie.

_________________
Za każdą linią drzew morze.
Czubki drzew na tle ciemnego nieba.
Gdy kto sieje nasiona goryczy, nie może zebrać plonu słodyczy.
szenko2325
.


Dołączył: 09 Sty 2004
Posty: 22692
Skąd: Sentinel

Zobacz profil autora
PostWysłany: Pon Cze 18, 2007 13:33 : Odpowiedz z cytatem : Do góry : : :

<ukłon>

_________________
Za każdą linią drzew morze.
Czubki drzew na tle ciemnego nieba.
Gdy kto sieje nasiona goryczy, nie może zebrać plonu słodyczy.
czeslaw
Bąbel
Bąbel


Dołączył: 26 Lut 2003
Posty: 10752
Skąd: Stolyca

Zobacz profil autora Wyślij email Odwiedź stronę autora 1268288
PostWysłany: Pon Cze 18, 2007 13:41 : Odpowiedz z cytatem : Do góry : : :

Fajne, fajne. Zaskakujące zakończenie.
Sam to napisałeś?

_________________
Image
szenko2325
.


Dołączył: 09 Sty 2004
Posty: 22692
Skąd: Sentinel

Zobacz profil autora
PostWysłany: Pon Cze 18, 2007 13:48 : Odpowiedz z cytatem : Do góry : : :

sam to wkleiłem

_________________
Za każdą linią drzew morze.
Czubki drzew na tle ciemnego nieba.
Gdy kto sieje nasiona goryczy, nie może zebrać plonu słodyczy.
wasiela
OFICIALNY ŻECZNIK PRASOWY PÓDZIANA


Dołączył: 03 Sty 2005
Posty: 1029
Skąd: Bydgoszcz

Zobacz profil autora
PostWysłany: Pon Cze 18, 2007 14:14 : Odpowiedz z cytatem : Do góry : : :

ssam paukę

_________________
Założył czapkę na oczy aby nie było widać jego twarzy.
Tango_November
Robot sądowy. Jeść, spać, ruchać.


Dołączył: 21 Sty 2005
Posty: 5705
Skąd: 10 hopów stąd

Zobacz profil autora Odwiedź stronę autora 3833595
PostWysłany: Pon Cze 18, 2007 14:15 : Odpowiedz z cytatem : Do góry : : :

Zepsułeś suchara

_________________
Image
Myślę jak Breivik, panie Sikorski.
AlieneK
Nolife 2013
Nolife 2013


Dołączył: 11 Lis 2003
Posty: 6601
Skąd: 52o08'xx.xx" N 21o03'xx.xx" E

Zobacz profil autora Wyślij email Odwiedź stronę autora 1854672
PostWysłany: Pon Cze 18, 2007 14:18 : Odpowiedz z cytatem : Do góry : : :

WTF?

Image

_________________
Fotki | Czytam Image
http://www.nopremium.pl/?ref=Jenek
Brzus
NC+ expert
NC+ expert


Dołączył: 26 Lut 2003
Posty: 10854

Zobacz profil autora Odwiedź stronę autora
PostWysłany: Pon Cze 18, 2007 14:32 : Odpowiedz z cytatem : Do góry : : :

kto dal szenkowi lsd?

_________________
Image
http://www.bykom-stop.avx.pl/ BYKOM-STOP!!
Wolin 15:48:31 napisał:
jestem nadal tylko chlopcem
Marian!
Image
obi
In Flames Fan
In Flames Fan


Dołączył: 18 Lis 2006
Posty: 5322
Skąd: miasto wiele mowiace-ozimek

Zobacz profil autora Wyślij email 7410675
PostWysłany: Pon Cze 18, 2007 15:05 : Odpowiedz z cytatem : Do góry : : :

to jest pewnie jeden z tych rebusow ze jak sie zrobi zeza to pewnie pyta jakas wyjdzie

_________________
Image
Wyświetl posty z ostatnich:      
Napisz nowy temat : Odpowiedź do tematu :



 Skocz do:   



Zobacz następny temat
Zobacz poprzedni temat
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach



design: Mijah; kod, opieka & kontakt: czeslaw; copyright © 2001 - 2010 DDR Team; powered by phpBB © phpBB Group